آرمان مسعود و شهدا، تحکیم ساختار ملی

دوازده سال از نهم سپتامبر سال 2001 می‏گذرد؛ روزی‏ که “شیرپنجشیر” پس از آنکه بیست سال تمام سرتسلیم‏‌ناپذیری در برابر هرگونه تهاجم اشغال‏گرانه بلند کرد و دره‏ی پنجشیر را تسخیرناپذیر به اثبات رساند، سرانجام تسلیم مرگ شد. این نمایش مرگ‏آفرین که توسط دو عرب‏تبار با هویت مراکشی و در هیأت خبرنگار یک شبکه بلجیمی انجام شد، یاد و نام مسعود را نه تنها از حافظه‏‌ی مردم پاک نکرد، بلکه آن را در بلندای قهرمانی در میان ملت افغانستان ثبت کرد و در حافظه‏‌ی تاریخ نیز با عنوان “شیرپنجشیر” رقم زد.

امسال وقتی نهم سپتامبر فرا رسید، کشور در شرایط حساس سیاسی قرار داشت و یادمان مسعود زمینه‏‌ساز جبه‌ه‏گیری و اتخاذ موضع هم‏‌سنگران او با رویکرد سیاسی در خصوص انتخابات گردید. احمدولی مسعود، برادر و رئیس بنیادی که با نام او پیوند خورده است از ناکارآمدی دولت و بی‏‌توجهی حکومت یاد کرد و بار دیگر خواهان پیگیری عوامل و طراحان اصلی ترور برادرش شد. به گفته‏‌ی وی، این ترور سرآغاز رشته قتل‏‌های زنجیره‏‌ای گردید که سرانجام آن تاهنوزهم نامعلوم به نظر رسیده و در گذشته افراد شاخص و شخصیت‏‌های برجسته‏‌ای را قربانی نموده است.

نبودانگیزه و کم‏‌توجهی حکومت از یک‏سو و ناتوانی نهادهای امنیتی و استخباراتی در خصوص رسیدگی به این نوع پرونده‏‌ها از سوی دیگر باعث گردیده است تا علی‏رغم هشدارها و شکایت‏‌های مکرر از نارسایی در این خصوص، خون شهدای کشور و چهره‏‌های شاخص ملی پایمال گردیده و از هفته‏‌ی شهید در کمال شرمندگی به پیشگاه شهدا تجلیل نماییم. اینکه تاوان چنین ناتوانی را چگونه پرداخته و چه باید کرد، راهکاری است که باید حاکمیت در خصوص آن بیندیشد و راه حلی را روی دست گیرد. تردیدی نیست که هرگونه اهمال در این خصوص پیامدهای ناگواری خواهد داشت که منجر به جار و جنجال‏‌های دامنه‏‌داری خواهد شد؛ امری ‏که مانع از تحقق آرمان شهدا که همانا رسیدن به وحدت ملی و ایجاد محورهای همگرایی است می‏گردد.

رسیدن به این هدف و تحکیم ساختاری‏ که آیینه‏‌ی تمام‏‌نمای ملت افغانستان بوده و همه در آن، خویشتن را مشاهده بتوانند از آرزوهای بلند شهدایی چون احمدشاه مسعود و سایر کسانی بود که جان خویش را در این راه نثار نمودند. مارشال محمدقسیم فهیم، معاون اول ریاست‏‌جمهوری در مراسم یادبود از قهرمان ملی با یادآوری این نکته که احمدشاه مسعود به دنبال ایجاد ساختار ملی در حاکمیت کشور بود، خواستار برگزاری انتخابات شفاف و مبتنی بر آرای مردم شد. وی به صراحت این مطلب را بیان کرد که هرگزینه‏‌ی بدیل انتخابات به منزله‏‌ی جام زهری در پیشگاه ملت تلقی می‏شود. این اشاره به روشنی می‏رساند که در مفکوره‏‌ی ارگ‏‏‌نشینان تاهنوز هم گزینه‏‌ی مطرح و بدیل برای انتخابات می‏باشد.

به هر ترتیب، سالروز بزرگداشت از احمدشاه مسعود در سال جاری در فضایی برگزار شد که التهاب انتخابات و طرح و گمانه‏‌های موجود بر تب و تاب این فضا افزوده و بیش از پیش افکار عمومی را تحت تأثیر خویش قرار داده بود. با این حال، هیچ‏کسی (دوستان و یا رقیبان مسعود) ازیاد نبرده اند که چگونه مسعود توانست با ایجاد جبهه‏‌ی شکست‏‌ناپذیری در مبارزات مستمر علیه دو جریان تباه‏‌کننده‏‌ی کمونیزم و هراس‏افکنی به پا ایستاده و جریان مقاومت را زنده نگهدارد. این قضیه از حافظه‏‌ی هیچ‏کسی پاک نخواهد شد که چگونه در جريان ده سال حضور ارتش شوروي در افغانستان و دوره‏ی چهارساله‏‌ی پس از آن که دولت تحت حمايت شوروي در افغانستان بر سر قدرت بود، دره‏ی پنج‌شير تنها منطقه‏‌ی غيرقابل نفوذ براي نيروهاي اشغالگر روس و سربازان دولتي به شمار مي‏رفت. این موضوع یک امر انکارناپذیر وشاهکاری است که چسان 20 هزار نيروي ارتش سرخ به همراه پنج هزار نيروي دولتي، 9 بار براي کنترل دره‏‌ی استراتژيک پنجشير دست به تهاجم زدند که هر بار با تلفات و خسارات هنگفت انساني و تسليحاتي شکست ‌خوردند. چهار تهاجم اوليه به پنجشير به صورتي کاملا کلاسيک انجام ‌شد؛ به اين معنا که پس از بمبارانهوايي، ستوني از زره‏پوشها حمله مي‌کردند. نوع تجهيزات و تاکتيک‌هاي مورد استفاده‏ی روس‌ها در اين جنگ‌ها نشان مي‌داد که پنجشير و شخص احمدشاه مسعود، هدف شماره يک اشغالگران روس در اين عمليات بودند. ناگفته نماند که سهم بيشتر اين عمليات‌بر عهده‏‌ی واحدهاي چتربازي بود که در عمق جبهه، بر نقطه‏‌ی اصلی بلنديها، روستاها و نقاط عبور پياده مي‌شدند و سپس واحدهاي زرهي جاي آن‏ها را مي‌گرفتند. اين مقاومت درازمدت از احمد شاه مسعود چهره‏‌ي نمادين در ميان رهبران و فرماندهان مجاهدين ساخت و او را به “شيرپنج‌شير” معروف کرد.

دلیرمردی و مردانگی که شهدای بزرگ و پیشگامان مقاومت کشور از خویشتن به نمایش گذاشتند، رسالتی بود که سرانجام آن سرفرازی و پیروزی برای تمام ملت افغانستان بود. بدین‏گونه بود که آنان رسالت خویشتن را به خوبی انجام داده و مسئولیت‏‌شان را ادا کردند. اکنون ما مانده‏ایم با کوله‏‌باری از مسئولیت‏‌های ملی و دین بزرگی که شهدا بر دوش ما گذاشتند. پس باید دستی از آستین بیرون آورده و برای تحکیم و تحقق آرمان شهدا کوشش بی‏‌دریغی را سامان دهیم، ورنه تاوان خون شهدا تا قیامت بر دوش‏‌مان سنگینی خواهد کرد.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده