آلودگی هوا ابولای کابل

آلودگی هوای کابل، پایتخت کشور همواره یکی از چالش‏‌های جدی به شمار رفته است و نهادهایی که در این زمینه کار می‏کنند از میزان بالای آلودگی این شهر هشدار داده‏‌اند و زنگ خطر را به صدا در آورده‏‌اند و داکتر غنی نیز به عنوان رئیس‏‌جمهور نیز کابل را شهری در حال انفجار توصیف کرده است .

این شهر در حال انفجار چرا به این حد از آلودگی رسیده است؟ حدی که دیگر نمی‏‌توان برای آن میزانی از گنجایش در نظر گرفت؟

رشد جمعیت و هجوم جمعیت روستایی تا حد زیاد و نبود برنامه بازدارنده‏‌ای دراین زمینه، سوخت‏‌های بی‏‌کیفیت وسایط نقلیه شهری و سوخت‏‌های خانگی با درجه بالای آلودگی، نبود فرهنگ شهرنشینی، رعایت نکردن اصول اولیه بهداشت شخصی و اجتماعی، نبود برنامه‏‌های منظم شهرداری برای پاک نگهداشتن شهری به وسعت کابل که هر روز در حال توسعه دامنه‏‌هایش نیز هستیم و غیره همه و همه از کابل شهری ساخته که دیگر آلودگی‏‌اش قابل مهار نیست و از همه نظر شهری است شاید در حال انفجار!

جاده‏‌های خراب ویا در حال خراب شدن و تعمیر و ترمیم کردن دوباره و ساخت وساز شهری بی‏رویه و پراکندگی زباله‏‌ها و باقی‌مانده‏‌های مواد مصروفی روزانه در سطح شهر نمادهای همیشگی شهر کابل است. دریای کابل به جای زیبایی بخشیدن به کابل به سالدانه‏‌ی وحشتناکی برچهره‏‌ی این شهر تبدیل شده است. هرچند این دریا دیگرخرامان خرامان نیست و آبی درآن یافت نمی‏‌شود و دیگر نمی‏‌توان صدای پای آبش را شنید، اما اگر برنامه‏‌ای می‏‌بود، می‏‌توانست از نظر ساختار جغرافیایی در کنار دامنه‏‌ها و گردنه‏‌های سر راهش به زیبایی کابل به عنوان ملکه شهرهای کشور بیفزاید، اما متاسفانه دراثرکم‏‌کاری‏‌های عیان و هویدای مسئولین چه در شهرداری و چه در دیگر نهادهای مسئول این دریا به پناهگاهی برای معتادان تبدیل شده است و از سوی دیگر مکانی برای تخلیه زباله‏‌ها و مواد زاید دیگر.

کشورما در سال‏‌های اخیر به صورت متواتر در ارزیابی‏‌های گوناگونی که از سوی نهادهای خارجی در زمینه‏‌های صحت و بهداشت و رفاه و رشد اقتصادی خانواده‏‌ها و میزان آلودگی‏‌ها و میزان رضایت از زندگی انجام شده، رتبه‏‌های بسیار پایینی را به خود اختصاص داده است.

از نظر امنیت نیازی به ارزیابی نیست و همگان شاهد هستیم که درکشور ما چه جریان دارد و مردم قربانی هستند چنان که بوده‏‌اند و البته دولت‌مردان ما همچنان در خواب اند و اکنون نیز هستند هر چند که قالب وظاهر عوض شده، اما سیاست همان است که بود. امنیت تا اکنون با تمام تلاش‏‌های این یا آن فرد و نهاد نیامده است و تلاش‏ها همچنان ناکام مانده‏‌اند.

در زمینه رفاه و بهداشت هم که وضع بر کسی پوشیده نیست و بازار دارو و داکتر چنان داغ است که پاکستان برای داغی این بازار سر و دست می‏‌شکند و کارخانه‏‌های تولید داروی خاص برای افغانستان دارد و در این زمینه نیز ما در غفلت به سر می‏بریم و فقط سخن‏‌های بی‏‌ارزش مسئولین را داریم.

میزان رشد اقتصادی مردم نیز در یک سال اخیر سیر پایینی داشته و آمارها از بیکاری مفرط مردم حکایت دارد. اما دولت‌مردان بر این واقعیت چشم پوشیده‏‌اند تا این که کاسه قدرت برابر تقسیم شود که شد.

اما بحث آلودگی هوا چیزی نیست که مسئولین از گزند آن در امان باشند. زیرا ذرات آلوده در هوا پراکنده هستند واین ذرات با هیچ مانعی در حال جابه‏‌جایی می‏‌باشند و به هرجایی ممکن است که نفوذ کنند ولو این که آن مکان ارگ باشد یا خانه‏‌ای در بالای بالاحصار کابل!

اما اگر دولت‌مردان ما از آسیب‏‌های ناشی از آلودگی هوا که این روزها شدت نیز یافته در امان نمی‏‌بودند شاید چاره‏‌ای می‏‌اندیشیدند همان طور که خانه‏‌های خود را در حصاری از دیوارهای استنادی قرار داده‏‌اند و عبور و مرور را بر دیگران تنگ کرده‏‌اند. شاید اگر ازاین ناحیه خطری را متوجه خود می‏دیدند، تدابیری روی دست می‏‌گرفتند. یا شاید خظری متوجه آن‏ها نیست و آن‏ها در خانه‏‌هایی مجهز به سردکننده و گرم‏کننده هستند که پروای صحت مردم را ندارند همان طور که پروای جان مردم را ندارند.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده