افغانستانپس از 2014

مقام‏‌های امریکایی سال‏هاست یادآوری می‏کنند بهبودها در زندگی روزمره افغان‏‌ها با میلیاردها دالر کمک ایالات متحده و کشورهای دیگر میسر شده است.

به گفته امریکایی‏‌ها، در افغانستان اکنون مردم به طور متوسط نسبت به دوران طالبان 20 سال بیشتر عمر می‏کنند، بیش از 7 میلیون کودک به مدارس می‏روند و زنان حامله هشتاد درصد احتمال مرگ‏شان کم شده است.

آن‏ها هشدار می‏دهند تصور عزیمت تمامی نیروهای امریکایی و نیروهای ناتو از افغانستان در پایان سال آینده تمامی این دستاوردها و پیشرفت‏‌ها را با خطر مواجه خواهد ساخت مگر این که اداره اوباما بتواند حامد کرزی، رئیس‏‌جمهور افغانستان را متقاعد کند تا اجازه دهد یک تعداد کم از نیروهای امریکایی پس از سال 2014 در افغانستان باقی بمانند.

این وضعیت، گروه‏‌های امدادی را مجبور خواهد ساخت تا تحت شرایط امنیتی خطرناکی کار کنند و بر سر دالرهای کمکی کمتری رقابت کنند. اندرو ویلدر که در برنامه‏‌ریزی برنامه‏‌ها برای افغانستان و پاکستان در انستیتوی صلح کار می‏کند و سال‏ها در منطقه به سر برده می‏گوید:« خروج تمامی نیروهای امریکایی از افغانستان در سال آینده یک “فاجعه” خواهد بود

بدتر شدن شرایط امنیتی نظارت بر پروژه‏‌های کمکی را بدتر خواهد ساخت و تردید کنگره را که پیش از این هم مایل به سرمایه‏‌گذاری در افغانستان نبود، بیشتر خواهد ساخت.

همچنین تعداد قلیل پرسونل امریکایی در سفارت امریکا در کابل هم پیشبرد برنامه‏‌های کمکی امریکا برای افغانستان را دشوار خواهد کرد.

جمز دابینز، نماینده امریکا برای افغانستان و پاکستان در این ماه در کنگرس گفت:« قضاوت من این است در صورتی که سربازان حضور نداشته باشندکمکی هم نباید صورت گیرد. حمایت سیاسی برای کمک، نتیجه حضور نظامی است

سال گذشته ایالات متحده و دیگر کشورهای کمک‏‌کننده قول دادند تا 16 میلیارد دالر را در سال 2015 برای افغانستان مهیا کنند که تقریباً نیمی از این مقدار به خزانه دولت افغانستان خواهد رفت. حکومت افغانستان همچنین قول داد روی محک‏هایی در قسمت حکومت‏‌داری، حقوق بشر و مبارزه با فساد کار کند.

از زمان سقوط طالبان در سال 2001 ایالات متحده کم از کم 88 میلیارد دالر را در کمک به افغانستان به شمول هزینه‏‌های کلان‏تر جنگ خرج کرده است. بعد از تکمیل مذاکرات روی توافقنامه امنیتی افغانستان و امریکا در ماه گذشته، واشنگتن انتظار داشت که کرزی آن را امضا کند و زمینه را برای حضور یک نیروی هشت تا دوازده هزار نفری امریکایی و ناتو پس از سال 2014 آماده کند. در حال حاضر 39 هزار نیروی امریکایی در افغانستان حضور دارند.

آقای کرزی به جای امضای این توافقنامه، افزون بر رد آن، پیشنهاد کرد که این توافقنامه پس از انتخابات ریاست‏‌جمهوری امضا شود. اداره اوباما می‏گوید که این کار زمان مقتضی را در اختیار واشنگتن و متحدانش برای برنامه‏‌ریزی روی ماموریت نیروهایشان پس از سال 2014 باقی نخواهد گذارد.

لاری سمپلر، یکی از کارکنان ارشد اداره انکشاف بین‏‌المللی امریکا می‏گوید: «حتا در صورتی که نیروهای امریکایی اجازه ماندن دریافت کنند، کمک‏‌ها بیشتر روی حراست از دستاوردهای انجام یافته در سال‏های اخیر متمرکز خواهند شد تا روی اهداف بلندپروازانه جدیدتر.» امریکا و کشورهای عضو ناتو پیش از این فعالیت 28 تیم بازسازی ولایتی را متوقف کرده بودند. این تیم‏‌ها مراکزی بودند که کمک‏‌ها را به مناطق دوردست افغانستان انتقال می‏دادند.

بر فرض این که کنگرس به سطحی از کمک به افغانستان ادامه دهد، ایالات متحده ظرفیت ادامه انتقال این کمک‏‌ها را دارد. ایالات متحده از طریق گروه‏‌های امدادی و سازمان‏‌های چند ملیتی کار خواهد کرد و احتمالاً برنامه‏‌هایی را در کشورهای همسایه پیش خواهد برد. با این حال خروج تمامی نیروهای امریکایی احتمالاً سبب کاهش ماموریت و حضور دیپلوماتیک امریکا خواهد شد.

در سال 2012 واشنگتن طرح خود را برای ساخت یک کنسولگری در شهر مزار شریف به علت تهدیدهای امنیتی رها کرد. سرنوشت مشابهی در انتظار دیگر طرح ها برای مراکز دیپلوماتیک در دیگر نقاط افغانستان خواهد بود.

دابینز هشدار داده است که امکان دارد ایالات متحده حتا مجبور شود که سفارت خود را در کابل چنان که در دهه 1990 انجام داد، ببندد. یک چنین حالتی توانایی امریکایی‏‌ها را برای حمایت از یک دولت ضعیف در افغانستان و مقابله با نفوذ کشورهای همسایه آن به شدت کاهش خواهد داد.

سیت جونز، یکی از آگاهان امور افغانستان در نهاد راند می‏گوید که عناصر مشخص امریکایی احتمالاً در افغانستان باقی خواهند ماند چه دیپلمات باشند یا مقام‏‌های امدادرسان به اضافه عناصری از بخش استخبارات و مبارزه با هراس‏‌افکنی در صورتی که با رهبران آینده افغانستان روی آن صحبت شود.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده