المپیک صلح در شبه جزیره کوریا

کوریای شمالی و جنوبی پس از وقفه دوساله در مذاکرات صلح، هفته گذشته در «روستای آتش‌بسِ پانمونجوم» گردهم آمدند تا دست‌کم المپیک زمستانی امسال را در فضای مسالمت‌آمیز برگزار کنند. اما مون‌جائه این، رییس‌جمهور کوریای جنوبی ابراز امیدواری کرد تا مذاکرات جاری ادامه یافته و دو کشور بتوانند المپیک صلح را برگزار کنند.

دو جانب از فضای حاکم بر مذاکره خشنود بودند و دستورهای وحدت‌آمیز و سمبولیک برای وحدت دو کوریا نیز صادر شده است. به عنوان مثال، سئول پیشنهاد داده است تا هنگام برگزاری مسابقات المپیک که 9 فبروری در سئول آغاز می‌شود، هر دو کوریا در مراسم افتتاحیه و اختتامیه در کنار هم حرکت کنند. محل مذاکره نیز هرچند در منطقه غیرنظامی (DMZ) قرار دارد اما بر خلاف نامش منطقه‌ای به‌شدت نظامی است و بیش از ۶ دهه است که موجب جدایی دو کوریا شده است. «روستای آتش‌بس» با یک خط به دو قسمت میان شمال و جنوب تقسیم شده است و ساختمان فرماندهی سازمان ملل متحد در وسط روستا روی این خط قرار دارد.

از دسامبر ۲۰۱۵ این اولین‌ باری است که دو کوریا وارد مذاکرات رودررو شده‌اند. با این حال، رسانه‌های کوریای‌ ‌شمالی ادعای ترامپ را رد کرده‌اند که تمایل کوریای‌ ‌شمالی به مذاکره، ناشی از فشارها و مواضع سخت او بوده است. روزنامه «رودونگ سینمون»، روزنامه حزب حاکم کوریای‌ ‌شمالی اعلام کرد که ادعای ترامپ «سفسطه‌ای مضحک» است.

به هرحال، این مذاکرات بر چند محور متمرکز بود: مشارکت کوریای‌ ‌شمالی در بازی‌های زمستانی پیونگ‌چانگ؛ گسترش دامنه مذاکرات دو کوریای‌  و تسری آن به مساله اتحاد میان خانواده‌هایی که پس از جنگ ۱۹۵۰- ۱۹۵۳ از هم جدا شدند. همچنین کوریای‌ ‌جنوبی هم پیشنهاد اتحاد را در سال جدید مطرح کرده است.

با این حال، باید دید که آیا مذاکرات جاری به صلح دایمی میان دو کشور منجر می‌شود؟

پاسخ سوال هرچه باشد، تعیین پیش شرط رییس‌جمهور کوریای جنوبی و اعلام اتحاد سئول با واشنگتن، شکست این دور مذاکره را بیش‌ از پیش محتمل می‌سازد. زیرا مون‌جائه‌ این گفته است: خلع سلاح هسته‌ای، یگانه شرط پیشرفت مذاکرات جاری میان دو کوریا می‌‎باشد. پذیرش این شرط برای «کیم‎ جونگ‌ اون» رهبر کوریای شمالی به شدت دشوار است.

زیرا او از زمانی که به قدرت رسیده سیاست «دوخطی» پدرش را (یعنی توسعه نظامی در کنار رشد اقتصادی) دنبال کرده و در این راستا زمان را مغتنم می‌شمارد. او در مانورهای نظامی و پست‌های خدمت سربازان حضور می‌یابد. در رسانه‌های این کشور چنین تبلیغ می‌شود که گویی او یک نابغه نظامی است. در عین حال، او پایگاه قدرت خود را از«ارتش» به «حزب کارگران حاکم» تغییر داده است. کوریای‌ ‌جنوبی هم دغدغه‌های خود را دارد و وجود کشور اتمی با چنین رهبری در کنارش، تهدیدی است که هرگز نادیده گرفته نخواهد شد.

در چنین وضعیتی، آنچه از مذاکرات جاری انتظار می‌رود، برگزاری المپیک زمستانی در سایه صلح و روابط کم تنش است. اما آنچه پس از آن رخ خواهد داد، غیرقابل پیش بینی است. به‌خصوص اینکه مهار سیاست سئول به دست کاخ سفید است؛ جایی‌که زمام‌داران آن به دنبال تحمیل سیاست زورگویانه به رهبران دیکتاتور و سرکشی چون کیم جونگ اون است. اون نیز تاکنون نشان داده که سلاح هسته‌ای خط قرمز اوست و در برابر فشارهای جاری سرخم نخواهد کرد.

  • محمدرضا گلکوهی

0 پیام برای این مطلب ثبت شده