اما و اگرهای روابط دو کوریا

تلاش‌های زیادی از سوی دو کشور کوریای  ‌شمالی و کوریای  ‌جنوبی برای بهبود روابط صورت گرفته و یکی از اقدامات، بهره‌گیری از دیپلماسی ورزش است. عمدتا در شرایطی که مسابقات المپیک زمستانی و فوتبال برگزار می‌شود، زمینه‌ای فراهم می‌شود تا دو کشور امکان تشکیل تیم مشترک برای شرکت در مسابقات را فراهم کنند.

این البته مساله‌ای است که در گذشته نیز سابقه داشته و زمان برگزاری مسابقات و امکان تشکیل تیم مشترک روابط دو کشور به سمت آرامش می‌رود، اما بعد از پایان مسابقات دوباره مسایل جدیدی برای ایجاد تنش فراهم می‌شود. مثلا حضور کوریای ‌جنوبی در رزمایش مشترک نظامی با امریکا، یکی از مواردی است که باردیگر تنش میان روابط دو کوریا را فراهم می‌کند. در مجموع در طول سال‌های گذشته کوریای جنوبی بیش از کوریای ‌شمالی سعی در برقراری آرامش داشته است و از شعارهای تند علیه کوریای شمالی تا حدودی پرهیز کرده است. به هر حال مقامات سیاسی هر دو کوریای  می‌دانند که اگر جنگی در بگیرد هر دو کشور بشدت آسیب می‌بینند و زیرساخت‌های آنها نابود خواهد شد.

تاکنون فرصت‌هایی برای برقراری مصالحه و روابط سیاسی مناسب میان دو کوریا   وجود داشته است. در برخی مواقع به‌خصوص زمانی که مسابقات ورزشی در حال برگزاری است، خانواده‌هایی که در دو طرف مرز و در مدار 38 درجه زندگی می‌کنند از فرصت استفاده‌ می‌کنند تا از اقوام و نزدیکان خود در کوریای شمالی و کوریای جنوبی دیدار کنند. به هر صورت هر دو کوریا از فرهنگ یکسانی برخوردار هستند، گرچه به لحاظ ایدیولوژیک با هم تفاوت‌های فراوان دارند.

در عرصه اقتصادی هم مراودات مختصری در گذشته صورت گرفته بود. زمانی که روابط میان دو کوریا  حاد نبود، کوریای جنوبی در منطقه بی‌طرف به ایجاد مجتمع‌های اقتصادی اقدام کرد؛ که در آن تعداد زیادی از نیروهای کار کوریای  ‌شمالی مشغول فعالیت شدند و تولیداتشان که عمدتا به صورت مونتاژ بود، در اختیار کوریای ‌شمالی قرار می‌گرفت.

در این میان البته نقش بازیگران منطقه‌ای مثل امریکا،‌ چین و روسیه در روابط میان دو کوریا موثر است. به هر صورت امریکا و کوریای ‌شمالی به‌واسطه داشتن سلاح‌های هسته‌ای، همدیگر را تهدید و شعارهای تندی را علیه هم مطرح می‌کنند. قدرت‌های بزرگ هر کدام به سهم خود در گفت‌وگو و نوع روابط میان دو کشور موثر هستند. امریکا خواهان براندازی کامل رژیم کوریای شمالی است و اساسا بعد از جنگ خواهان این نیست که حکومتی براساس معیارهای سوسیالیستی در کوریای شمالی حاکم باشد. چین اما خواهان براندازی نیست و بیشتر در پی آن است که حکومتی مثل کوریای  ‌شمالی، حایلی میان چین و امریکا باشد و در عین حال فعالیت‌های هسته‌ای کنترل‌شده‌ای داشته باشد. چین اساسا قایل به شکل‌گیری جنگی میان کوریای شمالی و امریکا نیست، چون بر این باور است که در صورت بروز هر گونه درگیری باید پشت مرزهای خود با میلیون‌ها کوریایی مواجه شود؛ که خواهان ورود به کشورش هستند. از این رو در پی آن است که تشنج در شبه‌جزیره کوریا را به حداقل برساند. وضعیت روسیه اما متفاوت است و کمتر خود را وارد بحران دو کوریا می‌کند. روسیه منافع خاصی در شبه‌جزیره کوریا   ندارد اما با این وصف با توجه به تحریم‌هایی که از سوی غرب نصیب روسیه می‌شود،‌ این کشور صرفا تمایل دارد در عرصه دیپلماتیک از کوریای ‌شمالی به عنوان کشوری که در برابر غرب ایستادگی می‌کند، به صورت یک برگ برنده استفاده کند.

  • اسماعیل بشری

0 پیام برای این مطلب ثبت شده