امیدآفرین روزهای دشوار بود

  • ناجیه الهام/ شهروند کابل

پاییز سال ۱۳۸۶ بود، اوضاع سیاسی پُرتنش و آینده مبهم می‌نمود. امیدهای واهی نیز مثل همیشه به تاریخ‌های تعیین‌شده‌ای بسته شده بود که توسط تقویم نقشه‌کش‌های سیاسی خارج از کشور بسته می‎شوند؛ تاریخی ‌که از سالیان پیش در صفحه‎های کتاب سیاسی‌شان نقش بسته و حالا با پیشوند ۲۰۰۰ تدوین می‌شدند.

آن روزهای پُراضطراب که هیچ وقت پایان نیافتند،‌ تنها با تحلیل‌های امیدوارکننده و فعالیت‎های سیاسی برخی از چهره‎های سیاسی و تأثیرگذار اندکی آرامش‌بخش می‎شدند. برای من اما مشاهده‎ شخصیت فعال،‌ وکیل پُرتحرک و توانمند، شهید کاظمی که هرازگاهی با گفت‎وگوهای سازنده و حرکت‎های سیاسی‌اش به جامعه‎ شور و جنبش و شکوفایی می‎بخشید،‌ مایه دلگرمی‌بود. فکر می‎کردم در پیرامون یک حلقه‎ای از قانونگذاران که رأس و محور آن سیدمصطفی کاظمی بود،‌ ساختار سیاسی قدرتمند با شاخص‎‌های ملی شکل خواهد گرفت و پیامد آن تحقق شفافیت در عرصه‌های مختلف امور مهم سیاسی در سطوح گسترده خواهد شد. سفرهای ولایتی گروه پارلمانی که عمدتا در قالب کمیسیون اقتصاد ملی مجلس نمایندگان شکل گرفته بود،‌ چشم‎انداز روشن‎تری را در نقشه‎ی ذهنی‌ام خلق کرده بود و امیدواری به آینده را بیشتر ساخته بود.

روزهای پاییزی می‎گذشت و شرایط دشوار سیاسی با چنین چشم‎اندازی سپری می‎شد. عصر روز پانزدهم عقرب آن سال اما پرده‎ی سیاهی را روی تمام امیدهای نیمه‌جان من و بسیاری از مردمی کشید که دل به تلاش‎های اشخاص دلسوزی چون شهیدکاظمی بسته بودند. خبر وحشتناک و تکان‌دهنده بود و هرگز آن خاطره‎ی تلخ را از یاد نخواهم برد. «انفجار انتحاری در میان هیئت پارلمانی اعزامی به ولایت بغلان»؛ خبری که تلخی‎ آن زهر ناگوارایی را در کام هزاران انسان این سرزمین ریخت.

روزی‌ که سیدمصطفی کاظمی و یاران همراهش در بغلان شهید شدند،‌ خاطره‌ای را در ذهنم زمینه‌ساز شد که بسان شکستن شیشه‌ی امیدم با سنگ ستم به تصویر کشیده شد. امیدوار بودم که نقش پارلمان به عنوان خانه‎ی ملت در بخش نظارت بر کارکرد قوه مجریه برجسته خواهد شد و پس از این حق کسی تلف نخواهد شد. امیدوار بودم که گویا نمایندگان مردم از لایه‎های تنگ و حصار محدود قومی، سمتی و محلی عبور کرده و به محدوده‎ی ملی‎گرایی با اهداف بزرگ نزدیک می‎شوند و هزاران امیدواری دیگر. اما گویا این امیدها با غروب آفتاب روز پانزدهم عقرب رنگ باختند و افول کردند. یاد آن مرد بزرگ امیدآفرین گرامی‌باد و روح وی با تمام همراهانش خشنود.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده