بازی تازه، سوخت

هفته‏‌ی گذشته رئیس‏‌جمهوری اعلام داشت که امریکا سوخت و تدارکات ارتش و پولیس افغانستان را قطع کرده‌است. سخنگوی رئیس‏‌جمهور در توضیح موضوع گفته است در جلسه‏‌ی شورای امنیت ملی که تحت ریاست رئیس‏‌جمهور برگزار شد، وزرای دفاع و داخله در مورد قطع تیل و اکمالات از سوی ایالات متحده امریکا به اردو و پولیس ملی که در دو سه مورد در برخی از جزوتام‌های آن‌ها صورت گرفته است، یادآوری کردند و اظهار داشتند که این عمل خلاف تعهدات قبلی امریکا است. درخبرنامه یادشده آمده است که جلسه شورای امنیت ملی کشور این عمل را وسیله فشار از جانب امریکا قلمداد کرده که می‌خواهد افغانستان با چشم‌پوشی از شرایط خویش، قرارداد امنیتی با امریکا را به امضا برساند.

قابل یادآوری است پس از پایان جرگه‏‌ی مشورتی و حمایت این جرگه از امضای قرارداد امنیتی با امریکا، رئیس‏‌جمهور شرایط جدیدی را برای امضای این موافقتنامه اعلام کرد و گفت که امضای موافقتنامه را به پس از انتخابات ریاست‏‌جمهوری موکول می‏کند.

در مقابل دولت امریکا و کشورهای عضو ناتو خواهان امضای این موافقتنامه تا پایان سال جاری میلادی می‌باشند.

آنان تاکید ورزیده اند که امضای این موافقتنامه به آنان اجازه می‌دهد تا برای ادامه حضور نیروهای شان در افغانستان پس از خروج کامل نیروهای رزمی‏شان در پایان سال ۲۰۱۴ برنامه‏‌ریزی کنند.

اما این خبر تازه برروی تلکس خبرگزاری‌ها قرار گرفته بود که مقام‌های نیروهای ایتلاف با اعلام موضع، این خبر را از اساس نادرست خواندند. دفتر مطبوعاتی نیروهای آیساف در کشور با نشر اعلامیه‏‌ای خبر قطع مواد سوختی و اکمالات نیروهای امنیتی افغان را رد کرده و گفته است که تعهدات امریکا در قبال نیروهای امنیتی پا برجاست و این کشور به کمک‏‌های خود ادامه خواهد داد. مقام‏‌های آیساف تاکید ورزیده اند که هیچ گونه تغییر و یا توقفی در روند توزیع مواد سوختی و اکمال نیروهای امنیتی افغان از سوی امریکا وجود ندارد. به گفته این مقام‏‌ها، مواد سوختی و اکمالاتی نیروهای افغان به موقع در اختیار آنان قرار خواهد گرفت و هیچ گونه اخلالی در این روند صورت نگرفته است.

حال پرسش این است که آیا اصل این خبر واقعیت دارد یا خیر؟ اگر واقعیت دارد چرا؟ چه سند قابل قبولی برای درستی آن در اختیار رسانه‌ها و افکارعمومی قرار داده شده است؟ اگر واقعیت ندارد چرا چنین خبری از سوی بالاترین مرجع تصمیم‏‌گیری کشور، یعنی شورای امنیت تحت ریاست رئیس‏‌جمهوری نشر می‌گردد؟ اگر خبرهای نشر شده از سوی مقام‌های ارشد کشور تا این اندازه غیرمعتبر و نادقیق باشد، پس به چه چیزی می‌توان اعتماد کرد و فرجام این شرایط به کجا خواهد انجامید؟ آیا بازی دیگری در پشت پرده قرار دارد؟ آیا برای حفظ قدرت و یا کسب امتیاز شخصی باید این گونه سرنوشت کشور را به یکباره و همه‏‌جانبه به بازی گرفت؟ و از آن جایی که مقام‌های بلندپایه شورای امنیت ملی در برابر تکذبی‌ه‏ای که نیروهای ائتلاف صادر نموده اند تاکنون مهر سکوت برلب زده و برای تایید و درستی خبر خود هیچ‌گونه شواهد و اسنادی ارائه نداده اند، معلوم می‌شود که خبر نشرشده از سوی دفتر ریاست‏‌جمهوری مبنی بر قطع مواد سوختی و تدارکاتی واقعیت نداشته است. حال می‏ماند که آیا نشر این خبر بر اساس منبع غیرمعتبر صورت گرفته است یا داستان دیگری در کار است؟

اگر منابع اطلاعاتی شورای امنیت کشور تا بدین اندازه بر منابع اطلاعاتی غیرموثق متکی است باید فاتحه‏ این نظام و حکومت و کشور را برای همیشه خواند. این موضوع هیچ نیازی به استدلال و توضیح ندارد. اما اگر داستان به گونه‏‌ای دیگری است یعنی این ‌که احتمالاً شورای امنیت کشور برای تحریک احساسات جامعه بر ضدنیروهای ائتلاف بین‏‌المللی در ارتباط با امضای توافقنامه امنیتی میان کابل و واشنگتن دست به نشر چنین خبری زده باشد، به تعبیر دیگر به تصور رئیس‏‌جمهور و توصیه برادران ناراضی هریک ملاعمر و گلبدین حکمتیار به رئیس‏‌جمهور، خواسته اند که “غیرت افغانی” را برآشوبند! اگر چنین نیتی در نشر خبرنامه غیرواقع یادشده نهفته باشد، بازهم باید به سرنوشت و روزگار مردم و کشور تاسف خورد و نسبت به رویدادهای آینده به شدت نگران بود.

مسئولینی که گوش‌های خود را بر نصیحت و راهنمایی های دلسوزانه بسته اند و چشم‌های خود را از واقعیت‌ها برگرفته اند و عقل و درک خود را زیرپای لجاجت و زیاده‏‌خواهی قرار داده اند، گرفتن هرگونه تصمیم ویرانگرانه‏‌ای که سرنوشت کشور و جامعه را به باد فنا دهد از سوی آن‏ها زیاد دور از تصور نخواهد بود. چنانچه نقل می‌شود که یکی از نامزدهای ریاست‏‌جمهوری نزدیک به رئیس‏‌جمهور به وی گوشزد کرده که در مورد امضای توافقنامه امنیتی زیاد مخالت نشان ندهد، زیرا وضعیت کشور به شدت بحرانی و لرزان است. رئیس‏‌جمهور در پاسخ وی گفته است که من از خواسته‌های خود کوتاه نمی آیم ولو اینکه افغانستان به هر سرنوشتی دچار شود (امید می‌رود که این شنیده واقعیت نداشته باشد).

خرد سیاسی و سیاست مدبرانه بر چنین نگرش و روشی که تا کنون در پیش بوده مهربطلان می‌زند و از عواقب آن سخت بیم می‌دهد.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده