بایدهای حمایت از تولیدات داخلی

در آخرین روزهای هفته‏‌ی گذشته خبرگزاری‏‌ها خبری را به نشر سپردند مبنی بر این ‌که رئیس‏‌جمهور بیش از چهار ساعت صاحبان صنایع را در تالار جرگه بزرگ به انتظار نشاند و سرانجام با آنان دیدار نکرد. شماری از صاحبان صنایع این کار رئیس‏‌جمهور را مایه دل‌سردی و نیز حرمت نداشتن رئیس‏‌جمهور به صنایع و صاحبان آن دانستند. یکی از صاحبان صنایع تولیدی داخلی دراین باره گفت: «رئیس‏‌جمهور بی‌کفایت بی‌اینکه یک خوش‏‌آمدید بگوید چند سفیر را گرفته می‌رود، ساعت‌ها راه به خاطر آمدنش به خیمه جرگه بزرگ بسته شد، در حالی که همیشه می‌گفت که من مثل دیگر شهروندان افغان از جاده‌ها رد می‌شوم، ما دیدیم که در مبارزات انتخاباتی‏‌اش چه وعده‌هایی می‌داد، اما امروز می‌بینیم که سیاستِ بدون اقتصاد یک سیاست ناکام است. بازرگان دیگری که در این نمایش شرکت نموده بود در این مورد افزود: «ما امروز سه تا چهار کیلومتر در زیر باران آمدیم که مشکلات خود را به رئیس‏‌جمهور بگوییم، اما رئیس‏‌جمهور حتا به تالار نیامد و بی‏‌پروا رفت حتا صاحبان صنایع را ندید

بدون کم‌ترین تردید یکی ازاصلی‏‌ترین عوامل افزایش فقر و بیکاری در کشور سیاست‌های اقتصادی ناکام حکومت بیش از یک دهه گذشته می‌باشد. شواهد عینی حاکی از آن است که در سال‌های سپری شده بر اساس سیاست بازار آزاد عمل شده و دست بازرگانان وارد کننده کالاهای خارجی به کشور در یک فضای رقابتی کاملاً باز بود. آنان با تعرفه‌های اندک گمرکی توانستند حجم وسیعی از کالاهای تولیدی خارجی را به کشور وارد کنند. در چنین فضایی طبیعی است که رقابت بازرگانان بر سر وارد کردن بیشتر کالاهای تولیدی خارج و از این طریق به دست آوردن سودهای بیشتر بوده است. در چنین شرایطی چه مشکلات سهمگینی برسر تولیدکنندگان داخلی می‏‌آید هرگز حایز اهمیت نبوده است. دقیقا به همین جهت تولیدکنندگان داخلی همیشه با چالش‌ها و آسیب‌های جدی روبرو شده‏‌اند و هرگز توان رقابت با شرکت‌های خارجی را نداشته‏‌اند. حال پرسش مهم و اساسی این است که در چنین وضعیتی مسئولیت یا نقش حکومت چیست؟ آیا حکومت باید همچنان نظاره‏‌گر نابودی صنایع داخلی باقی بماند و شاهد خسارات جبران‏‌ناپذیر بر کشور و تولید کنندگان داخلی باشد؟ آیابی‏‌تفاوتی حکومت در این رابطه به بهانه اقتصاد بازار قابل توجیه است؟ یا این‌که حکومت سیاست‌های اقتصادی را به نفع شهروندان و تولیدکنندگان داخلی اصلاح نموده و اجازه ندهد بیش از این سرمایه‌های کشور به جیب دیگران برود و ساکنان کشور همچنان با فقر و بیکاری فزاینده دست و پنجه نرم کنند؟ چنانچه در هیچ کشوری حکومت‌ها به بهانه حمایت از بازار آزاد وضعیت اقتصادی و تولیدی جامعه را به حال خود رها ننموده و همواره یک سیاست مشخص اقتصادی را که مبتنی بر تقویت اقتصاد و تولیدات داخلی است، دنبال نموده‏‌اند. بنابراین انتظار می‏رود و طبیعی نیز به نظر می‌رسد که حکومت به خاطر منافع ملی سیاست‌های اقتصادی و تولیدی را مورد حمایت قرار داده و وضعیت آشفته بازار را که در یک دهه گذشته کشور را به سوی فاجعه سوق داده است، کنترل و تعدیل نماید. از آن جایی که داعیه حکومت وحدت ملی نیز حمایت و تقویت اقتصاد داخلی و به‏‌خصوص تولید داخلی است، باید سیاست اقتصادی را در راستای حمایت از تولیدات داخلی تنظیم نماید. حکومت باید فضای حمایت از تولیدکنندگان داخلی را به گونه‏‌ای سامان‏دهی و رهبری نماید که تولیدکنندگان داخلی در یک فضای رقابتی سالم و تحت حمایت دولت به تولیدات باکیفیت اهتمام ورزند. زیرا تنها در این صورت است که تولیدات داخلی می‏‌تواند رشد نموده و جایگاه و اعتبار داخلی را به دست آورند. همچنین باید درنظرداشت که مردم و مصرف‏‌کنندگان در شرایطی قرار نگیرند که مجبور به مصرف کردن تولیدات بی‏‌کیفیت باشند.

در نهایت این که چگونگی برخورد رئیس‏‌جمهور در بازدید از نمایشگاه تولیدات داخلی به هربهانه‏‌ای موجه شمرده نمی‌شود. او می‏‌بایست اهمیت لازم را به تولیدکنندگان داخلی می‌داد. زیرا وقتی رئیس‏‌جمهور مدعی است که طی یک دهه آینده افغانستان به خودکفایی دست خواهد یافت، تحقق این داعیه با حرف، شدنی نیست، بل سیاست و برنامه‏‌ریزی نیاز دارد و بهادادن به تولیدات‏‌کنندگان داخلی و حمایت جدی از آن‌ها را می‏‌طلبد.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده