بررسی مطبوعات چاپ کابل 1 حوت 1397

“اَترا رفته گل بچیند”،” تبعیض به هر بهانه ای محکوم است” و “سیاست جهنمی امنیتی هند محور” عناوین سرمقالات روزنامه های امروز چاپ کابل است.

“اَترا رفته گل بچیند” عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است:

روزهاست که از کمپین «اترا کجاست»ِ شهروندان کشور در اعتراض به فساد و بی‌بندوباری در عرضۀ خدمات مخابراتی می‌گذرد. این کمپینِ اعتراضی اگرچه به‌طور مستقیم ادارۀ تنظیم خدمات مخابراتی افغانستان (اترا) را مورد خطاب قرار داده، اما به گونۀ غیرمستقیم عملکردِ حکومت و وزارت مخابرات را در ارایۀ خدمات مخابراتی و دفاع از حقوق شهروندی مورد پرسش قرار می‌دهد.
بیش از یک دهه است که پای شرکت‌های مخابراتیِ خصوصی به افغانستان باز شده و به موازات گسترش فعالیت‌های این شرکت‌ها و افزایش ساحۀ پوشش‌شان در کشور، مردم افغانستان با حق‌تلفی‌ها و فریب‌کاریِ رنگارنگِ آن‌ها روبه‌رو شده‌اند.

ماندگار می افزاید :

اکنون اعتراض‌ها به فریب‌کاری‌ها و دزدی‌های شرکت‌های مخابراتی، بسیار اوج گرفته و «اترا» به عنوان ادارۀ ویژه‌یی که برای تنظیم خدمات مخابراتی تشکیل شده، خاموش و بی‌تفاوت نشسته است؛ همانند عروسی که به جای «بله» گفتن در مراسم نکاح، به چیدن «گُل» می‌رود!… این هیاهو و اعتراضِ شهروندان و این سکوت و گُل‌چینی اترا درحالی‌ست که اولاً خدمات مخابراتی فقط آلوده به دزدی و فریب نیستند، بلکه کیفیتِ این خدمات بسیار پایین و شرم‌آور است و ثانیاً حکومت خلافِ رای مخالفِ مجلس نماینده‌گان، ده درصد از اعتبار کریدت‌کارت‌های مصرفیِ شهروندان را به عنوان مالیات به خود اختصاص داده و این مالیه شامل فقیرترین و کم‌درآمدترین اقشار کشور نیز می‌شود.
با این اوصاف، می‌توان به جرأت حکم کرد که فساد جاری در شبکه‌های مخابراتی، به زنجیرۀ محکمی وصل است که در یک سوی آن حکومت و وزارت مخابرات و در سوی دیگرش شرکت‌های مخابراتی و ادارۀ اترا و در میانۀ آن مردمی قرار دارند که تا کنون قوت و تدبیرِ لازم را برای بازپرسی از این زنجیرۀ فاسد نیافته‌اند.

” تبعیض به هر بهانه ای محکوم است” عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است:

در روزهای اخیر، خبری در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود مبنی بر این‌که از یک ولایت دو جوان در یک رشته و در یک پوهنتون امتحان داده اند که یکی از آن‌ها به دلیل تعلق داشتن به قومیت خاص با نمره 312 ناکام مانده است و دیگری با کسب 124 نمره کامیاب گردیده است. این خبر برای نظام آموزشی کشور و برای مردم تبعیض زده افغانستان بدون تردید ناگوار و پذیرفتن آن دشوار است. بر اساس داده‌های ویب سایت اداره ملی امتحانات این خبر صحت دارد.به نظر می‌رسد که این تصمیم از سال‌های 1391 خورشیدی همزمان با تاسیس پوهنتون نظامی مارشال محمد قسیم فهیم گرفته شده است. به گفته مسولان امر در این پوهنتون سالانه تنها 300 نفر از میان هزاران داوطلب پذیرش می‌شوند که خود نوعی محدودیت را بر سرنوشت شرکت‌کنندگان تحمیل می‌کند.

نویسنده می افزاید:

ظاهرا منطقی که در پشت این تصمیم در آن زمان وجود داشته و احتمالا تا کنون نیز وجود دارد این است که اگر بر اساس شایستگی در این مرکز تصمیم گرفته شود و نتایج بر اساس بالاترین نمرات داوطلبان اعلان گردد، توازن قومی در این دانشگاه به‌هم می‌خورد و احتمالا اکثریت قبول شدگان به قومی تعلق خواهد گرفت که اقلیت محسوب می‌شود. از سوی دیگر ممکن است از بخش‌هایی از کشور به تعداد اندک از این فرصت تحصیلی استفاده کنند و به دلیل فقدان درس و مکتب در این مناطق، آن‌ها نتوانند در این پوهنتون راه یابند. در هر صورت مبنای تیوریک این تصمیم هرچه باشد، ناکامی فردی که 312 نمره کسب کرده است و کامیابی کسی که حایز 124 نمره شده است در یک پروسه واحد، یک تبعیض آشکار است. تبعیض نیز در هر صورت محکوم است.

و “سیاست جهنمی امنیتی هند محور” عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در سرمقاله ای تحت عنوان چنین نوشته است:

سفیر پاکستان در کابل گفته است که اگر هند در پاسخ به حمله‌ی تروریستی پلوامه واکنش نظامی نشان دهد، تلاش‌هایی که برای پایان جنگ افغانستان آغاز شده، صدمه خواهد دید. سفیر پاکستان به زبان دیپلوماتیک ایالات متحده را تهدید کرده است که اگر جلو واکنش نظامی احتمالی هند را نگیرد، دولت پاکستان دیگر به روند پایان جنگ افغانستان کمک نمی‌کند. رهبران طالبان در پاکستان زنده‌گی می‌کنند. پاکستان زیربنای حمایتی خیلی محکم برای جنگ‌جویان طالب در قلمروش فراهم کرده است. کل قلمرو پاکستان عقبه‌ی راهبردی طالبان در جنگ افغانستان است. پاکستان پیش از این هم ادعا کرده بود که مذاکره‌ی نماینده‌گان طالبان و ایالات متحده را تسهیل کرده است. مقام‌های امریکایی هم این مدعا تایید کردند. حال روشن نیست که ایالات متحده در پاسخ به تهدید پاکستان دست به چه کاری می‌زند. ولی موضع اخیر پاکستان نشان می‌دهد که راولپندی افغانستان را مکانی تصور می‌کند که باید در آن با هند تصفیه‌ی حساب کند.

در پایان هشت صبح می افزاید :

پاکستان همیشه تلاش کرده است که برای امتیازگیری در کشمیر، افغانستان را هزینه کند. در زمان نخست‌وزیری نوازشریف هم یک مقام‌ پاکستانی اعلام کرده بود که صلح در کابل به صلح در کشمیر بسته‌گی دارد. معنای حرف او هم این بود که ایالات متحده باید در موضوع کشمیر به سود پاکستان مداخله کند. در زمان بارک اوباما هم ارتش پاکستان از ایالات متحده خواسته بود که در بدل همکاری جدی اسلام‌آباد با امریکا در افغانستان، ‌واشنگتن باید در قضیه‌ی کشمیر به سود پاکستان وساطت کند. هند همیشه مخالف وساطت کشور سومی در قضیه‌ی کشمیر است. موضع هند در گذشته این بود که مستقیم با پاکستان در مورد منطقه‌ی مورد اختلاف کشمیر گفت‌وگو کند. وادی کشمیر در حال حاضر به دو بخش تقسیم شده است که یک بخش آن جز قلمرو هند و بخش دیگر آن زیر سلطه‌ی پاکستان است. هند بر آن بخش از کشمیر که زیر سلطه‌ی پاکستان است، ‌ادعای مالکیت دارد. پاکستان هم بر آن بخش‌هایی از وادی کشمیر که حال جز قلمرو هند محسوب می‌شود، ادعای مالکیت می‌کند.

منبع: پارس تودی

0 پیام برای این مطلب ثبت شده