به مطالبات برحق مردم توجه شود

پروژه انتقال برق از ترکمنستان به افغانستان که به پروژه توتاپ شهرت یافته، در حال حاضر به یک موضوع داغ سیاسی و اجتماعی مبدل شده است. بدون تردید این پروژه که به کمک خارجی‌ها در افغانستان اجرا می‌گردد، یکی از پروژه‌هایی است که برای توسعه و رشد کشور عامل موثر و حیاتی به شمار می‌آید. اما تغییر مسیر انتقال برق ترکمنستان از مسیر بامیان به سالنگ و جنجال‌های سیاسی که بعد از آن، این پروژه را با خطر روبرو نموده است.

در این تردیدی نیست که حکومت وحدت ملی مقصر اصلی این جنجال سیاسی و اجتماعی است. وظیفه حکومت است که با توضیح و تشریح مزیت‌های اقتصادی، فنی، اجتماعی و توسعه‌ای انتقال پروژه برق توتاپ به مردم بستر پذیرش آن را درافکارعامه فراهم نماید. اگر انتقال این برق از مسیر سالنگ که هم اکنون حکومت برآن پافشاری دارد، به صرفه است و توجیه اقتصادی و فنی دارد باید ذهن مردم روشن گردد و اگر نی تغییر مسیر انتقال برق نمی‌تواند موجه باشد. چرا حکومت افغانستان در برابر این قضیه سکوت اختیار کرده است و حاضر نیست با مردم صحبت بکند. آیا این سکوت معنادار به معنای دامن زدن به نفاق‌های قومی‌نیست؟ بدون شک اگر مردم افغانستان به خوبی و وضوح بدانند که کدام مسیر از نظر فنی و اقتصادی به نفع کشور است، به انتقال برق از همان مسیر رضایت خواهند داد، اما اگر توجیه معقولی برای این کار وجود نداشته باشد، نباید انتظار داشت که مردم به هر اقدام ناموجه حکومت احترام بگذارند و در برابر آن سکوت کنند.

مطالبات به حق مردم چیزی است که باید به آن‌ها توجه صورت گیرد. توسعه متوازن حق مردم است و مردم افغانستان در هر گوشه‌ای از کشور حق دارند مطالبات خود را از راه‌های منطقی و مدنی مطرح نمایند. سالنگ منطقه‌ای است که یک پروژه دیگر انتقال برق از آن عبورکرده است. مسیرهای دیگری نیز یا تا کنون مورد استفاده قرار گرفته و یا در طرح‌ها و پلان‌های آینده مورد نظر هستند. منطقی و به جا است که پروژه توتاپ از مسیر بامیان عبور کند. زیرا انتقال این پروژه از مسیر بامیان از یکسو همسو با شعارها و پلان‌هایی است که تیم تحول و تداوم در مبارزات انتخاباتی خود مطرح نموده بود، از سویی هم زمینه ‌ایجاد شغل و انکشاف و توسعه را در مناطق مرکزی افغانستان که تاکنون به شدت محروم بوده‌اند، به وجود می‌آورد. بامیان یکی از مناطق گردشگری کشور، منطقه و جهان است. اگرچه بت‌های بامیان در خشم جهل و قصاوت حکومت طالبان سوختند، اما هنوز یکی از جاذبه‌های بزرگ گردشگری در سطح جهان به شمار می‌آیند. بنابراین اگر بامیان در مسیر توسعه و انکشاف قرار بگیرد و پروژه توتاپ از این منطقه عبور کند، بامیان به یکی از شهرهای درآمدزای کشور تبدیل شده و سالانه میلیون‌ها دالر را به عواید و بودجه کشور خواهد افزود. از سوی دیگر، این حق مردم مناطق مرکزی و بامیان است که از حکومت بخواهند به غیر از پروژه توتاپ، پلان‌ها و برنامه‌های توسعه‌ای دیگر را برای خارج کردن مردم این مناطق از محرومیت مطلق روی دست بگیرد و از این طریق مناطق مرکزی را جزو کشور قرار داده و برنامه‌های توسعه‌ای را به صورت متوازن توزیع نماید. براساس گفته وزیر انرژی و آب ظرفیت بامیان برای دریافت انرژی برق را اندک دانست. اگر هم پروژه توتاپ از مناطق مرکزی و بامیان عبور کند، بخش کوچکی از این پروژه مصرف محلی شده و بقیه به پایتخت و مناطق دیگر کشور انتقال خواهد یافت.

نکته دیگری که جای تشویش و نگرانی است این است که با سکوت حکومت و عدم توجیه‌ این پروژه، توتاپ از یک پروژه ملی به یک پروژه قومی‌تنزل داده شود.

اتهام اینکه هزاره‌ها توتاپ را برای هزاره‌جات می‌خواهند و به‌این وسیله سبب ایجاد حساسیت در اقوام دیگر شده و حتا برنامه‌هایی برای برگزاری تظاهرات در بعضی از مناطق دیگر کشور برنامه‌ریزی می‌شود، نشان دهنده توطیه‌ای است که پشت سر این قضیه وجود دارد. مردم افغانستان باید هوشیار باشند که ما در شرایط حساس سیاسی و اجتماعی قرار داریم. نباید اجازه داده شود که فرصت‌های توسعه‌ای به فرصت‌سوزی‌ها تبدیل شود و سبب انقطاع قومی ‌در کشور گردد. در غیر این صورت چنانچه تجربه‌های تلخ گذشته نیز نشان داده‌اند، ما موفق به استفاده از هیچ فرصتی در کشور نخواهیم شد.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده