بیکاری، بحران دوامدار!

هفته‏‌ی گذشته اتحادیه کارگران کشور نسبت به بیکاری فزاینده کارگران کشور شدیداً ابراز نگرانی نمود. گفته می‌شود بخش بیشتر بیکاران کشور را جوانان تشکیل می‌هند که این مسئله نگرانی‌ها را بیش از پیش افزایش می‌دهد. در نشستی که از سوی این اتحادیه برگزار شده بود گفته شد که کارگران در کشور با مشکلات زیادی روبرو هستند و به همین علت ما شاهد بیکاری گسترده جوانان و مهاجرت‌های ناخواسته به خارج از کشور هستیم که در بسیاری موارد آنان قربانی حوادث گوناگون و غرق شدن در آب‏ها می‌شوند. همچنین ادعا شده که به موجب بیکاری گسترده و شدید حدود ۱.۵ میلیون جوان به مواد مخدر روی آوردند. بر بنیاد گفته‏‌های مسئولین اتحادیه کارگری کشور هم اکنون حدود ۲ میلیون کودک برخلاف معاهدات جهانی، کارهای سخت را انجام می‏دهند.

بنابر ارزیابی‌های صورت گرفته وضع کنونی جامعه بسیار دردناک و غیرقابل توصیف است: فقر و بیکاری در هرخانه هموطن راه یافته و همگان از فرط درماندگی برای گشایش روزنه امید منتظر یک تحول اند که به این وضعیت وخیم‏شان پایان ببخشد. بدون تردید داستان روزها و لحظه‌های که یک کارگر به امید به دست آوردن یک لقمه نان حلال از منزل بیرون می‌شود و برای کسب آن تلاش می‏کند، اما در پایان روز به‏‌اندازه تلاش و زحمت‌های خویش و دلخونی‌هایی که متحمل گردیده، ثمری را به دست نمی‏‌آورد، ضرورتی به تشریح ندارد.

این وضعیت متاسفانه در شرایطی حاکم است که کشور شدیداً نیاز به بازسازی و کار و فعالیت دارد؛ نیاز به سرمایه‏‌گذاری و فعال ساختن بخش‌های کشاورزی و صنعتی و صنایع دستی و رونق یافتن بازار دارد، اما در مقابل رکود و رخوت دردناک و بی‏‌مسئولیتی دردآور مستولی گردیده است. در طی سیزده سال گذشته حکومت و به‏‌ویژه وزارت کار و امور اجتماعی نه تنها از ایجاد اشتغال عاجز و ناتوان بوده است بل حتا از تدوین یک برنامه مدون برای اشتغال‏‌زایی نیز ناتوان بوده است. چنانچه هم اکنون با همه اعتراض‌ها و انتقادهای صورت گرفته و فشارسنگینی که وضعیت بیکاری گسترده در جامعه به وجود آورده است مقام‏‌های وزارت کار و امور اجتماعی مدعی شده‏‌اند که چندین مقرره را برای حمایت از کارگران روی دست دارند که به تصویب برسانند!

به هرروی مسئله بیکاری و روند روبه افزایش آن زنگ خطری است که اگر مسئولین حکومتی هرچه زودتر به فکر حل آن نگردند ممکن است پیامدهای بسیار تکان‏‌دهنده‏ای را برای جامعه به دنبال داشته باشد. این پیامدها از سوء استفاده مخالفین مسلح تا خروج سرمایه از کشور و افزایش اعتیاد و نابهنجاری‏‌های اجتماعی را شامل می‏شود. به همین جهت عزم و توانایی دولت‌مردان حکومت وحدت ملی نیز در یک آزمون جدی و تعیین کننده قرار گرفته است. گرچند با وجود ادعاهای کلان و وعده‌های بزرگ سران حکومت وحدت ملی نشانه ای از یک آغاز از تلاش برای پایان بخشیدن به این وضعیت دیده نمی‌شود، اما با آن هم هنوز اندک فرصتی برای متولیان کشور باقی مانده است که فکری برای مردم و رفع بیکاری مفرط و تهدیدآمیز بنمایند.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده