تخریب جنگ افزار، گزینه اشتباه!

هفته‏‌ی گذشته عملیاتی ویژه از سوی نیروهای خارجی در ولایت پروان صورت گرفت که موجب ایجاد واکنش‌های جدی و هشدار دهنده گردید. بر بنیاد گزارش‌های نشر شده نیروهای ویژه ایالات متحده، در نزدیکی منزل یکی از فرماندهان پیشین مجاهدین در روستای بایان چاریکار، یک انبار مهمات را از بین بردند. سپس مردم محل در واکنش به این اقدام نیروهای امریکایی، به جاده‌های چاریکار ریختند و راه کابل- پروان را برای چند ساعت بستند. همچنین در واکنش به این رویداد شماری از بلندترین مقام‌های کشور یعنی رئیس اجرائیه حکومت و چهره‌های شاخص مجاهدین از شمال تا شرق کشور به منزل فرمانده یادشده رفته و با وی نسبت به اقدام صورت گرفته ابراز هم‌نوایی نموده و ضمن آن نگرانی‌های خود را درباره چنین عملیات‌هایی ابراز داشتند.

نکته‌‏ی مهم در خصوص این اقدام نیروهای خارجی این است که تا هنوز روشن نگردیده چرا چنین عملیاتی صورت گرفته است؟ فرمانده یادشده چه مشکل جدی را سبب گردیده است که باید چنین عملیاتی صورت گیرد؟ طبق گمانه‌هایی که بر سرزبان‌ها جاری است شلیک موشک به فرودگاه بگرام، عمده‌ترین مشکلی است که نیروهای امریکایی با آن مواجه‌اند و آنان گزارش‌های دریافت داشته‏اند که برخی از فرماندهان منطقه احتمالا در این قضیه شریک هستند. اگر قضیه یادشده را فقط با نگاهی خبری در نظر بگیریم شاید وقوع رویداد یا پیامدهای آن زیاد مهم به نظر نرسد، اما اگر اندکی به موضوع عمیق‌تر گردیم چگونگی تحلیل و پیامدهای این رویدادها جدی به نظر خواهد رسید.

همانطور که گفته شد تاکنون هیچ توضیحی روشن از سوی مقام‌های داخلی یا نیروهای خارجی در ارتباط با این رویداد داده نشده است؛ اما گمانه‌ها بر این است که نگرانی از وجود سلاح‌های پراکنده و نیز مصئونیت برخی پایگاه‌های نظامی از حملات احتمالی موجب انجام چنین عملیاتی شده است. در مرحله‏ی نخست باید گفت که وجود سلاح‌های پراکنده در دست افراد غیرمسئول به طور قطع برای امنیت ملی و اجتماعی نگران‏کننده است. همین طور احتمال این‌که از چنین سلاح‌های به گونه غیرمسئولانه استفاده گردد هم جای تردیدی نیست. اما نکته در این است که چنین نگرانی فقط مربوط به این روزها نیست، چنین نگرانی از روزهای نخست سقوط طالبان و حضور نیروهای بین‏المللی در کشور و تلاش برای ایجاد نیروهای امنیتی داخلی مطرح بوده است. بنابراین باید برای رفع چنین نگرانی و ایجاد مصئونیت‌های لازم که در مجموع در قالب تامین امنیت عمومی کشور قابل تبیین و توضیح است راه‌کارهای قانونمند و تعریف شده وجود داشته باشد. مسئله دیگر اجرای تدریجی راهکارهای یادشده مطابق با واقعیت‌های سیاسی و اجتماعی کشور است و همچنین اولویت‏بندی نقاط تهدیدآمیز می‌باشد. متاسفانه باید گفت که شیوه یادشده بنابه دلایل و انگیزه‌های مختلف در طی سالیان گذشته به خوبی مورد توجه قرار نگرفته و عملی نشده است. این تاسف در شرایط کنونی به صورت جدی‏تری قابل طرح می‌باشد. زیرا در شرایط کنونی پوشیده نیست که ما شاهد ناامنی‌های روزافزون و بروز خطرهای تازه‌تری چون داعش و بی‌برنامه‌گی دولت در مبارزه با این وضعیت هستیم. در روز‌های اخیر، جنوب و شمالِ کشور شاهد اوج‏گیری و شدت فعالیت گروه‌های مخالف حکومت و هراس‏افکنی به شمول طالبان و داعش می‌باشیم.

با سپری شدن هرروز نقطه‏ای از کشور نیست که درکام ناامنی و شعله‏ورشدن آتش جنگ فرو نرود. افزون بر آن بنابر اظهار نظر آگاهان سیاسی و امنیتی پروژه بودنِ داعش و انتقال جغرافیای جنگ از جنوب به شمال و عبور موج سهمگین هراس‏افکنی بین‌المللی برای ناامن‌سازی آسیای میانه وضعیت را به شدت نگران‏کننده و وخیم ساخته است. دقیقا در چنین شرایطی آشفته تلاش‌ها و تحرکات و سیاست‌های مشکوکی در حلقه‌های خاص در ساختار حکومت نیز مشاهده می‌شود که به آشفتگی موجود با بهانه‌های مختلف دامن می‌زند. چنین شرایطی که همراه با انجام عملیات‌های مشابه آنچه در پروان صورت گرفته است وضعیت را پرتنش‌تر و دایره نگرانی‌ها را وسیع‌تر گردانیده است.

حقیقت قضیه آن است که در وضعیت وخیم و تهدیدکننده کنونی باید حکومت و نیروهای بین‏المللی در امرمبارزه با هراس‏افکنی و تامین امنیت طرح‌ها و راهکارهای هماهنگی را دنبال نمایند.

ناگفته نباید گذاشت که در سال‌های پار نیز بر این موضوع تاکید رفته است و اینک بار دیگر بر آن تاکید می‌گردد. مسئله دیگر این‌که نباید دست به اقدام‌های زد که حتا نیروهای پیش‌گام درمبارزه با هراس‏افکنی و متحد و همسو را رنجاند و زمینه را برای بهره‏برداری مخالفین فراهم ساخت؛ و چه بسا باید سعی گردد که از ظرفیت‌ها و تجارب موجود در جهت تقویت جبهه ضدهراس‏افکنی و افراط‏گرایی و تامین امنیت کشور استفاده مطلوب صورت گیرد. اگر عملیات‌های ویژه ضدهراس‏افکنی با درنظرداشت چنین ویژگی‌هایی تحقق یابد می‌توان انتظار داشت که در تامین ثبات و رفع نگرانی‌های یاد شده راه موفقیت‏آمیزی پیموده شده است.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده