تهدیدهای بی‌ثمر

از اعلام راهبرد جدید امریکا در مبارزه با هراس‌افکنى چهار ماه گذشته و تاکنون هیچ نوع پیشرفتى در تضعیف جبهه هراس‌افکنان حاصل نشده است. هفته پیش مایک پنس، معاون رییس‌‌جمهور امریکا در سفر غیرمنتظره‌ای به کابل از پاکستان خواست که دست از حمایت از هراس‌افکنان بردارد و در دیدارى که با محمد اشرف غنى، رییس‌جمهور و عبدالله عبدالله، رییس اجرائیه داشت گفت که  پاکستان از شراکت با امریکا منافع بسیارى مى‌برد و از پناه دادن به مجرمان و هراس‌افکنان ضررهاى فراوانى مى‌بیند. در واکنش به سخنان پنس، پاکستان امریکا را متهم به دورویى کرده گفت که امریکایی‌ها در اسلام‌آباد به ما چیزى مى‌گویند و در کابل به مقامات افغان چیز دیگرى.

امریکا شانزده سال است که پاکستان را متهم به حمایت از هراس‌افکنى مى‌کند اما هیچ نوع پیشرفتى در تغییر موضع آن کشور در حمایت از هراس‌افکنان نداشته است. تقریبا یک اجماع جهانى وجود دارد که پاکستان حامى گروه‌هاى هراس‌افکن در منطقه است. بن‌لادن، رهبر گروه القاعده و ملامنصور، رهبر گروه طالبان در خاک آن کشور هدف حملات مبارزه با هراس‌افکنی امریکا قرار گرفته و کشته شدند.

شوراى رهبرى طالبان موسوم به شوراى کویته، حقانى، رهبر گروه جنایتکار حقانى و رهبران برخى گروه‌هاى هراس ‌افکن دیگر، همین اکنون در پاکستان مستقر هستند و توسط آن کشور تمویل و تجهیز می‌شوند و ائتلاف مبارزه با هراس‌افکنی به رهبرى ایالات متحده امریکا به خوبى از این امر واقف است و بارها در مدت این شانزده سال به آن کشور هشدار داده است و چندین استراتژى نیز به منظور درهم کوبیدن پناهگاه‌هاى هراس‌افکنان در خاک آن کشور تبیین کرده است.

آخرین استراتژى چهار ماه پیش توسط دونالد ترامپ، رییس‌جمهور تازه‌نفس ایالات متحده امریکا اعلام گردید. اما هیچ کدام نتوانست پاکستان را در مقابل جبهه متحد مبارزه با هراس‌افکنى وادار به عقب‌نشینى کند. با آن هم آن کشور با انگیزه بیشتر و سماجت بى‌مانند به حمایت از شبکه‌هاى هراس‌افکنی پرداخته و موجب خون‌ریزى‌ها و ویرانی‌هاى بیشتردر کشور و منطقه گشته است و هیچ‌گاه توسط سازمان ملل و ائتلاف مبارزه با هراس‌افکنى مورد تأدیب و تعذیب هم قرار نگرفته است. پاکستان با معافیت کامل از پیگرد بین‌المللى به حمایت کامل و همه‌جانبه از روند تیوریزه‌سازى، تمویل، تجهیز و سازماندهى جریان هراس‌افکنى ادامه داده است.

اکنون پرسش اساسى این است که آیا پاکستان یک کشور بلامنازع و قدرقدرتى است که هر کارى دلش خواست انجام می‌دهد و هیچ مرجع بین‌المللى هم قادر نیست آن کشور را به پاسخگویى وادار نماید یا ائتلاف مبارزه با هراس‌افکنى به رهبرى ایالات متحده امریکا، علاوه بر ناتوانى در مواجهه با پاکستان، در امر مبارزه با هراس‌افکنى نیز صادق نیست؟

تجربه شانزده سال مبارزه ناموفق با هراس‌افکنان و تعامل کج‌دار و مریز ائتلاف مبارزه با هراس‌افکنى با پاکستان نشان داده است که ترکیبى از هر دو وجه سوال فوق در ناکام ماندن جنگ علیه هراس‌افکنی دخیل بوده است. از یک‌سو پاکستان یک کشور اتمى با حکومت ضعیف، نظامیان حاکم غیرمسوول و گروه‌هاى به شدت افراطى و مهارناپذیر، مثل یک آتش‌فشان در منطقه مى‌ماند و از سوى دیگر صداقت امریکا در مبارزه با هراس‌افکنی نیز به شدت زیر سوال است. مواضع متناقض و ریاکارانه امریکا در مواجهه با کشور حامى هراس‌افکنی پاکستان و کشور قربانى آن یعنی افغانستان دیگر بر همگان روشن کرده که امریکا در مبارزه با هراس‌افکنی، حداقل بر اساس آنچه که ما افغان‌ها انتظار داریم، صادق نبوده است.

تا جایى موضع امریکایی‌ها در مبارزه با هراس‌افکنی لوث شده، که کشور بدنامى مثل پاکستان در پاسخ مایک پنس مى‌گوید که کشورى که داعش را در افغانستان جابجا مى‌کند، حق دادن اولتیماتوم به دیگران را ندارد!

در نهایت راه چاره این است که ما افغان‌ها از تجارب تلخ گذشته عبرت بگیریم و به خود آییم و زمینه‌ها وعوامل نیرومند شدن و خوداتکایى را فراهم کنیم. باید یاد بگیریم که سرنوشت خود را بیش از این دست دیگران نسپاریم؛ امری که دشوار، اما شدنى و امکان‌پذیر است.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده