حجت‌الاسلام محمدجواد موسوی با استناد به فرمایش امام علی (ع):گرفتن حق ضعیف از قوی، اصل اول حکومت‌داری اسلامی است

قال رسول‏الله (ص): علی مع‏الحق والحق مع علی

ابتدا سالروز خجسته‌ی میلاد مسعود امیرمؤمنان، مولای متقیان امام علی (ع) را تبریک و تهنیت عرض نموده و از ریاست محترم شورای مرکزی حزب اقتدارملی، جناب داکترصاحب کاظمی تشکر کنم که خود ایشان و حزب‌شان در بزرگداشت از مناسبت‌های اسلامی همواره پیش‌قدم هستند و امیدوارم که این امر الگوی عملکرد همگان باشد. همچنین جا دارد که از برادر بزرگوار، جناب آقای رضوانی، مسوول محترم فرهنگی حزب سپاسگذاری نمایم که در نظم و ترتیب برگزاری جلسات، زحمات ارزنده‏ای کشیده اند.

سخن گفتن درباره‌ی امیرکلام، امیرمومنان حضرت علی (ع) بسی دشوار است. زیرا ایشان در نهج‏البلاغه خود را امیرسخن دانسته است. این امر نه تنها در خصوص بنده، بلکه تمام نویسندگانی که در باره‏ی ایشان کتاب نوشته اند صدق می‌کند که اعتراف کرده اند که از سخن گفتن مطلوب درباره‏ی شخصیت آن حضرت عاجز بوده اند. علی (ع) مولود کعبه است که چنین فضیلتی را هیچ یک از صحابه‏ نداشته و او اولین مؤمن به دین اسلام است که به حضرت محمد (ص) ایمان آورد و در پشت سر پیامبر نماز خواند. او کسی است که برای یاری ستمدیدگان از غذای شب دست می‏کشید که درباره‏ی او آیه‏ی اطعام نازل شد. این افتخار ماست که در کلام امام خمینی نیز به آن اشاره شده است. جالب این است که در جهان معاصر نیز سخن امام علی (ع) ارج و جایگاه خاصی دارد. چند سال پیش نامه‏ی حضرت علی (ع) در سازمان ملل به عنوان یک سند معتبر حقوق بشری ثبت و آرشیو شد.

امام علی (ع) در نهج‏البلاغه که “اخت القرآن” گفته می‏شود، آورده است: «کسی ‏که می‏خواهد رهبر جامعه شود، اول باید نفس خود را اصلاح نماید.» به باور بنده امروزه خاستگاه اصلی فساد این است که زعامت جامعه به دست کسانی‏است که خود را نساخته و نفس‌شان آلوده به فساد است. کسی‏که خود آغشته به فساد بوده و نفس ناپاک دارد، چگونه خواهد توانست به هدایت، رهبری و مدیریت جامعه و مردم اقدام نماید؟

حضرت علی(ع) به کسانی ‏که برای گرفتن رهبری مسلمانان جمع شده و از وی درخواست نمودند، می‏فرماید: ای کسانی‏ که چنین تقاضایی از من دارید، من از حالا برنامه‏ی کاری ام را برای شما چنین اعلام می‏کنم و آن اینکه «بدانید اگر من زعامت جامعه‏ی اسلامی را به عهده بگیرم، به آنچه خود می‏دانم عمل خواهم کرد.» این بدان معناست که فردا کسی طبق تمایل خویشتن تقاضایی ننموده و درخواست نادرستی ننماید. او به همین دلیل به تقسیم بیت‏المال میان مردم اقدام نمود و در توزیع آن هیچ تفاوت و تبعیضی قایل نشد. وقتی مرد اعرابی که به او و غلام سیاه‌پوست اش سهم مساوی داده بود، اعتراض کرد، حضرت در پاسخ فرمود که در دستورات اسلامی هیچ تبعیضی لحاظ نشده و در این امر فرق میان ارباب و نوکر نیست.

این امر درس بزرگی به ما می‏دهد و آن اینکه باید در گزینش رهبران سیاسی خویش از معیارهایی چون عدالت‏خواهی، انصاف، صداقت و راستی استفاده نماییم، نه اینکه به مسایل قومی، تباری، منطقه‏ای یا هم تطمیع و پول و … توجه داشته باشیم. تا فردا بتوانیم انتظار اجرای عدالت را داشته باشیم. امام علی (ع) عزیزترین افراد را در نزد خویش فقرای جامعه می‏داند. متأسفانه در جامعه‏ی ما دولت‏مردان، مسوولان و بسیاری از افراد عادی جامعه نیز هیچ ارج و عزتی برای فقیر قایل نمی‏شوند. در مقابل، بسیاری از مسوولان حکومتی و سیاسی جامعه‏ی ما برای گرفتن حق مردم، زالووار تلاش نموده و از بیت‏المال برای خویشتن ثروت و سرمایه‏ای ساخته اند که تصور آن برای افراد ضعیف جامعه دشوار است. امام علی (ع) این ‏گونه افراد را در نزد خویشتن دارای هیچ ارزشی ندانسته و آنان را خوارترین افراد معرفی می‏کند؛ اما فقرا را به عنوان قوی‏ترین اشخاص می‏شناسد.

امام علی (ع) خودش اعتراف می‏کند که رویه‏ی حکومت‏داری را از معلم خود که همانا پیامبر اسلام حضرت محمد(ص) یاد گرفته است. زیرا او فرموده بود: «امتی که نتواند حق ضعیف را از قوی بگیرد، هرگز سعادت و خوشبختی را نخواهد دید.» به یقین که این واقعیت در دنیای امروز و کشور ما مصداق واقعی خویش را پیدا نموده است. فساد سرسام‏آور، سوء استفاده‏جویی‏های ناروا و تفاوتی که در نحوه‏ی زندگی مردم و دولت‏مردان وجود دارد، شکافی را به وجود آورده است که سرمنشاء بدبختی مردم را رقم می‏‏زند.

امام علی (ع) در پاسخ به کسی که گفته بود، چرا لباس وصله‏دار پوشیده و مثل شاهان جامه نمی‏پوشد، فرموده بود که جامه‏ی دیبا نمی‏آید به کار، بلکه عمل کردن به وظیفه‏ی امارت برای علی (ع) مهم است. از سخنان آن حضرت این است که «آیا من به همین امر قناعت کنم که مردم مرا امیرالمؤمنین می‏گویند و آن‌ها گرسنه باشند. هرگز چنین نخواهم کرد.» چنین عملکردی از امام علی‏(ع) باعث شده است که پیامبر فرموده است «حق با علی است و علی با حق است.» در این سخن تردیدی نیست و با این شرح که اگر پیروان علی به سیره و روش او عمل نموده و مثل او زندگی کنند، به راستی که هدایت شده اند، سخن پیامبر باید در عملکرد عینی ما تمثیل یافته و زندگی ما به عنوان پیروان علی (ع) مثل آن حضرت باشد. والسلام علیکم و رحمت الله.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده