حکومت جدید و بحران اعتمادملی

با گذر از بحران انتخاباتی سرانجام در پی توافق سیاسی حکومت جدید تحت عنوان «حکومت وحدت ملی» ایجاد گردید. بدون شک عبور از بحران انتخاباتی و کسب توافق سیاسی یک گام اساسی و مهم برای کشور محسوب می‌گردد. زیرا دشمنان داخلی و خارجی انتظار آن را داشتند که به دنبال طولانی شدن بحران انتخاباتی و گسترش دامنه آن کشور بار دیگر به کام بحران و ناامنی کامل سقوط نماید. آنان برای به ثمر نشاندن این نیت شوم خود تلاش‌ها و تحریک‌های مذبوحانه و نامیمونی را نیز به کار بستند.

ایجاد حکومت وحدت ملی به همان پیمانه که توانست کشور را از هرج و مرج قطعی نجات بخشد و نیت شوم دشمنان را ناکام سازد، افق پیش ‌روی آن نیز سراسر مسئولیت و ضرورت‌هایی را دربرگرفته است که بدون توجه و اهتمام به آن‌ها ره به منزل مقصود ختم نخواهد شد. هر چند بر شماری مسئولیت‌ها و ضرورت‌ها از حد فزون می‌باشد، اما می‌توان با اولویت‏بندی آن افق یاد شده را برای مردم امیدوار گردانید.

با توجه به چالش‌های سیاسی، اقتصادی، امنیتی، فرهنگی و اجتماعی که فرا روی حکومت وحدت ملی وجود دارد بدون اولویت‏‌بندی رفع چالش‌های یادشده میسر نخواهد بود. نکته اساسی در این است که متاسفانه در طول چند دهه بحران و جنگ شیرازه زندگی جمعی و همسویی ملی کشور ما به کلی از هم پاشیده است. ساختار اجتماعی و سیاسی کشور همانند جزایر پراکنده و منقطع از یکدیگر قرار گرفته است. احساس و همنوایی، فعالیت‌ها و تلاش‌ها یا در دایره‌همان جزایر محدود گردیده است یا این که در تقابل و تضاد یکدیگر قرار داده شده‏‌اند. مجموع چنین وضعیتی سبب گردیده است که جامعه ما احساس همسویی و همدلی را از دست بدهد. با تأسف مضاعف در طول سیزده سال حکومت گذشته نیز تلاش لازم برای رفع چالش‌های یاد شده به کار گرفته نشد هیچ، بل سعی گردید بر تفرق و انقطاب‏‌گرایی‌های کاذب دامن زده شود و عوامل و عناصر آن تقویت گردد. به طور مشخص در طول سیزده سال گذشته مسئله قومیت و سمت به گونه‏‌ای با توجیهات فریبنده و اغواکننده دامن زده شد که این سیاست تفرقه‏‌افگنانه، ادعای تحقق ارزش‌های دموکراتیک و شایسته‏‌سالاری را برای حاکمیت قانون و تامین ثبات ماندگار و تحقق وحدت ملی کاملا در با چالش گریزناپذیر قرار داد. شاید به جرأت بتوان گفت یکی از علل عمده به وجود آمدن بحران انتخاباتی تاثیرپذیری از همان سیاست انقطاب‏‌گرایی یاد شده بود. نگرش و روشی که سایه آن را بر سیاست و روش حکومت جدید هم می‌توان مشاهده کرد.

بر اساس اولویت‏‌بندی یاد شده انتظار برده می‌شود که حکومت وحدت ملی برای پایان بخشیدن به موجودیت و دامنه انقطاب‏‌گرایی و رفع چالش‌های یاد شده تلاش ورزد که همسویی و اعتماد ملی را ترویج و تحقق بخشد. واقعیت اساسی این است تا زمانی که مفهوم اعتماد ملی در گستره سیاست و جامعه ما مصداق نیابد هرگونه ساختار سیاسی قادر نخواهد بود که برچالش‌های موجود فایق آید. بنابراین تنها کسانی از آن شرایط راضی خواهند بود که بودن‏‌شان در گرو انقطاب‏‌گرایی می‌باشد. با تاکید می‌توان گفت که موفقیت حکومت وحدت ملی در تحقق بخشیدن برنامه‌های ملی و توسعه‏‌ای خود به‏‌خصوص در زمینه تثبیت حاکمیت ملی و استقرار ثبات دایمی و تامین منافع ملی در عرصه‏‌ی روابط خارجی همه منوط به مصداق یافتن مفهوم «اعتماد ملی» می‌باشد.

بنابراین در این راستا حکومت وحدت ملی نه تنها با علل و عوامل و زمینه‌های انقطاب‏‌گرایی باید مقابله نماید، بل از هرگونه اتخاذ سیاست و روشی که شائبه انقطاب‏‌گرایی را در افکار عمومی به وجود می‌آورد خودداری ورزد. بدون شک مفهوم اعتماد ملی بسیار وسیع و پیچیده است که مولفه‌های گوناگونی را در تئوری خود نهفته دارد. ولی باور کامل وجود دارد که اگر دولت‌مردان حکومت وحدت صادقانه به قضایای ملی همت گمارند این گره‌های پیچیده و مولفه‌های گوناگون و نیز موانع ایجاد اعتماد ملی برای شان مشخص و قابل فهم و درک می‌باشد. در پایان فقط برای یادآوری به برخی از موانع یا آسیب‌ها که مانع از تحقق اعتماد ملی گردیده است اشاره می‌گردد: تعریف مفهوم «ملت» و « کشور» بر بنیاد پندارها وذهنیت‌های پیش‏‌ساخته؛ نگرش و روش‏‌ابزارانه به مفاهیم ملی از جمله وحدت ملی و منافع ملی؛ تلاش در جهت اعمال پندارهای تمامیت‏‌خواهانه سمتی و قومی زیرپوشش هویت ملی؛ دامن زدن به موضوع اقلیت و اکثریت به غرض کمرنگ ساختن معیارهای شایسته‏‌سالاری و

همانطور که گفته آمد حکومت وحدت ملی در فراز تعیین‏‌کننده ساختار جدید اجتماعی و سیاسی کشور قرار گرفته است. فرازی که چالش‌های سهمگین آن را تهدید می‌کند. عبور از این مرحله نه با اراده فردی میسر خواهد بود و نه در ساختار ناپیوسته و نامنسجم جامعه جزیره‏ای؛ آن چه در مرحله نخست قادر خواهد بود که انگیزه و ایمان و انرژی مادی و معنوی و اراده میلیونی ما را برای رفتن بسوی افق روشن و امید بخش منسجم ساخته و به حرکت درآورد دست به دست هم دادن و اتفاق کردن و اعتماد داشتن و پرهیز از هرآنچه که رنگ و بوی انقطاب‏‌گرایی می‌دهد.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده