خروج از صلح

گشایش رسمی دفتر طالبان در هفته گذشته در قطر، دستاوردی دقیقاً مخالف آن چه که قرار بود داشته باشد، داشت و سبب تأخیر در مذاکرات با ایالات متحده و حکومت افغانستان شد و روند صلح را به یک سردرگمی دچار کرد. دو تن از سخنگویان گروه طالبان در حالی که در برابر یک پارچه‌نوشت که با نام حکومت گذشته‌ی این گروه یعنی “امارت اسلامی افغانستان” مزین بود، و پرچم این گروه هم در کنار آن قرار داشت، از آرزوی خود برای بهبود روابط با “تمام کشورهای جهان”، امریکا و سازمان‌های غیرحکومتی و تعقیب یک راه حل صلح‌آمیز برای پایان دادن به منازعه سخن گفتند. این سخنگویان همچنین از گفت‌وگو به افغان‌ها- البته نه با حکومت افغانستان- اشاره کردند و گفتند که حملات بر دیگر کشورها را از خاک افغانستان اجازه نخواهند داد که در واقع اشاره‌ی غیرمستقیمی به ارتباط با القاعده داشت. 

جزئیات یک چنین پرچم، نام و تابلویی با عنوان “امارت اسلامی افغانستان” به دنیا نشان داد آن چه که طالبان بیش از گفت‌وگوهای صلح در تلاش به دست آوردن آن اند، شریک شدن در قدرت در کابل است. طالبان خود را نه به حالت یک گروه شورشی تهدید شده یا رو به نقصان، بل به حیث یک حکومت مشروع در تبعید عرضه کردند. این چیزی بود که در کل و به شکل قابل توجیهی، حامد کرزی،رئیس‌جمهور افغانستان راکه در

تلاش کنترول دوباره بر روند صلح بود، از کوره به در برد و سریعاً اعلام کرد که مذاکرات با ایالات متحده را بر سر توافقنامه امنیتی دو جانبه آن هم تنها ساعاتی بعد از مراسم تحویل‌گیری رسمی امنیت از نیروهای ناتو به نیروهای ارتش ملی افغانستان به تعلیق درآورده است. مذاکرات بر سر توافقنامه امنیتی قطعاً از سر گرفته خواهد شد، چرا که این توافقنامه، ادامه حمایت مالی امریکا را از ارتش افغانستان بعد از سال 2014 تضمین می‌کند، اما کمترین چیزی بود که کرزی برای زدن حرف خود به امریکایی‌ها از آن استفاده کرد.

جالب آن که به نظر می‌رسد جزئیات گشایش دفتر طالبان که در کل سبب خشم کرزی شد، از سوی امریکایی‌ها به فراموشی سپرده شده بود. ساعاتی بعد از کنفرانس خبری طالبان، مقام‌های ارشد کاخ سفید به گزارشگران گفتند که گفت‌وگوها را در دفتر قطر در ظرف چند روز آینده، شروع خواهند کرد. اداره رئیس‌جمهور اوباما به نظر می‌رسد که هرگز فکر نکرده بود که کرزی، ممکن است این را به حساب تأیید ضمنی نمایش طالبان و در حقیقت، به حاشیه راندن حکومت افغانستان از روند صلح تصور کند. در نتیجه‌، واکنش غیرمنتظره کرزی سبب شد که واشنگتن، تعهدهای خود را به یاد آورد طوری که وزارت خارجه امریکا برگزاری گفت‌وگوها را تأیید نکرد. به تازگی هم جان کری، وزیر خارجه تردید خود را از این که گفت‌وگوها ممکن است به پیش بروند، ابراز کرد و گفت که این دفتر ممکن است بسته شود.

از روز شنبه به این سو، رسانه‌ها تلاش کرده اند تا درباره وضع پرچم طالبان گزارش‌های تازه‌ای را منتشر کنند که اول پائین کشیده و سپس برداشته شد؛ تابلوی امارت اسلامی از بیرون برداشته و به داخل منتقل شد و کسی که مسئول برگزاری این مراسم بوده در اولین گام، ادعا کرد که طالبان، توافق قبلی را نقض کرده اند در حالی که طالبان می‌گویند هرگز چنین چیزی وجود نداشته است.

بعد از بیش از یک سال صحبت درباره گفت‌وگوها، مذاکرات موسوم به روند صلح، به چیزی شبیه یک نمایش سیاسی بدل شده است با گذاشتن و برداشتن پرچم‌ها و تابلوهایی که نیاز یک تراژدی کمدی محسوب می‌شوند. اما هزینه واقعی یک چنین سرگرمی‌هایی را مرگ افراد در میدان جنگ می‌پردازند. در حالی که این روند، به کندی به پیش می‌رود، نیاز فوری برای گفت‌وگوهای اساسی با هدف پایان دادن به یک منازعه 12 ساله که جان هزارها افغان بیگناه و بیش از سه هزار نیروی ایتلاف را گرفته و ملیاردها خرج آن شده، نادیده گرفته می‌شود. گذشته از تمامی این‌ها، افغان‌ها به شدت نیازمند امنیت اند، چیزی که تنها از طریق گفت‌وگوهای صلح سازنده بین بین ایالات متحده، حکومت افغانستان و طالبان به دست می‌آید.

چشم‌انداز صلح هنوز مبهم است. سخنگوی طالبان در گفت‌وگویی با الجزیره در تاریخ 19 جون، به وضاحت گفت که طالبان به تعقیب مبارزه نظامی‌شان ادامه خواهند داد حتا اگر ایده صلح را هم مد نظر داشته باشند. در همان روز راکت طالبان چهار سرباز ناتو را در پایگاه هوایی بگرام کشت. در حالی که رسانه‌ها و تحلیل‌گران از تناقض‌گویی طالبان سریعاً انتقاد می‌کنند، ایالات متحده، هم عین راهبرد را تعقیب می‌کند.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده