دانگام؛ تاوان بی‏‌کفایتی‏‌ها

کنر در سال‏ها و ماه‌های اخیر همواره شاهد تهاجم شبه‏‌نظامیان پاکستانی و طالبان افغانی بوده است و از دوصد و سه صد نفر گرفته تا بیشتر از هزار تن از هراس‏‌افکنان بر مناطقی از این ولایت در این بطور متناوب حمله و تهاجم کرده‏‌اند. این ولایت شرقی کشور به دلیل هم‏مرز بودن با پاکستان کمتر زمانی بوده که از آسیب‏‌ها و زیان‏‌های این کشور در امان بوده است؛ حملات صدها مهاجم در هفته پیش، تازه‏ترین حمله – و البته نه آخرین آن- بود که دامن‌گیر شماری از روستانشینان دانگام شد.

روستانشینان دانگام مردانه و دلیرانه مقاومت کردند و تا آخرین تیر خود سه شبانه روز در برابرصدها مهاجمی تا به دندان مسلح شورشیان داخلی و شبه نظامیان پاکستانی جنگیدند، اما تمام شدن مواد جنگی و جنگ‏‌افزارهای نظامی باعث درهم شکستن مقاومت روستانشینان گردید و با تهاجمی که از سوی هراس‏‌افکنان صورت گرفت دست‏ِکم تا روز چهارشنبه هفته‏‌ی پیش دو روستا سقوط کرد و بیش از سی خانه به آتش کشیده شد.

دانگامی‏‌ها تسلیم نشدند و از مال و جان و عرض خود دفاع کردند؛ آنان شهروند این سرزمین و وفادار به این نظام هستند و به همین دلیل با تمام سختی و دشواری‏‌هایی که دارند در برابر هراس‏افکنی و تجاوز بیگانگان ایستادند، اما مقاومت آنان درهم شکست؛ این شکست تاوان مقاومت و شجاعت آنان نبود بل بی‏‌کفایتی، سستی و سهل‏‌انگاری کسانی این تاوان را برآنان تحمیل کرد که نفس شان از جای گرم بیرون می‏آید و با تنعم زاده شده، با تنعم بزرگ شده و اکنون هم با همان ناز و نعمت در اداره، خانه و مسیر خانه و اداره جایشان گرم و تمامی امکانات رفاهی در اختیار شان قرار دارد، اما اینکه روستانشینانی دورافتاده و درخطرکمین دشمن در چه وضعیتی قرار دارند و هر شب و روز چه می‏کشند و با چه تهدیدها مواجه هستند، اصولا کسی و اداره‏ای به فکرشان نیست و زمانی از خواب آسایش بیدار می‏شوند که کار از کار گذشته است.

سرپرست اداره امنیت ملی که چهارشنبه هفته‏‌ی پیش به مجلس نمایندگان فراخوانده شده بود، پرده از این واقعیت برداشت. او گفت که ده روز پیش از حمله بر دانگام به شورای امنیت ملی خبر داده شده بود که پاکستانی‏‌ها براین مناطق حمله می‏کنند، اما کسی توجه نکرد و کمکی به این مناطق صورت نگرفت. اکنون باید پرسیده شود که چرا علی رغم اطلاعات امنیتی، آنگونه که سرپرست اداره امنیت ملی به نمایندگان گفت، برای جلوگیری از این حمله کاری صورت نگرفته و اقدام‏‌های پیشگیرانه به عمل نیامده است؟

دقیقا به موجب همین سهل‏‌انگاری و بی‏خیالی مسئولان ذیربط بود که جان صدها تن از باشندگان این مناطق به خطر افتاد، خانه‏‌های شان آتش زده شد و دار و ندار شان از بین رفت. آیا کسی هست که پاسخگوی این بی‏‌مسئولیتی‏‌ها در قبال بخشی از مردم بی‏‌دفاع کشور باشد؟

به تعبیر دیگر، تاوان این مسئولیتی را باید کی بپردازد و چه کسی مسئول قربانیان و خسارت‏‌هایی است که مردم ده نشین دانگام در هفته‏‌ی پیش آن را پرداخت نمودند. آنگونه که سرپرست اداره امنیت ملی گفته است می‏توان بسیاری از خطرات و تهدیدات دیگری که همواره جان مردم بی‏‌دفاع کشور را به خطر می‏‌اندازد نیز حدس زد و پی برد که شاید بسیاری از اتفاقاتی که رخ می‏دهد در نتیجه عوامل سهل‏‌انگار و بی‏‌مسئولیتی به وقوع بپیوندد که دفاع از جان و مال و ناموس و تمامیت ارضی این آب و خاک را مسئولیت خود نمی‏دانند.

افغانستان، در حالی با چنین حملاتی روبرو می‏‌باشد که اوضاع جاری امنیتی در منطقه هر روز بد و بدتر می‏شود و خطرات و تهدیدات بیشتر و گسترده‏‌تری به وجود می‏‌آید. این وضعیت ایجاب می‏کند که آمادگی‏‌ها همه روزه باید در بالاترین سطح قرار داشته باشد و اجازه داده نشود که مردم کشور خود خواسته به مسلخ دشمن دست بسته تسلیم گردند. مردم انتظار دارند که در هیچ گوشه‏‌ای از کشور مورد غفلت امنیتی و ندانم‏‌کاری‏‌ها واقع نشده و قربانی دشمن قرار نگیرند.

مسئولان اگر به فکر مردم نیستند، دست‏ِکم به حیثیت امنیتی و سیاسی کشور باید بیندیشند.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده