در مجالس بروید اما راه‌بندی نکنید

به هر مناسبت کوچک یا بزرگ راه‌ها و جاده‌های اصلی کابل بسته می‌شوند تا مقام‌های دولتی ازهر سحطی گرفته با آسودگی عبور ومرور کنند. راه‌ها بند می‌شوند و صدای هارنگ پولیس فضای خالی از موتر جاده‌ها را پر می‌کند. مقام‌ها عبور می‌کنند و گرد و خاک از سرعت زیاد موترهای آن‌ها بر سر و روی عابرین پراکنده می‌شود و گویا گرد و خاک همان هدایای افسانه‌ای شاهان به رعایا در هنگام عبورشان از بین مردم باشد!

تازه‌ترین مورد از این راه‌بندی‌ها رفتن رئیس‌جمهور به پارلمان برای اعلام سیاست جدید دولت در قبال طالبان و گروه‌های هراس‌افکن دیگر بود. از روزهای قبل از رفتن رئیس‌جمهور به پارلمان تمهیدات و آمادگی‌ها و تدابیر شدید امنیتی گرفته شد.

نهادهای دولتی واقع درمسیر پارلمان به صورت عموم تعطیل اعلام شدند. اما مردم عادی که معمولا از همه جا بی‌خبرند در راه‌بندی‌ها گیرماندند و ساعت‌های زیادی را در جاده‌ها و کوچه پس کوچه‌ها سرگردان طی کردند تا به مقصد برسند.

رئیس‌جمهور با همه تدابیرو آمادگی‌های گرفته شده به پارلمان رفت اما نه از راه زمینی بل از راه هوایی و با چرخ بال در صحن پارلمان نشست کرد. ولی راه‌ها و مسیرهای منتهی به پارلمان بر روی رفت وآمد عادی بند شده بود.رئیس‌جمهور با چرخ بال به پارلمان رفت اما فرصت عبور و مرور شهروندان را حتی از جاده‌ها و راه‌های زمینی گرفت. مردم را ساعت‌ها سرگردان جاده‌های شهری ساخت اما خودش با چرخ بال به راحتی در صحن پارلمان نشست کرد.

برای مردم این منطق اصلا قابل قبل نیست و مردم همواره یا این مشکل بزرگ دست و گربیان بوده‌اند. ولی کمتر به این مشکل بزرگ شهری شهروندان توجه شده است.

این وضعیت در زمانی که ساختمان پارلمان جدید گشایش می یافت نیز به وقوع پیوست و مردم را بسیار با مشکل مواجه ساخت. جاده‌ها و مسیرهای غرب کابل مسدود شد ولی در آخر جناب رئیس‌جمهور با چرخ بال به پارلمان رفت. این یک مشکل است اما نحوه برخورد امنیتی‌ها و پولیس و سربازان موظف با مردم مشکل جدی‌تر دیگری است اصلا به آن هم توجه نمی‌شود.

وقتی در این کشور چند صباحی زندگی کنی متوجه می‌شوی که در کشور خودت شهروند درجه دسته‌چندم هستی شهروندان به درجات مختلف و رده‌های پایین تقسیم شده و این خط نانوشته گویا در تمام تار و پود و بافت‌های جامعه رسوخ کرده و مجبور هستی که تحمل کنی اما دم نزنی اگر زبان به اعتراض بگشایی جایی برای شنیدن صدایت وجود ندارد.

به مناسبت 8 ثور هم برنامه‌ای در افشار کابل از سوی شورای حراست و ثبات افغانستان گرفته شد. در این برنامه هم راه‌ها و جاده‌های منتهی به هوتل افشار مسدود شد. در این برنامه سیاف، رئیس شورای حراست وثبات افغانستان از ارزش‌های جهاد و مجاهدین به شدت دفاع کرد و گفت در این روزها علیه جهاد و مجاهدین تبلیغات پلیدی در رسانه‌ها جریان دارد. وی گفت این کار آن‌ها عمدی نیست بل برنامه‌ریزی شده است و کسانی که این کارها را می‌کنند معلوم حال می‌باشند. وی گفت یک جا کردن 7 و 8 ثور یک خیانت در حق ارزش‌های جهاد، اسلام، و بشریت است.

وی گفت روند تاریخ جهانی را جهاد مردم افغانستان تغییر داده و ترتیب و تنظیم برنامه‌های ضد جهاد کار خوب نیست و یک روز عاملین این کار پیش روی مردم برملا خواهند شد.

وی هرچند گفت در صدد سقوط دولت وحدت ملی نیست اما این دولت باید به مشوره‌های این شورا توجه کند. سیاف به این نکته اشاره نکرد که برای تشریف‌آوری خودش به هوتل افشار راهها و جاده‌ها بر روی مردم بسته شده و زن و کودک و جوان و پیر مجبور بودند مسیرهای طولانی را پیاده بپیمایند. سیاف اما از نام مردم استفاده کرد و گفت مردم اگر به ستوه بیایند کاری را انجام خواهند داد.

مردم به ستوه آمده‌اند اما کاری از دست‌شان ساخته نیست چون سیستم، به سیستم فاسدی است که به شهروندان به عنوان تصمیم گیرنده‌های اصلی نظام نمی‌نگرند. شهروندان در این سیستم به عنوان رعیت مفعول و مغفول مطرح شده‌اند و نه بیشتر از آن. در این حالت است که سرنوشت و مصایب و چالش‌های اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی مردم برای دولتمردان هیچ محلی از اعراب ندارد. راهها و جاده‌ها برای عبور و مرور مردم مسدود می‌شود تا رئیس‌جمهور و سایر اراکین دولتی از راه هوایی به مقصد برسند. همواره از نام مردم استفاده است بدون این که کاری برای آن‌ها انجام شود. جهاد مبارزه با بدعت‌ها و بدی‌هایی است اما مجاهدین و کسانی که دراین روند دست داشته‌‌اند در حال حاضر بدعت‌ها و ضد ارزش‌هایی را به وجود آورده‌اند که اصلا با روحیه جهاد و مبارزه با بدی‌ها و باطن سازگاری ندارد، اما این افراد همچنان داعیه‌دار همان جهاد اصلی هستند.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده