دشمنی با مسافران بی‎گناه جاده‎ها

روزی نیست که تعدادی از شهروندان مسافر در جادههای پر خطر کشور قربانی ماینهای کنار جاده نشده و خانوادهای روی فرش غم ننشیند.

هفتهی گذشته ماین کنار جاده‏ای کار گذاشته شده در مسیر مسافرانیکه از مرکز ولایت غزنی عازم جاغوری بودند، جان هفتتن را گرفت که پنج نفر از قربانیان عضو یک خانواده هستند. اینگونه حوادث همه‌‏روزه و هر لحظه خاطره تلخی را در مناطق مختلف کشور به جا گذاشته و سالیانه جان صدها نفر ازهموطنان بی‏‌گناه را به طور دلخراشی گرفته و یا نقض عضو نموده و خاطره‌ی دردناکی را در زندگی آنان به جا میگذارد.

تکثیر و کاربرد ماین در جنگ از جنایات نابخشودنی و نقص حقوق بشر است که به طور نامحسوس در دوران جنگ و بعد از جنگ جان صدها غیرنظامی به‏‌ویژه کودکان معصوم را گرفته و باعث مصیبت و تألم فراوان بر هموطنان عزیز شده است.

کشورهای تولید، توزیع و استفاده کنندگان سلاحهای کشتار جمعی به‏‌ویژه ماین جزو جانیان ضدبشر و ناقصان اصلی حقوق انسانی بوده که ظالمانه برای پیشبرد اهداف شوم قدرت‏‌طلبی و سلطهگری خود اقدام به تولید و توزیع اینگونه سلاحهای ویرانگر کرده و آن‏ها را در اختیار حاکمان خودفروخته و هراس‏‌افکنان خونخوار و بی‏رحم گذاشته تا به مقاصد ضدانسانی و خودکامگی خود برسند.

در این میان، ساکنان ولایتهای ناامن که ناجوانمردانه و بی‏رحمانه به طرز ناگوار این مناطق را با سلاح انفجاری ماین ساخت کشورهای به اصطلاح مدافع حقوق بشری امروزی آلوده نمود که هرازگاهی شاهد مرگ و یا نقص عضو جمعی از هموطنان هسیتم.

منع تولید و عدم گسترش سلاحهای کشتار جمعی و میکروبی با پیگیری مستمر و فعالیت مداوم نهادهای دلسوز مستقل به دور از تبعیضات و تعصبات خاص محقق میشود در غیر اینصورت نتایجی در این خصوص به دست نمیآید. متأسفانه این تلاشها در افغانستان تاکنون ناکام مانده است.

اداره ماین پاکی افغانستان میگوید که با وجود تلاشهای جامعه جهانی در سالهای گذشته هنوزهم از ناحیهی موجودیت ماینها و مواد منفجر ناشده به شدت آسیب‏‌پذیر است.

مسئولان این اداره از کمبود بودجه در این بخش شکایت دارند. به گفتهی آنان بقایای ماینها و مواد منفجرناشده تهدید جدی برای امنیت جان مردم محسوب میشود و هنوز هم بیش از 600 هزار شهروند در فاصله 500 متری کشت‌زارهای ماین زندگی میکنند.

حدود ۶۰ کشور در سراسر دنیا از وجود ماینها رنج میبرند و ۱۶۰ کشور جهان سالانه دو باره به سطح دولتها و سازمانهای جهانی در ژنف بهخاطر حل این مشکل جلسههایی را برگزار میکنند. افغانستان اما در صدر فهرست کشورهای پرخطر به لحاظ وجود ماینها به شمار میرود. در حال حاضر در افغانستان 4400 ساحه خطر که ماین و مواد منفجر ناشده در آن موجود است باقی مانده که بیشتر از 500 کیلومتر ساحه را تحت پوش قرار میدهد. البته این مشکل در 1600 قریه هنوز هم وجود دارد. متاسفانه در سالهای اخیر کمکهای جامعه جهانی نیز کاهش یافته و استفادهمخالفان مسلح از ماینهای کنار جاده بر حجم قربانیان این دشمن پنهان بشریت افزوده است.

این درحالی است که افغانستان در سال 2002 به معاهده اوتاوا پیوست که بر اساس آن، این کشور ظرف 10 سال یعنی تا سال 2013 از وجود ماینها باید پاکسازی میشد. اما برنامههای پاکسازی ماین در افغانستان از سوی دولتهای عضو کنوانسیون منع ماینهای ضدنفر برای 10 سال دیگر تمدید شد.

به هرحال، راه جلوگیری از افزایش این قربانیان پایبندی اخلاقی و قانونی به معاهدات بینالمللی و اصول اخلاقی موجود میباشد. زیرا بیشترین قربانیان ماین را اشخاص بیگناه و غیرنظامیان تشکیل داده و استفاده از این سلاح کشتار جمعی به نحوی دشمنی با بشریت و مسافران بیگناه جادهها به شمار میرود.

عزم جامع و جدی در سطح ملی و جهانی و راهکارهای جلوگیری از افزایش قربانیان ماین راهکار دیگری است که باید همزمان با راه حل تبلیغی و مبارزهی فرهنگی روی دست گرفته شود تا بتوان از قربانیان ماین کنار جاده و گسترش گلیم غم در خانههای شهروندان پیشگیری کرد.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده