ریزش در کابینه حکومت وحدت ملی

محمد قرهباغی/ حکومت وحدت ملی که از آغاز با توافق سیاسی تقسیم قدرت به وجود آمد، از همان ابتدا نیز دچار مشکلات متعددی در چیدن مهره‎های کابینه بود. ریاست اجراییه و رییس‌جمهور در معرفی افراد به جای اینکه تخصص لازم و مهارت‎های مدیریتی افراد را مد نظر داشته باشند، میزان تعهد و وفاداری آنان به تیم‎های خود شان را مد نظر داشتند.

به همین دلیل وزیران گماشته شده در وزارتخانه‎ها، از شروع کار مشکلات متعددی را در اجرای امور اداری شاهد بودند. این درحالی است که اعضای کابینه چه در عرصه‎ آکادمیک و تئوری و چه در عرصه‎ مدیریت عملی بخش‎های مختلف اقتصاد تجربه و تبحر داشته و به پختگی کامل رسیده باشند. از دیگر ویژگی‎های اشاره شده درباره‎ این افراد انسجام آنان است، چرا که تجربه‎ مکرر و تلخ اختلاف و برکناری و بلاتکلیفی همواره همراه تیم حکومتی بوده و هیچ‎گاه آن را راحت نگذاشته است.

بنابراین، دو تیم شریک در قدرت که مدعی بودند از تمام سلایق استفاده کرده‌اند، باید انتخاب‎های‌شان طوری می‎بود که حضور سلایق متعدد، باعث برهم ریختگی و اختلاف مکرر نگردد. در یک نگاه کلی، باید یک رویکرد واحد و یک‎پارچه در حکومت حاکم باشد و افراد، یکدیگر را نقض نکنند. چرا که باید تضادهای شدیدی ‎که در بین سران حکومت وحدت ملی در زمان انتخابات و تنش‎های پس از آن برسر تشکیل کابینه حاکم بود، نباید در کابینه حکومت جای گرفته و در کارکرد وزیران کابینه سرایت می‎کرد، بلکه باید یک نوع هماهنگی و ارتباط تنگاتنگ بین نظرات و عملکردهای مهره‎های کلیدی کابینه وجود می‎داشت. شکی نیست که اگر چنین تدبیر، تعهد و عقلانیت در چیدمان کابینه آینده وجود داشت، مشکلاتی چون ریزش چندین عضو کابینه در مقطع حساس کنونی رونما نمی‎شد.

نکته‎ دیگر اینکه وعده‎های سران حکومتی بر اینکه کابینه شامل طیف وسیع فکری خواهد بود و پای‎بندی به یک جناح یا حزب خاص نخواهد داشت نیز، نوید یک کابینه‎ کارآمد و ملی را می‎داد، ولی از همان آغاز ملاحظه وجود داشت که وقتی کابینه را از همه جناح‎ها انتخاب کنند، طبیعتا باید توانایی‎ها و نه رویکرد سیاسی را ملاک عمل قرار گیرد تا در روند کاری به سیستم حکومتی پاسخ‎گو باشند؛ نه حامیان سیاسی و جناحی‌شان. بنابراین افرادی‎که انتخاب می‎شوند باید ضمن برخورداری از یک پیشینۀ روشن، کارآمدی و تعهد ملی را به عنوان یک معیار اساسی در کارنامه عملکردی خود داشته باشند.

اما وضعیت اینگونه پیش نرفت و اکنون شاهد ریزش و یا هم برکناری وزیرانی هستیم که از جناح مقابل وادار به چنین کاری شده و یاهم از پراکندگی موجود به ستوه آمده و آخرین راه موجود در برابرش را استعفا پنداشته است. در اين ميان آنچه مهم است اين مساله است كه راه دشوار «حكومت‌داري خوب» با كابينه‌ای كه هنوز تشكيل آن ناقص است، چگونه طي خواهد شد و اين كاروان ناكامل چگونه به مقصد خواهد رسيد؟

لذا وظيفه‎ حكومت كنوني و قوه  مقننه است تا هرچه زودتر اين معضل را از فرا راه كابينه برداشته و روند حكومت‌داري را از نواقص موجود نجات دهند. البته كه لازمه‎ رفع اين مشكل، تن دادن به تخلف‌هايي نيست كه در تضاد با اصول داخلي شوراي ملي بوده و يا در ساختار آن، منافع ملي و مصالح كشوري به خاطر منافع حزبي و سياسي قرباني گردد.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده