سفرهایی که می‏توانست مفید باشد

در یک ماه اخیر رئیس‏‌جمهور سفرهای متعددی به منظور بررسی مسایل سیاسی، امنیتی و اقتصادی به کشورهای مختلف منطقه و جهان داشت. سفر کردن به ذات خود، نمی‏تواند خوب و یا بد باشد. سفر در صورتی خوب و موثر است که همراه با شرایط ذیل باشد:

1. پلان اجرایی سفر؛ بدون شک سفرهای انجام شده به منظور طرح مسایل سیاسی و یا برای جذب همکاری‏‌های اقتصادی و امنیتی صورت می گیرد. اولین پرسش این است که سفرهای رئیس‏‌جمهور چقدر با پلان اجرایی و برنامه‏‌ریزی‏‌های دقیق همراه است؟

به نظر می‏رسد که در این مورد نه تنها در زمان حامد کرزی بل در زمان ریاست‏‌جمهوری اشرف غنی نیز مشکلاتی وجود دارد. زیرا نتیجه سفرها نشان می‏دهد که افغانستان بیشتر به خود سفر اهمیت می‏دهد تا نتایجی که باید از سفر به دست بیاورد. نمونه بارز آن سفرهای مکرر افغانستان به پاکستان، قطع این سفرها و شروع مجدد رفت‏‌وآمدها میان پاکستان و افغانستان است که در نتیجه هیچ گونه ثمری عاید مردم افغانستان نگردیده است. بنابراین اگر افغانستان و رئیس‏‌جمهور کشور می‏خواهد نتیجه قابل ملاحظه از این سفرها به دست آورد باید به محتوای برنامه سفر خود توجه کند.

2. کشورهای مورد نظر سفر رئیس‏‌جمهور؛ سفر به هر منظوری که صورت بگیرد مسئاله‏‌ی مهم در آن تاثیرگذاری کشوری است که رئیس‏‌جمهور به آن جا می رود. اگر سفر رئیس‏‌جمهور به منظور بررسی مسائل اقتصادی و همکاری‏‌های اقتصادی میان افغانستان و کشورهای مختلف صورت می‏گیرد، باید این مسئله مورد توجه قرار بگیرد که برای مسئله اقتصادی دولت و کشور مورد نظر تا چه اندازه اثرگذار است. در مسایل سیاسی نیز چنین است.

3. به عنوان نمونه از سفر رئیس‏‌جمهور به ترکیه و آذربایجان می‏توان نام برد. اگر سفر رئیس‏‌جمهور به ترکیه به منظور رسیدن به یک راه حل سیاسی در مسئله مذاکرات میان طالبان و افغانستان است، به نظر می‏رسد که این تصور در شرایط حاضر واقع‏‌بینانه نباشد. ترکیه با مشکلات عدیده‏‌ای مواجه است که تمام انرژی، توان و توجه خود را به آن معطوف کرده است. ترکیه اکنون در شرایطی نیست که به بلندپروازی‏‌های گذشته‏‌ی خود در مورد نقش آن کشور در تحولات جهان اسلام بیندیشد. بنابراین اگر سفر رئیس‏‌جمهور به ترکیه به این منظور صورت گرفته باشد، نتیجه ملموسی از این سفر به دست نخواهد آمد. ترکیب هیأت همراه رئیس‏‌جمهور نشان می‏دهد که مسئله اقتصادی بیشتر از مسایل سیاسی در این سفر مورد توجه وی است. اگر چنین قصدی از سفر رئیس‏‌جمهور به ترکیه و آذربایجان وجود داشته باشد به نظر می‏رسد که بازهم رئیس‏‌جمهور بی‏جهت انرژی خود را به مصرف می‏رساند.

4. گزارش‏‌های موجود در کشور و از منابع موثق دولتی نشان می‏دهد که سرمایه‏‌گذاران داخلی به دلیل فقدان امنیت و تشدید جنگ و از بین رفتن امنیت روانی، در حال فرار از کشور و خروج سرمایه‏‌های خود از افغانستان می‏باشند. روند کاهش سرمایه‏‌گذاری در افغانستان بیش از آنچه که گفته می‏شود نگران‏‌کننده است. حال پرسش این است که اگر اوضاع امنیتی برای سرمایه‏‌گذاران داخلی تا این حد نگران‏‌کننده است، رئیس‏‌جمهور با چه استدلال و برنامه امنیتی سرمایه‏‌گذاران ترک و آذری را تشویق به آمدن به افغانستان و سرمایه‏‌گذاری خواهد کرد؟ این سیاست یعنی بی‏‌برنامگی در پلان‏‌های اقتصادی. زیرا بدون به وجود آمدن شرایط امنیتی سرمایه‏‌گذاری هیچ کشوری این خطر را نخواهد پذیرفت که به افغانستان بیاید و سرمایه‏‌گذاری کند. چناچه تعداد از کشورهایی که در افغانستان سرمایه‏‌گذاری‏‌های بزرگی کرده بودند، همانند چین، هند و بعضی از کشورهای دیگر در حال فسخ قراردادها و یا در حال بررسی فسخ آن‏ها می‏باشند. بنابراین اگر دولت افغانستان قبل ازاین سفرها، شرایط و زمینه‏‌های داخلی را فراهم کند، بدون شک این سفرها موثر و مفید خواهند بود. اما اگر چنین نشود نمی‏توان به نتایج این سفرها امیدوار بود سیاست دولت افغانستان نشان نمی‏دهد که تغییر رویکردی دراین زمینه صورت گرفته باشد. درچنین حالتی نمی‏توان به این سفرها فراتراز یک سفر لوکس دیپلوماتیک نگریست و به نتیجه آن برای بهبود وضعیت کشور امیدواربود.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده