سفر غم‏‌انگیزآخرین سفیر الهی

حضرت محمد بن عبداللّه بن عبدالمطلب صلی الله علیه و آله، آخرین پیامبرالهى است که مردم را به یگانگى خداوند متعال و عدالت اجتماعى در دنیا و زندگى در سراى دیگر دعوت کرد و ادیان آسمانى را با رسالت و تبلیغ خویش به اتمام و اکمال رسانید. آن حضرت، بنا به روایت شیعه، در بامداد روز جمعه 17 ربیع الاول، نخستین سال عام الفیل در مکّه معظمه از مادرى پارسا و موحد به نام آمنه بنت وهب دیده به جهان گشود و جهان تیره و ظلمانى آن عصر را با انوار خویش جلوه‏گر ساخت.

پیروان اهل سنت نیز معتقدند که آن حضرت در دوازدهم ماه ربیع الاول ولى در روز دوشنبه دیده به جهان گشود.

عمر شریف آن حضرت در هنگام رحلت، 63 سال بود که 23 سال آخر آن را در امر رسالت و پیامبرى گذرانید. آن حضرت در چهل سالگى به رسالت مبعوث گردید. در آغاز به مدت سه سال به طور پنهان وسپس به مدت ده سال به طور آشکار در مکه معظمه، مردم را به توحید و دین اسلام دعوت کرد. سرانجام در 63 سالگى پس از انجام مراسم حجه‏الوداع و معرفى حضرت على علیه السّلام به جانشینى خویش در غدیرخم، آثار بیمارى در آن حضرت هویدا شد و پس از تحمل چندین روز بیمارى روح ملکوتى اش به اعلى علیین پیوست و در جوار رحمت الهى قرار گرفت.

در تاریخ رحلت پیامبراکرم صلّى الله علیه و آله میان شیعه و اهل سنت، اتفاق نظر نیست. زیرا تاریخ‏‌نگاران و سیره‏‌نویسان شیعه به پیروى از اهل بیت علیهم السّلام، تاریخ رحلت پیامبر صلى الله علیه و آله را روز دوشنبه 28 صفر سال یازدهم هجرى قمرى دانسته‏‌اند، ولیکن علماى اهل سنت تاریخ آن را در ماه ربیع الاول ذکر کرده‏‌اند و در این که چه روزى از ربیع‏‌الاوّل بوده است، اختلاف دارند. برخى روز اول، برخى روز دوم و برخى روز دوازدهم و عده‏‌اى روز دیگرى از این ماه را دانسته‏‌اند.

به هر تقدیر، علت وفات آن حضرت، تناول کردن غذاى مسمومى بود که یک زن یهودى به نام زینب در جریان جنگ خیبر به آن حضرت خورانیده بود. معروف است که پیامبر صلّى اللّه علیه و آله در بیمارى وفاتش مى‏‌فرمود: «این بیمارى از آثارغذاى مسمومى است که آن زن یهودى پس از فتح خیبر براى من آورده بود.» احادیث معتبرى وارد شده است که آن حضرت، نه به مرگ طبیعى، بل به شهادت از دنیا رفت. چنان که صفار به سند معتبر از امام صادق علیه السلام روایت کرد: «در روز خیبر آن حضرت را از طریق گوشت بزغاله زهر دادند. چون حضرت، لقمه‏‌اى تناول کرد، آن گوشت به سخن آمد و گفت: اى رسول خدا مرا به زهر، آلوده کرده‏‌اند

پیامبر صلى الله علیه و آله در بیمارى وفاتش مى‏فرمود: «امروز پشت مرا آن لقمه‏‌اى را که در خیبرتناول کرده‏‌ام، درهم شکست.» هیچ پیامبر و وصى پیامبرى نیست مگر به شهادت از دنیا برود. پس از رحلت رسول خدا صلى الله علیه و آله، در حالى که عده‏‌اى از سران و سیاست‌مداران مهاجر و انصار در سقیفه بنى ساعده گردآمده و درباره جانشینى آن حضرت به مجادله و منازعه پرداخته بودند، حضرت على علیه السّلام به اتفاق برخى از عموزادگان خویش به غسل دادن و کفن کردن بدن مطهر پیامبر صل اللّه علیه و آله پرداخت. آن گاه بدن شریف آن حضرت به مدت دو روز جهت وداع واپسین امت و سوگوارى اهل بیت علیهم السّلام و نمازگزاردن اهالى مدینه بر بدن مطهر آن حضرت، با احترام ویژه‏‌اى نگهدارى شد و سپس در روز چهارشنبه به خاک سپرده شد.

اهل بیت علیهم السلام و وابستگان آن حضرت و بزرگان صحابه درباره مکان تدفین بدن مطهرآن حضرت به گفت‏‌وگو پرداختند و هر کدام پیشنهاد خاصى ارائه کردند. حضرت على علیه السّلام که متکفل تجهیز بدن آن حضرت و از نزدیک‌ترین مردان به آن حضرت بود، فرمود: إن الله لم یقبض روح نبیّه إلّا فى اطهر البقاع و ینبغىان یدفن حیث قبض؛ به درستى که خداى سبحان، جان پیامبرى را نمى‏گیرد مگر در پاکیزه‏‌ترین مکان، و سزاوار است در همان مکانى که قبض روح شد، درهمان جا دفن گردد. گفتار مستدل و روح‏نواز امیرمؤمنان على ابن ابى طالب علیه السلام مورد پسند همگان قرار گرفت و بدن مطهر رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله رادر همان مکانى که جان به جان آفرینان تسلیم کرده بود، دفن نمودند.

طبرى، پیشنهاد دفن پیامبر صلى الله علیه و آله را در همان مکانى که وفات یافت، به ابوبکر (رض) منتسب کرده و از ایشان نقل می‏کند: ما قبض نبىّ الّا یدفن حیث قبض؛هیچ پیامبرى از دنیا نخواهد رفت، مگر این که در همان مکانى که قبض روح شد دفن گردد.

هم اکنون مرقد مطهر آن حضرت در داخل مسجدالنبى صلى الله علیه و آله قرار دارد و زیارت گاه مسلمانان و مشتاقان آن حضرت از سراسر عالم است.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده