سلام به زمین با یک ساعت خاموشی

آخرین شنبه ازماه مارچ ساعت 8:30 تا 9:30 شب، شهرهای بزرگ جهان از سیدنی استرالیا گرفته تا نیورک امریکا در خاموشی خودخواسته‏‌ای به سر بردند. این سنت نیکو از سیدنی استرالیا در سال 2007 آغاز یافت و از طرف صندوق جهانی طبیعت حمایت و برنامه‏‌ریزی شد.

با این رویکرد طبیعت‌‏گرایانه، انسان آگاه به زمین که خانه‏‌ی مشترک نه تنها انسان‏ها بل تمام موجودات می‏‌باشد سلام و درود فرستاد.

سطح بالای آگاهی‌‏های جمعی در هر عرصه و مسئولیت‏‌پذیری مردم در یک منطقه می‏تواند باعث ایجاد یک جنبش یا حرکت نیرومند جهانی شود. چنانچه مردم در سیدنی استرالیا برای حفظ محیط زیست از هر طریق درتلاش یافتن راه‏‌های نوین و نمادین بودند.

آگاهی ازخطرهایی که در اثر تغییرات سریع اقلیم ممکن است برای انسان به همراه داشته باشد منجر به این می‏شود که مردم در یک حرکت نمادین، اما اثرگذار به مصرف محتاطانه‏‏‌ی انرژی روی بیاورند.

این حرکت نمادین از آن جایی که پیامی بسیار قوی و اثرگذار را برای تمام بشر به همراه داشت در سیدنی استرالیا که یک شهر با رفاه بالا نیز به شمار می‏رود خلاصه و محصور نماند. مرزها را یکی پی دیگری درنوردید و اینک سنت نیکوی خاموشی یک‏‌ساعته در بسیاری از شهرهای جهان که پای‌بند به ارزش‏‌های والای انسانی با حفاظت از زمین و طبیعت سخاوت‌مند هستند، سرایت کرده است.

بر مبنای داده‏‌های سایت رسمی ساعت زمین در سال گذشته میلادی صدها ملیون نفر در 135 کشور جهان در خاموشی یک ساعته «ساعت زمین» مشارکت کردند و حتی برخی از آن‏ها برای نشان دادن حمایت بیشتر، مدت بیشتری در خاموشی به سر بردند.

سهم مردم کشور ما در حفظ و حراست از منابع، ذخایر، انرژی، جنگل‏‌ها، مراتع، رود خانه، پارک‏‌های ملی و آنچه که پیرامون ما به عنوان زیست- بوم یاد می‏گردد، کجا است ومهمتر از آن مردم تا چه میزان با این مفاهیم آشنایی دارند؟

تغییرات اقلیمی در یک منطقه باقی نمی‏‌مانند و اگر هم بمانند اثرات آن به همه و یا دستِ‏کم به محیط‏‌های پیرامون و نزدیکش منشتر می‏شوند. خشم بادها که به طوفان‏‌های بسیار نیرومند و مخرب به انسان رخ می‏‌نماید در این سال‏‌های اخیر و بیشتر در امریکا تلفات و خسارت‏‌های زیادی را به طبیعت و انسان‏ها وارد آورده است.ابرها در بدترین حالت، خشم خارج از کنترول خود را به شکل سیلاب‏‌های مهیب، کشنده و بلعنده همه چیز سر راهش، در جنوب شرق آسیا بروز داده است. طوفان‏‌های برخاسته از اقیانوس و ایجاد سونامی‏‌های خارج از تصور و گرمی هوای زمین همه شاید دلایل خوبی برای اندیشیدن برای تغییر در رویکردهای مصرف‏‌گرایانه از انرژی باشد: امری که کارشناسان و متخصصان و فعالین محیط زیست همواره خواسته‏‌اند کمی توجه به محیط زیست و تغییردر نگرش‏‌ها و شیوه‏‌های زندگی به نفع زمین به عنوان تنها خانه برای موجودات زنده نمایند؛ خانه‏‌ای همگانی که از سخاوت‌مندی بی‏‌شایبه و زیبایی‏‌های وافر برای تنوع و طراوت‏‌بخشی نیز به حد بالاتر از نیازمندی‌های انسان و دیگر موجودات برخوردار می‌باشد.

یک ساعت خاموشی جهانی و خاموش کردن وسایل غیرضروری می‏تواند به یک الگوی شایسته در تمام کشورها تبدیل شود و به‏‌ویژه در کشوری مثل افغانستان که از نبود انرژی با داشتن ذخایر سرشار انرژی رنج می‏برد، می‏تواند هدایت‏گر و تشویق‌کننده باشد.

اما نباید نکته‏‌ای را فراموش کرد و آن نحوه رویه و رویکرد شهروندان در مصرف انرژی مورد نیاز است.

الگوی مصرف در کشور ما نه تنها معیاری و متناسب با شاخصه‏‌های مصرف با معیارهای قابل قبول نیست، بل در بسا موارد به دلیل عدم آگاهی‏‌های لازم، مردم دچار مصرف‏‌گرایی‏‌های افراطی نیز هستند، اما خودخواهانه حاضر به تغییر در الگوی غیرمعیاری برای مصارف روزانه خود نیستند.یک ساعت در خاموشی به سر بردن در ساده‏‌ترین تعریف، کاهش در مصرف برق و کاهش در هزینه‏‌های آن به شمار می‏رود، اما با این حرکت نمادین به اهمیت سهم همه انسان‏ها برای حفظ محیط زیست پی برد. و برای به وجود آوردن تغییرات مثبت اقلیمی برای کره زمین که به همه ما تعلق دارد می‏توان کمکی هر چند اندک انجام داد.

هر چند که اکثر خانه‏‌های ما با نور شمع و فانوس روشنی می‏گیرند و نور در شب‏‌های تاریک یک نیاز مبرم است، اما خاموشی خودخواسته آن هم با هدف حراست از زمین، اثرات منحصر به فرد خود را دارد.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده