سهم افغانستان از سازمان‏‌ها و کنفرانس‏‌های بین‏‌المللی

کنفرانس بین‏‌المللی پاریس در مورد تغییر اقلیم، آخرین سلسله کنفرانس‏‌هایی است که از سال‌های گذشته تاکنون دایر گردیده و افغانستان هم به عنوان یک کشور در این نشست‏‌ها شرکت کرده است. کنفرانس پاریس به دلیل اهمیت تاثیرگذاری تغییر اقلیم بر زندگی مردم در سراسر جهان و به ویژه کشورهای عقب مانده و در حال انکشاف از اهمیت خاصی برخوردار است. زیرا همانگونه که در گزارش‏‌ها آمده است، تغییر اقلیم در جهان بیشتر بر کشورهای عقب مانده تاثیرات منفی گذاشته است، همانند بنگلادیش، پاکستان، افغانستان و کشورهای مشابه آنها.

پرسشی که وجود دارد این است که حضور افغانستان در این نوع کنفرانس‏‌ها از چه اعتباری برخوردار است؟ نظریات و پیشنهادات افغانستان تا چه حد از سوی اشتراک کنندگان دیگر کنفرانس جدی گرفته می‏شود.

در پانزده سال گذشته، شرکت افغانستان در کنفرانس‏‌های جهانی همانند حضور افغانستان در میادین دیگری مثل ورزش و کنفرانس‏‌های علمی سمبولیک و بی‏‌اثر بوده است.

افغانستان به رغم عضویت در کنفرانس‏‌های منطقه‏‌ای و بین‏‌المللی، نتوانسته هیچگونه منفعتی را به نفع خود جلب و جذب نماید. افغانستان از سازمان‏‌هایی مثل ایکو، شانگهای، سارک و … نه تنها سود نبرده است، بلکه وسیله‏‌ای برای استفاده‏‌جویی کشورهای دیگر گردیده است. روابط پرتنش و همراه با مشکلات افغانستان با پاکستان در عرصه‏‌ی تجارت نمونه بارز مشکلاتی است که افغانستان نتوانسته است از مجراها و کانال‏‌های سازمان‏‌های منطقه‏‌ای و بین‏‌المللی برای رفع آن سود ببرد.

رهبران افغانستان همواره مدعی‏‌اند که در کنفرانس‏‌ها دست خالی نمی‌روند و همیشه با طرح‏‌های مفید و موثر در این نوع کنفرانس‏‌ها شرکت می‏کنند. اما سوال اینجاست که چرا پیامد پیشنهادهای موثر دولت افغانستان برای بهبود وضعیت کشور نتیجه‏‌ای نمی‏دهد. این بدین معناست که یا پیشنهادها استندردها و شرایط لازم قبول شدن در نشست‏‌های بزرگ بین‏‌المللی و منطقه‏‌ای را ندارد و یا اینکه دولت افغانستان مجراهای لازم پیشبرد این پیشنهادها را نمی‏داند که در هر دو صورت، ضعف جدی برای دولت افغانستان به شمار می‏‌آید.

کنفرانس پاریس نیز از این قضیه مستثنا نیست. دولت افغانستان مدعی است که با دو طرح جدی در مورد تغییر اقلیم و اثرات منفی آن در افغانستان به کنفرانس پاریس رفته است. اما بعید به نظر می‏رسد که این پیشنهادها هم پیامد ملموسی را برای کشور به بار بیاورد و دلیل آن هم همان دو مساله‏‌ای است که قبلاً یادآور شدیم.

افغانستان اگر بخواهد در این کنفرانس‏‌ها نقش بازی کند، دو مساله را باید در نظر بگیرد؛ اول اینکه پیشنهادها را باید به گونه‏‌ای ترتیب و تنظیم نماید که امکان ارائه‏‌ی آن از نظر شرایط و ویژگی‏‌ها، استندردهای یک پیشنهاد علمی را داشته باشد و امکان ارائه‏‌ی آن را در کنفرانسی مثل کنفرانس پاریس ممکن سازد. برای تحقق این امر می‏‌باید حکومت افغانستان ماه‏‌ها قبل از تشکیل یک کنفرانس بین‏‌المللی که تصمیم‏‌گیری‏‌های آن بر افغانستان اثری مستقیم و موثر دارد، کارشناسان روی طرح مساله و ویژگی‏‌های پیشنهاد حکومت افغانستان کار نماید و بعد از آن ارائه نمایند. دوم کسانی که در این نوع کنفرانس‏‌ها شرکت می‏کنند و آن پیشنهاد را ارائه می‏دهند، گذشته از مقام سیاسی دولت که به صورت سمبولیک آن را در کنفرانس ارائه می‏کند، گروه متخصصی باید وجود داشته باشد که بتواند از پیشنهاد دفاع نماید. دفاع از طرح و به کرسی نشاندن آن بسیار مهم است. امیدواریم که دولت افغانستان در کنفرانس پاریس با چنین پیشنهادی شرکت کرده باشد. در غیر آن صورت حضور ما در کنفرانس‏‌های بین‏‌المللی سمبولیک و بی‏‌فایده است که فقط در حد تشریفات لوکس دیپلماتیک است و بس.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده