شهروندانی که نادیده گرفته میشوند

سیک‌ها در افغانستان همواره به دلیل یک اقلیت دینی خاص مورد تبعیض و خشونت قرار گرفته‌اند.

در افغانستان همواره یک اشتباه فاحش دیگری نیز درباره سیک‌ها رخ میدهد. باور اکثر مردم این است که سیک‌ها همان هندوهایی است که از هند به افغانستان آمدهاند و ریشه اصلی و خاستگاه آنها هند است نه افغانستان. هر چند که ریشه دینی آنها سرزمین پهناورهند است اما آنها باشندگان اصلی افغانستان هستند. سیک‌ها افغان‌هایی هستند که هیچ گاه حاضر نشدند، دست از دیانت و مذهب خود بردارند. و دیانت غالب بر جامعه را بپذیرند به همین دلیل هم در اکثر نابسامانی‌های سیاسی و اجتماعی اولین قشری که مورد بی‌عدالتی و ظلم قرار گرفته‌اند. همین سیک‌ها بوده‌اند.

در واقع سیک‌ها دارای یک مذهب جداگانه اند و ربطی به آیین هندو ندارد، هر چند که یکی از خاستگاه‌های آیین سیک دیانت هندوییزم است اما آیین سیک تفاوت‌های زیادی چه در زندگی عادی و چه در افکار وعقاید با آیین هندوییزم دارد. این آیین تلفیقی از سه دیانت بزرگ هندوییزم و اسلام و مسیحیت و تا حدی بودییزم است. این آیین در برابر اجحاف و ظلم دربار اورنگزیب یکی از آخرین پادشاهان گورکانی هند قد علم کرده است. و از آنها به سرزمین‌های دیگر از جمله افغانستان منتشر شده است.

بنا براین مذهب سیک با هندو یکی نیست و دو فرقه جداگانه هستند. سیک از بطن هندو متولد شده، اما زاده خلف نیست وراه جداگان‌های را پیموده است. درافغانستان بیشتر پیروان آیین سیک وجود دارد نه آیین هندو. اگرهم در گذشته‌ها اهل هنود درافغانستان سکونت داشته‌اند، اکنون دیگر وجود ندارند و اقلیت دینی که در جامعه کنونی ما حضور دارند سیک‌ها هستند نه هندوباوران.

سیک‌ها در افغانستان همه ساله در۲۳ حمل از جشن ویساک گرامیداشت به عمل میآورند. این جشن یکی از جشن‌های دینی و بزرگ این اقلیت دینی است که در گذشته‌ها به مدت ده روز برگزار میشده است. اما به دلیل جنگ‌های داخلی و اوضاع ناامن جاری در افغانستان برای یک روز تجلیل میشود.

ویساک روزی است که آیین سیک ایجاد شده و این روز را سیک‌ها مقدس میدانند و آن را جشن میگیرند.

در سال‎‌های اخیر براثر آگاهی‌رسانی، نزدیکی‌های زیادی بین پیروان سیک و مسلمان در افغانستان به وجود آمده است. در جشن ویساک شهروندان هردو دین با هم حضور به هم میرسانند و با هم از این روز مقدس سیک‌ها گرامیداشت میکنند.

هرچند که رهبران این دیانت میگویند سیک‌ها در افغانستان خوش هستند، اما نگران بد ترشدن وضعیت خود اند. همچنان رهبران این اقلیت میگویند کودکان سیک با نشانه و علایمی که دارند در مکاتب دولتی مورد اذیت و آزار دیگر دانش‌آموزان قرار میگیرند.

وزارت معارف دو مکتب جداگانه را برای کودکان سیک در کابل و جلال‌آباد اعمار کرده است. این مکاتب ابتدایی اند. اما تاکید دولت افغانستان بیشتر بر این است که کودکان این اقلیت دینی از دیگر شاگردان مکتب جدا نشوند و در یک محیط آموزشی تدریس شوند. اما از آن جایی که درمورد این اقلیت دینی آگاهی‌رسانی درستی صورت نگرفته در مکاتب کودکان این اقلیت دینی از سوی دیگر هم‌شاگردی‌های‌شان مورد تمسخرو اذیت و آزار قرار میگیرند تا جایی که اکثر کودکان این اقلیت دینی از رفتن به مکاتب دولتی به‌خصوص دختران این اقلیت محروم شده‌اند.

در گذشته بیشتر املاک و دارایی‌های این اقلیت توسط دیگر شهروندان به غارت رفته است. اما این اقلیت با انزوای اجتماعی که در سال‌های جنگ مواجه شده بودند اکنون به زندگی عادی خود برگشته‌اند اما همچنان با مشکلات زیادی روبرو هستند.

جا دارد حکومت وحدت ملی برای بهبود زندگی سیک‌های افغانستان به گونه نمادین نه بل به شکل واقعی تلاش به خرج دهد تا تمثیل‌کننده واقعی آرا و خواسته بر حق مردم شود. دولت باید بداند که سیک‌ها شهروندان همین سرزمین هستند و باید به حقوق شهروندی آنها احترام قایل شد و برای احیای حقوق اجتماعی و سیاسی آنها توجه شود. سیک‌ها شهروندان بدون حقوق کشور بوده‌اند اما باید به این روند پایان داده شود.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده