صد روز بی‏‌دست‌آورد!

رئیس‏‌جمهور کشور در هنگام ادای سوگند وفاداری و انجام مسئولیت خطیر ریاست‏‌جمهوری از برنامه‌های جدید اصلاحات در سه قوه قضاییه، مقننه و اجراییه به عنوان اساسی‏‌ترین و مهم‌ترین مسئولیت‌ها و بایدهای حکومت خود یادآوری کرد و در این باره به مردم اطمینان داد وی در ادامه این وعده‌ها افزون بر تلاش برای تحقق وعده‌های انتخاباتی تعهد سپرد که برای ریشه‌کن کردن فساد و ایجاد اصلاحات در کمیسیون‌های انتخاباتی نیز اقدام‌های جدی را روی دست خواهد گرفت. اما، از آن زمان تاکنون نزدیک به صد روز می‌گذرد ولی تاکنون هیچ نشانه‏‌ای از تحقق وعده‌های داده شده به چشم مشاهده نمی‌شود. یکی از مهم‌ترین کارها و در واقع نخستین کاری که تا کنون باید تحقق می‌یافت تشکیل کابینه جدید بود.

اما تشکیل کابینه نه تنها تحقق نیافت بل خود زمینه‏‌ساز بروز و ایجاد فساد و آفت‌های آشکار و پنهان دیگری گردید که بر چالش‌های گذشته حکومت افزوده است.

هرچند رئیس‏‌جمهور در مرکز و برخی از ولایت‏‌ها با ادعای مبارزه با فساد و ناامنی و ایجاد حکومت‌داری خوب بیشتر عزل‌ها را شروع و در مواردی به نصب‌هایی نیز اقدام نموده است، اما متاسفانه هیچکدام حتا مرهمی تسکین‏‌دهنده بر وضعیت موجود هم نشده است.

موج گسترده‏ برکناری‌ها و انتصاب سرپرست‌ها در واقع اداره کشور را با نوعی انفعال و بی‌انگیزه‏‌گی روبرو ساخته است. به طور مثال درمورد شهرداری کابل پس از استعفای شهردار کابل، رئیس‏‌جمهور طی حکمی سرپرست شهرداری کابل را تا تعیین شهردار جدید بدون صلاحیت انفکاک و تقرر معین نموده است.

حال در این آشفته‏‌بازار حکومت‌داری ویژه و سیاست هزار رنگ، شهردار جدید چه زمانی تعیین خواهد شد، معلوم نیست. نکته مشخص آن است که تا آن زمان شهرداری کابل با انبوهی از مشکلاتی که در شهرکابل وجود دارد قادر نخواهد بود که اقدام‌های موثری را روی دست بگیرد. رئیس‌‏جمهور برای پیش‌گیری از عزل ونصب‌های غیراصولی می‌توانست در حکم خود برخی تصمیم‌‏گیری‌ها را به مشوره‌‏دهی مشروط می‏‌ساخت، تا کم‏ازکم چرخ اداره کاملاً از حرکت باز نمی ماند. همین نکته در موارد مشابه از اداراتی که شامل عزل و تقرر سرپرستی گردیده‏‌اند نیز قابل تعمیم است. یا در موردی دیگر دستور رئیس‌‏جمهور مبنی بر بازگشایی پرونده‏‌ی کابل می‌باشد که در آغاز موجی از امید را در مردم به وجود آورد. همگان انتظار داشتند که رسیدگی قاطع به مسئله کابل بانک به عنوان نمادی از سیاست رئیس‌‏جمهور در مبارزه با فساد خواهد بود.

هرچند قضیه تا اندازه‏ای پیگیری گردید و محاکمه‏‌هایی نیز صورت گرفت و کسانی نیز محکوم شناخته شدند، اما متاسفانه عاملان اصلی بحران کابل نه تنها از روند پیگیری جان بسلامت بردند بل در پناه قدرت و شوکت حکومت جدید احساس امنیت نیز می‏‌نمایند. دو مورد یاد شده حکایت از آن دارد که رئیس‏‌جمهور کشور طی صد روز نخست زمامداری خویش موفقیت‌های لازم را نداشته است. او برخلاف روزهای اول که صدور فرامین و تحکم‏‌های پی هم را روی دست گرفته بود در نهایت همانند انسان خسته و درمانده در بیابان بی‏کران هیچ سخنی از نتایج اقدامات خود در روند حکومت‌داری خوب و مبارزه با فساد برزبان نمی‏‌آورد. رئیس‏‌جمهور برای اقناع مردم حاضر نیست که به گزارش ماهواری که خودش وعده داده بود عمل نماید. حال آن که مردم به صورت جدی انتظار داشتند که رئیس‌‏جمهور در پی اقدام‌‏های صورت گرفته و وعده‏‌ای که خود به مردم داده است در پایان هرماه کم‏ازکم گزارش و تحلیلی از روند جاری را ارائه دارد، اما

بنابراین گزارش‌‏ها و ارزیابی‏‌ها حکایت از آن دارد که متاسفانه موضوع فساد اداری در ساختار حکومت بنا به علل یاد شده نه تنها کاهش نیافته بل افزایش یافته است. البته در مواردی ممکن است رنگ و روش آن بدل شده باشد. به طور مثال اگر قبلاً یک مامور بلندرتبه یا پایین‏رتبه برای انجام کار یک مراجعه‏‌کننده رشوه تقاضا می‏کرد، حالا به جای تقاضای رشوه به مراجعین هم چنان عدم صلاحیت کاری را بنابرتقرری‏‌های جدید یادآوری خواهد کرد. این یعنی وجود نوعی رکود و عدم احساس مسئولیت و نمایی دیگر از فساد اداری در کشور. لذا تا زمانی که به رکود موجود در ادارات کشور پایان داده نشود دامنه فساد با رنگ‏‌ها و شگردهای دیگری، گسترش خواهد یافت.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده