صنعت کم‌رنگ گردشگریدر کشور

بیست و ششم ماه سپتمبر، روز جهانی گردشگری است. پدیده‌ای که امروزه در زندگی اجتماعی مردم تأثیر بزرگ و به سزایی دارد. صنعت گردشگری امروزه در جهان، رونق رو به فزونی یافته و با گذشت هر روز نگاه اقتصادی به این مقوله دولت‏‌ها را وامی‌دارد تا راه‌های جذب جهانگرد را در کشورهای‏‌شان افزایش داده و از این طریق بر منابع درآمدی‏‌شان بیفزایند.

ایجاد منابع جهانگردی در شهرها، رونمایی از جاذبه‌های روستایی، بازسازی اماکن تاریخی و آثار باستانی، پرداختن به منابع طبیعی برای جلب توجه گردشگران و… از جمله مواردی بوده اند که امروزه برخی از کشورها را به ثروت انبوهی رسانیده و منبع پایدار اقتصادی برای‏شان محسوب می‌شود. امروزه بسیاری از کشورها از این راه توانسته ‏اند وضعیت خود را بهبود ببخشند و از مشکلاتی مانند بیکاری، پایین بودن سطح درآمد سرانه و کمبود درآمد ارزی خویش بکاهند.

ساخت و راه‌اندازی هوتل‌ها و رستورانت‌ها و به طور کلی اماکن تفریحی و ورزشی با ایجاد اشتغال (اشتغال‌زایی) از طرفی موجب افزایش درآمد و از سوی دیگر موجب کاهش بیکاری و فقر می‌شود. گردشگری به عنوان یک عامل اقتصادی عمده و بسیار موثر در سال‌های اخیر مورد توجه قرار گرفته و موجبات توسعه‏ی اقتصادی در برخی از کشورها و مناطق را فراهم آورده است. ایجاد مشاغل گوناگون و گستردگی زمینه‏‌ی اشتغال در آن به گونه‌ای است که هم کارگران ساده بدون مهارت و هم صاحبان مهارت‌های گوناگون می‌توانند در آن شاغل شوند.

به همین دلیل می‌توان گفت فعالیت‌های ناشی از گردشگری در بعضی از روستاهای خاص اقتصادی‌تر است.صنعت جهانگردی بزرگ‌ترین و متنوع‌ترین صنعت در دنیا به حساب می‏‌آید. بسیاری از کشورها این صنعت پویا را منبع اصلی درآمد، اشتغال‌زایی، رشد بخش خصوصی و توسعه‏ زیرساخت‌ها می‌دانند. صنعت گردشگری امروزه به قدری در توسعه‌ی اقتصادی و اجتماعی کشورها اهمیت دارد که اقتصاددانان آن را “صادرات نامرئی” نیز نام نهاده اند.

کشور ما که از لحاظ تاریخی شهرهای مهم سنتی و کهن را در اقلیم خویش جای داده و جاذبه‌های جالبی برای تماشای گردشگران در شهرهایی چون غزنین، پایتخت فرهنگی جهان اسلام، بلخ باستان، بامیان، لوگر، ننگرهار با فضای جالب طبیعی و منظره‌ی همیشه بهارش و سایر شهرها و دره‌های زیبا دارد، از این صنعت محروم مانده و فعالیت‏‌ها در این خصوص ضرب صفر شمرده می‌شود.

این صنعت از یک‌سو گرفتار تنگناهای سیاسی و امنیتی شده و از جانبی هم ناکارآمدی سیاستمداران و دولت‌مردان موجب شده است تا این منبع پایدار اقتصادی همچنان غریب و کمرنگ بماند.

این درحالی است که کشورهای آسیایی در هشت ماه نخست سال 2011 شاهد 1.5 درصد رشد بیش‌تر از میانگین جهانی بوده و همچنان بزرگ‌ترین موتور محرک صنعت جهانی گردشگری محسوب شدند و این سیر صعودی همچنان ادامه دارد.

به گزارش سازمان جهانگردی جهانی، دو کشور چین و کوریای جنوبی با بیشترین میزان رشد برق‌آسا در کسب درآمد حاصل از خرید جهانگردان خارجی در بازارهای خود، صدر فهرست جای دارند. این دو کشور درعین حال معیارها و مقاصد جهانگردی و نیز منابع و بازارهای گردشگری خود را همچنان ارتقا می‌دهند.

طبق بررسی‌های انجام شده از سوی سازمان جهانگردی جهانی تعداد جهانگردان بین‌المللی در هشت ماه نخست سال 2011 با مجموع 671 میلیون جهانگرد بیشتر نسبت به دوره‌ی مشابه در سال قبل، بیش از 4.5 درصد رشد داشته است.

در سطح کشورهای آسیایی بویژه در آسیای جنوبی این میزان بیش از 13+ درصد و در آسیای جنوب شرقی 12+ درصد بوده است. بنابراین کشورهای آسیایی با نرخ رشد دو رقمی همچنان ستاره رو به رشد صنعت جهانگردی جهانی هستند . این درحالی است که تعداد جهانگردان خارجی در شمال شرقی آسیا بویژه به دلیل مشکلات رخ داده در جاپان و نیز در منطقه‏‌ی اوکیناوا، کند شده و تنزل داشته است.

کشورهای چین با 30 درصد، روسیه با21+ درصد ، برازیل با +44 درصد و هند 33+ درصد و کوریای جنوبی از نظر منابع بازاریابی و میزان پول خرج شده توسط جهانگردان خارجی نیز از رشد قدرتمندی برخوردار بوده‌ اند.

پیش‏‌بینی‌های سازمان جهانگردی جهانی برای سال 2012 از نظر رشد جهانگرد خارجی درحدود 3تا 4 درصد برآورد شده که نسبت به سال 2011 اندکی پایین‏‌تر ولی دارای ثبات بیشتری نسبت به هر دو سال 2011 و سال 2010 است. هرچند این آمار در سال جاری (2013) به صورت دقیق آن گزارش نشده است، اما چیزی ‌که روشن است پرداختن کشورها به این منبع پایدار بیش از پیش معطوف خواهد شد تا به نحوی از این رهگذر به خودکفایی اقتصادی دست یابند.

با این حال، هرگاه دولت‌ و حکومت با ارج‌گذاری به این صنعت اقتصادی در صدد رونق آن برنیایند، ما از این منبع مهم اقتصادی محروم مانده و هیچ تأثیری بر اقتصاد شکسته‌ی کشور و ملت ما نخواهد داشت.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده