طالبان؛ مذاکره با امریکا، جنگ با افغانستان!

محمد قره‌باغی/ هم‌زمان با قوت گرفتن خبر مذاکرات صلح افغانستان، جبهه‎های جنگ جاری نیز به همان اندازه شدت گرفته و به جای خشکاندن جوی‎های خون مردم، سیلاب غیرقابل مهاری از هرسو فوران کرده است. دلیل آن هرچه و هرکسی باشد، این گمانه بیش از هر تفسیر و تحلیل دیگری گفته می‌شود که گروه‎های مسلح به دنبال مانور قدرت هستند تا از این طریق جایگاه قوی‎تری در میز مذاکره داشته باشند.

این بار اما وضعیت بدتر از هر زمان دیگر و وخامت شرایط، بیشتر از دوره‎های پیشین شده است. از یک‎سو، بخش مهمی از خواسته‎های مخالفان مسلح، از جمله گروه طالبان که مذاکره مستقیم با مقامات امریکایی بود برآورده شده و از جانب دیگر، گروه طالبان قوی‎تر از همیشه در صحنه‎های نبرد ظاهر می‎شود. در این میان، موضع رسمی حکومت که باید متصدی اصلی سناریوهای جنگ و صلح در کشور باشد، به جای اینکه این کشتی شکسته را سکان‎داری کند، دنباله‎رو سیاست اربابان خارجی‌اش بوده و صرفا به دیکته‎ها و دستورهای آن‌ها گوش فرا می‎دهد. ایالات متحده امریکا با نمایندگان حکومت وارد مذاکره شده و برای دادن سهم و قدرت در نظام سیاسی افغانستان چانه‌زنی می‎کند، ولی سربازان دولت افغانستان در نبرد با این گروه همه روزه قربانی می‌شوند و هیچ توجیهی برای این ناکامی و ناکارآمدی وجود ندارد. جالب این است که وقتی از سخنگویان یا مقام‌های رسمی حکومتی از بی‌کفایتی و عدم اقتدار حکومت پرسش به میان می‎آید، به جز توجیه ناروا، پاسخ بی‌شرمانه و بحث‌های سمبولیک هیچ حرفی برای گفتن ندارند.

به نظر می‎رسد اگر موضع حکومت در قبال قضایای موجود و تحولات جاری از جمله جنگ و صلح در کشور، به شکلی باشد که تاکنون به پیش رفته است؛ دیری نخواهد پایید که حکومت نامشروع و دست‌نشانده‎ کنونی وجهه‎ مخدوش خود را بیش‎ از پیش در میان مردم از دست داده و به منزله‎ عروسک خیمه‌شب‌بازی به نمایش درخواهد آمد که بازیچه‎ سیاست‎های سیاه و کثیف بیرونی شده است.

وقتی حکومتی نتواند از مردم خود در میدان جنگ، در میز مذاکره و در عرصه‎ سیاست‎ خارجی و روابط بیرونی دفاع کند، چه آبرو و عزتی برای او باقی خواهد ماند؟

بنابراین، بهتر این خواهد بود که حکومت کابل، اگر اندکی هم به عزت ملی و حیثیت مردمی می‎اندیشد، با چنین سرسپردگی تمام، تسلیم اربابان خارجی و سیاست‎های پلید دشمنان مسلح خود نگردد. اما حکومت وحدت ملی و به‌ویژه شخص رییس‌جمهور غنی، به جز شعارها و طرح‎های خیالی، نسخه‎ درمانگر و دارای فازهای عملیاتی و موثر را برای مردم نپیچیده و ارایه نکرده است. همین سُستی‎ها و کاستی‎ها و بی‌خاصیتی دولت‎مردان ما باعث شده که هم‌زمان با حضور جنگجویان طالب در برابر فرزندان این خاک، نمایندگان این گروه با دیپلمات‌های امریکایی در امارات و قطر روی یک میز حاضر شده و چانه‎زنی‎های سیاسی دارند. این بدان معنا خواهد بود که امریکا ساختار موازی با دولت کابل را قبول کرده و از حالا برای ورود این قدرت در جغرافیای افغانستان برنامه‎ریزی می‎کند، بدون اینکه حکومت کابل در جریان باشد. این موارد، ضعف بیش از پیش حکومت را به نمایش گذاشته و نشان می‎دهد که حکومت وحدت ملی یک نظام کاملا سرسپرده است، ورنه حداقل همانند حامدکرزی واکنش‎های جدی در این خصوص نشان می‌داد. بدون شک، اگر موضع حکومت افغانستان با ضعف و عجز و لابه ادامه یابد، سناریوی تباه‌کننده‎ کنونی ادامه یافته و هیچ نتیجه‌ای از تعاملات جاری در باب مذاکره حاصل نخواهد شد.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده