عبور از 2017 خونین و انتظار از 2018

سال 2017 سال خونینی را در تاریخ کشور رقم زد. دردمندانه، بیش‎ترین قربانیان در سال گذشته میلادی، غیرنظامیان بودند. در جریان این سال، عناصر طالبان اقدام به حملات مرگ باری کردند، گروه داعش و شاخه خراسان نیز به مراتب قوی‎تر شده و بیشترین تلفات را به غیرنظامیان وارد کردند. بیشتر حملات این گروه ها به مساجد و مراکز غیر نظامی بوده است.

گروه طالبان با انتشار بیانیه‎ای، تلفات نظامیان افغان و خارجی را در سال 2017 بیش از 15 هزار نفر اعلام کرد که از این جمله، 289 نظامی خارجی کشته و 124 تن از آنان زخمی شدند.

حمله به سفارت عراق با 2 کشته و 3 زخمی، حمله انفجاری بر مهمانخانه والی قندهار که در آن 5 دیپلمات امارات متحده عربی کشته شدند؛ حمله به شفاخانه «400 بستر ارتش» با حدود 100 کشته و زخمی،حمله مهاجمان به مسجد «امام زمان خیرخانه» که بیش از 50 کشته و زخمی برجا گذاشت؛ حمله دیگر به مسجد «امام زمان»  در غرب شهر کابل با 60 کشته و ده‎ها زخمی، همزمان با آن در مسجد شهرستان «دولینه» استان «غور» نیز حمله انتحاری رخ داد که تعداد کشته های آن 30 تن گزارش داده شد، از جمله حملات مرگبار در جریان این سال بودند. همچنین در زمانهای متفاوت، حملات مرگباری در 2 مسجد در ولایت «هرات» نیز به وقوع پیوست که بیش از یکصد کشته و زخمی برجای گذاشت. مسئولیت تمامی این موارد را گروه داعش به عهده گرفت.

انفجار موتر حامل دانشجویان دانشگاه نظامی «مارشال فهیم»، حمله مرگبار مهاجمان انتحاری طالبان به مراکز فرماندهی پولیس «گردیز»، «فراه» و «غزنی» با بیش از 100 کشته و حمله دیگر به مقر فرماندهی «303 شاهین» در شمال با حدود 300 کشته و زخمی، از موارد دیگر حملات مرگبار سال 2017 بود.

اما بدتر از همه، حمله ای بود که به وسیله تانکر آب در منطقه دیپلماتیک و به شدت حفاظت شده پایتخت رخ داد و در آن 10 تن مواد در نزدیکی سفارت آلمان انفجار داده شد. در این حمله بیش از 500 تن کشته و یا زخمی شدند که اکثر کشتهشدگان غیر نظامیان بودند. این انفجار به حدی قوی بود که تا یک کیلومتری آن شیشه های ساختمان ها فرو ریخته و منازل مردم به شدت آسیب دید.

و در نهایت سال 2017، با حمله به مرکز فرهنگی «تبیان» با بیش از 50 کشته و نیزحمله به نمازگزاران در ننگرهار پایان یافت و آغاز سال جدید میلادی نیز با رنگ خون امضا شد.

در سال 2017، همزمان با پیشروی طالبان و شدت جنگ در افغانستان «دونالد ترامپ» رئیس جمهوری امریکا پس از ماه ها بحث و گفت وگو در 21 اگست امسال، راهبرد جدید خود را برای افغانستان و کشورهای جنوب آسیا اعلام کرد. وی در این راهبرد به هند، رقیب اصلی پاکستان نقش بیشتری قایل شد و فشارهای دیپلماتیک بر پاکستان را شدت بخشید، اقدامی که از طرف برخی از سیاستمداران افغان، نمایشی خوانده میشود.

با اعلام این راهبرد، حضور نظامی امریکا و «ناتو» در افغانستان بار دیگر گسترش یافته و نظامیان امریکایی پس از خروج در سال 2014، به صحنه نبرد علیه طالبان و داعش باز گشته اند. اما گمانه‎ها حاکی از آن است که مخالفان این حضور آمریکا را دلیلی برای مشروعیت جنگ عنوان کردهاند و به این باور هستند که این راهبرد نیز کاری از پیش نمیبرد، زیرا امریکا به دنبال مبارزه با تروریزم نیست، بلکه اهداف دیگر را تعقیب می‎کند.

با این حال،تلاش دولت و شورای عالی صلح افغانستان در امر گفت وگو با طالبان و پیشرفت صلح هم دستاوردی نداشته است و گروه طالبان با وجود حضور دوباره امریکا و هشدار آنان برای نابودی طالبان همچنان بر طبل جنگ علیه دولت می‎کوبند و هیچ چراغ سبزی برای گفت وگو نشان ندادهاند.

با رفتن به سال آینده میلادی، دولت وحدت ملی با وضعیت امنیتی چالش برانگیزی مواجه است؛ یک طرف با مشکلات داخلی مواجه بوده، از طرف دیگر حضور رو به گسترش گروه تروریستی داعش و شدت حملات طالبان، دولت را تحت فشار قرار داده است.

انتخابات پارلمانی و آمادگی برای انتخابات ریاست جمهوری در سال 2019، سال 2018 را دارای اهمیت خاص برای دولت ساخته است که باید منتظر بود تا مشخص شود با برگشتن دوباره امریکا به صحنه افغانستان وضعیت به سود چه کسی به پیش خواهد رفت.

  • فرشته شهاب

0 پیام برای این مطلب ثبت شده