«عملیات بلند مدت آزادی» و پایان نافرجام

پانزنده سنبله مطابق با هفتم اکتوبر، مصادف است با دوزادهمین سالگرد حملات سنگین نظامی ناتو به رهبری امریکا در افغانستان!. این حملات که با بی 52، خانه های کاه‌گلی و خیمه های آفتاب خورده طالبان را هدف قرار می داد، عملیات بلندمدت ازادی نام گرفت و هدف از آن از بین بردن سازمان القاعده، تروریز و هراس افکنی در افغانستان بود.

براین اهداف، مبارزه با موادمخدر و حکومت‌داری خوب و برخی موارد دیگر را نیز مطابق با توافقنامه کنفرانس بن را باید افزود!.

به هرحال، عملیات و حملات بی 52، درآغاز اگرچند که با شتاب و پیروزی های پی درپی همراه بود و گروه طالبان و القاعده را تا غاره‌ای توره بوره در مرزهای پاکستان تعقیب کرد اما اکنون که دوازده سال از تداوم این عملیات می گذرد، مردم افغانستان و جهان، شاهد جنگ بی فرجام، ناکام و غیرمنتظره هستند.

شاید گفته شود که القاعده از افغانستان نابود و رانده شده است اما شک نباید کرد که گروه های مرتبط با القاعده روز بروز در کشور قوت می گیرند. گروه طالبان، شبکه حقانی، حزب اسلامی حکمتیار و حزب اسلامی ازبکستان گروه های دهشت افکنی اند که همپیمانان القاعده هستند و مناطق پراکنده و بی شماری را در همه ساحات افغانستان در کنترل خود دارند.

هم اکنون، نگرانی های جدی وجود دارد که افغانستان بعد از 2014 و خروج احتمالی نیروهای خارجی، بار دیگر مامن امن برای هراس افکنان خواهد؛ هراس افکنانی که از پنجاب پاکستان گرفته تا عرب ها، چچینی ها و ازبک تبارها در آن شامل اند و حتی هراس از آن وجود دارد که افغانستان مرکزی برای صدور تروریزم به کشورهای آسیای میانه و منطقه گردد!.

به دلیل همین ترس و نگرانی است که بخصوص روس ها بارها و بارها از ناکامی ناتو و امریکا در جنگ افغانستان انتقاد نموده و از سوی دیگر، روس ها، اصرار این کشورها و بویژه امریکا برای امضای سند راهبردی با افغانستان را که تصور می شود هدف غایی آن، منهای جنگ با تروریزم می باشد، کاملا به دیده شک و تردید های فراوان می نگرند.

اما آنچه بر ناکام گذاشتن این جنگ تاثیر گذاشته است می توان به دلایل متعددی اشاره کرد که تصور می شود سه عامل عمده ترین آنها بوده است

یک، عدم صداقت در مبارزه با هراس افکنی

ناتو و در راس ایالات متحده امریکا اگر چند که در نخست با قاطعیت تمام این جنگ را آغاز کردند اما در ادامه، از تعقیب و گریز گروه های دهشت افکن آنگونه که انتظار می رفت، دست برداشته و همین موضوع سبب گردید که هراس افکنان خود را بازسازی و تجهیز نموده و پیشروی های گام بگام را آغاز نمایند. این شبکه ها با مجال یافتن از حملات روزهای آغازین از مغاره ها سر بیرون نموده و خود را در عمق میدان های جنگ بازیافتند؛ تمویل شدند و موفقیت های را در جنگ با سربازان داخلی و خارجی نیز بدست آوردند.

حتی گفته می شود که مخالفان از سوی نیروهای خارجی تمویل و تجهیز می شوند از سال های 2005 ببعد گزارش های منتشر شد که توسط چرخبالهای نظامی ناتو و امریکا به مخالفان مسلح اسلحه و تجهیزات ارسال می گردد و در پسین روزها یک نماینده هرات هم ادعا کرد که عین تجهیزاتی که به نیروهای امنیتی افغانستان داده می شود به مخالفان مسلح نیز ارسال می گردد.

دو، بازی دوگانه پاکستان

اسلام آباد اگرچند که در آغاز فراخوان جورج بوش، تسلیم و هم‌پیمان واشنگتن شد اما در ادامه با بازی های دوگانه، امریکا و بزرگترین پیمان نظامی جهان –ناتو- را فریب داد. این کشور ضمن دریافت میلیاردها دالر کمک غرب بخاطر ادعای مبارزه با هراس افکنی، خود مرکز تولید و پرورشگاه تروریست شد و از دیر باز تاکنون، مناطق قباییلی این کشور بزرگترین پرورشگاه افراطیت می باشد. با اینحال، امریکا ضمن باج دادن به پاکستان تاهنوز نتوانسته که این کشور را برای سرکوب تروریست ها ترغیب نماید. شاید هم دستان هردو کشور در یک کاسه قرارداشته باشد.

سه، ناکامی در حکومت‌داری موفق در افغانستان

بدون شک، بخش عمده امنیت و ثبات اجتماعی، بستگی به اداره سالم، نیروهای مسلکی و مجریان متعهد قانون و حکومت قوی، دادگر و با اراده دارد اما حکومت افغانستان، نه سالم است، نه اراده قوی دارد و نه هم دادگر و عدالت پیشه است. در فقدان چنین حکومتی، سازوکار اجتماعی و امنیتی بهم می ریزد و شالوده ها فرو می پاشد. حکومت از مردم منتقل گردیده و به طیف های تمامت خواه، سودجو و مسئولیت گریز سپرده می شود.

اکنون، تنها امید به انتخابات سال آینده است چنانچه این انتخابات، مردمی، سالم و مبتنی بر فرآیندهای واقعی دموکراسی و با پایه ها و مولفه های نیازها و اساست ملی، طراحی و عملیاتی گردد، احتمال آن وجود دارد که امنیت و ثبات را در کشور باز گرداند و عملیات آزادی نیز به فرجام رضایت بخش منتهی گردد.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده