عوامل فزاینده خشونت‌ها

شاخص دوم را می توان در راستای خروج نیروهای بین المللی از افغانستان مدنظر قرار داد. می توان گفت؛ هر چه به پایان 20014 نزدیک می‌شویم، شاهد افزایش موج خشونت‌ها نیز خواهیم بود. استراتژی شورشیان مبتنی بر تشدید حملات و افزایش خشونت‌ها است.

آنان می‌خواهند از این طریق دو هدف را تعقیب کنند، در قدم اول وانمود کنند که بزرگ‌ترین پیمان نظامی دنیا؛ یعنی «ناتو»، نتوانست آن‌ها را از معادلات نظامی حذف کند و در عوض این به اصطلاح “مجاهدین؟” بودند که نیروهای خارجی را شکست دادند.

به این ترتیب، هرچه این خروج، همراه با بوی باروت و صدای انفجار بیشتر عجین شود، ادعای پیروزی آن‌ها، بیشتر باورپذیر خواهد بود. پس از آن، هدف دوم، خود به خود محقق خواهد شد و آن تضعیف روحیه‌ی حکومت مرکزی است. این تصور ایجاد خواهد شد که نیروهای طالبان شکست‌ناپذیر هستند.

در نتیجه، بر فرض اگر پای صلح و گفت‌وگو هم مطرح باشد، آنان، امتیاز بیشتری را نصیب خواهند برد؛ لذا، گروه‌ها شورشی با چنین تحلیلی از اوضاع، هر روز بر دامنه‌ی حملات خواهند افزود؛ ولی، این تصور باطلی است.

خروج نیروهای خارجی بر اساس برنامه انجام می‌شود. حملات انتحاری در این میان نقش چندانی ندارند. تعدادی پایگاه حفظ خواهد شد و رابطه‌ی افغانستان با شرکای بین‌المللی‌اش از هم گسسته نخواهد شد. گروه‌های شورشی توان بازگشت به قدرت را ندارند؛ و اصولاً فاقد امکانات لازم برای بازگشت هستند. حملات هراس‌افکنی را نمی‌توان دارای ارزش و توان نظامی تلقی کرد، هرچند که ممکن است به هیجانات روانی و نا امنی را دامن بزنند.

   اما اینکه عوامل شکل گیری این تصور باطل و تحلیل غلط در چیست، می‌توان گفت عوامل آن را باید در ارگ جستجو کرد. بدون تردید نحوه مواجهه حکومت افغانستان در قبال شورشیان از بنیان اشتباه بوده است.

در این مورد راهبردی ملی وجود نداشته است. حکومت، تئوری صلح را پیوسته از موضع ضعف و به صورت التماس‌گونه و همراه با بسته‌های تشویقی مطرح کرده است. مؤلفه‌های اقتدار هیچ‌گاه به رخ مخالفان کشیده نشده است.

از طالبان التزام‌هایی مطالبه نشده که اگر از آن‌ها سر پیچی کنند، با عواقب آن رو برو خواهند شد. طالبان به خوبی می‌دانند که هیچ موقع برای مشارکت در پروسه صلح دیر نخواهد بود و همواره امتیازشان محفوظ است. این رویکرد اشتباه، آنان را به صورت غیر مستقیم تشویق به خشونت کرده‌است. طبیعی است وقتی به انتحار کنندگان امتیاز داده می‌شود.

انتحارکنندگان بیشتر وسوسه می‌شوند، که چرا نباید خشونت را تشدید کنند تا به امتیازی بیشتری دست یازند. این همان چیزی است که حزب اسلامی نیز با انفجار «شاه شهید» کابل، پیوستن خود را به این روند اعلام کرد. دست به انتحار زد، تا به امتیاز دست یابد.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده