عید مبعث، روز برانگیختن خردها ( به مناسبت ایام مبعث)

روز مَبْعَث، روزی است که حضرت محمد، پیامبر گران‌قدر اسلام، به درجه پیامبری برگزیده شد. در تقویم هجری قمری، ۲۷ رجب روز مبعث است.

حضرت محمد مصطفی در روز (۲۷ رجب) سال ۴۰ عام الفیل، همزمان با سال ۱۳ پیش از هجرت پیامبر اسلام، در غار حرا، توسط (جبرئیل) و از سوی خدا به پیامبری نایل آمد و مأمور شد که چندخداپرستی و بت‌پرستی را از زمین بردارد و خداپرستی را رواج دهد و پیام وحی را به مردم برساند.

روز مبعث، روز برانگیختن خردهایی است که در تابوت خُرافه گرایی، هوس پرستی و جهل پیشگی دفن شده بود. روز مبعث روز تولّد عاطفه هاست؛ عاطفه هایی که در رقص شمشیرها زخمی می شد و در جنگل نیزه ها جان می باخت. آن روزها، دخترکان معصوم، به جای آغوش گرم مادر، در دامان سرد خاک می خفتند. جوانان بلندقامت، در جنگ جهالت ها، جان به بارش تیرها می دادند و زنان بی پناه، در بند اسارت می زیستند. آه که چه خارهایی به پای بشریّت می خلید و چه زخم هایی دل عاطفه ها را می خَست.

روز مبعث، روز مرگ قساوت ها و شرارت ها بود؛ روز مرگ کرامت هایی که به پای بت ها قربانی می شد؛ روز مرگ جهل و شرک و پرستش های ناروا بود. هرگاه زمان بعثت آن بزرگمرد فرا میرسد باید به این موضوع اندیشید که چه کاری میتوان کرد تا الگوهای مطلوب نظام سیاسی اسلام در دوران پیامبر مورد ارزیابی و تأمل دوباره قرار گرفته و معیارهای ارزشمند آن به کار بسته و مورد استفاده قرار گیرد. زیرا متأسفانه جهان اسلام و کشورهای مسلمان در حال حاضر یکی از بحرانیترین حالتهای خویش را در طول تاریخ حیاتش تجربه نموده و افراط و تفریطهای به میان آمده، جوامع اسلامی را دچار افتادن در کام هیولای افراطگرایی ساخته است. بدیهی است که این خالیگاه،‌زمینه را برای سوء افراطگرایان ناآگاه و دشمنان آگاه اسلامی فراهم ساخته است تا در راستای دینستیزی و اسلامهراسی، حرکتهای وسیعی را به راه اندازند.

دولتمردان اسلامی نیز به جای اینکه روی نقایص موجود تأمل نموده و در راستای رفع عوامل ناهنجاریهای موجود از جهان اسلام دست به دست هم دهند،‌غرق در امیال قدرتطلبی شان شده و هرکدام به نحوی ابزار دست دسیسهگران بیرونی قرار گرفته اند. در چنین شرایطی است که ضرورت بازگشت به ارزشهای دینی و اصول اساسی اسلامی را برجستهتر از هر زمان دیگری به نمایش میگذارد.

ناگفته پیداست که آغاز نظام سیاسی اسلام توسط حضرت محمد(ص)‌در جامعهای آغاز شد که ظرفیتهای مناسب برای ادارهی نظام سیاسی بزرگ به گستردگی نظام اسلامی مورد نظر پیامبر و براساس دستورات قرآنی کمیاب بود. با این حال، پیامبر در گزینش افراد در تمام مراحل، پرهیزگاری و شایستگی بر مبنای ارزشهای ناب اسلام و قرآنی را قرار داد و در نگاه وی هیچگونه تعصبی با مبنای قوم، قبیله،‌نژاد، رنگ و تعلق سرزمینی مطرح نبود. به همین دلیل بود که بلال حبشی، سلمان فارسی و… با تفاوت نژاد و رنگ و متعلق به اقوامیکه از نظر اعراب آن روز دارای ارزشمساوی با آنان نبودند، جایگاه بس بلندی در دستگاهاداری – الهی پیامبر پیدا کردند. بنا بر آمار تاریخی، وزراییکه ستاد رسول خدا(ص) بودند و مطابق آمار والیها در تشکیلات حکومتى رسول خدا(ص) برترى با عنصر قومى، منطقهای و قبیلهای نبود، بلکه اصل اساسی ا زنظر پیامبر، تقوای الهی و پرهیزگاری و دیانت و صداقت بود.

هرگاه نگاه گذرا به گزینش رسول اکرم در مراحل مختلف تشکیل نظام سیاسی – اسلامی داشته باشیم، خواهیم دانست که شایستهسالاری در دین اسلام و روش پیامبر یکی از موارد مهم بوده و در محور ساختارسازیها قرار داشته است. شمولیت همگانی و سهم مناسب بر اساس شایستگی و لیاقت، صداقت، ایمانداری،‌تعهد و دلسوزی به امت اسلامی از اصول مورد نظر پیامبر در گزینش مجریان قانون و قانونگذاران دینی بوده است.

گسترش نفوذ و ایجاد قدرت قوی با پایایههایی که محور آن الفت و مروت اسلامی همزمان با اقتدار قوی و ابهت بی نظیر بود،‌توانست از دین اسلام قدرتی بسازد که سیطرهی آن به زودی در جغرافیای بزرگی گسترش یافت و توانست فرهنگ قوی، نظام قدرتمند و اندیشهی ماندگار بسازد.

بنابراین،‌ضروری است تا بار دیگر دولتمردان اسلامی و کشورهای مسلمان بازگشت دوباره به روشها و ارزشهای اسلامی صدر اسلام داشته و ساختارها و کردارهای حکومتی خویش را بر همان معیارها مهیا نموده و مدیریت کنند. اکنون که در ایام بعثت بزرگ آن سترگ‎‎مرد قرار داریم، نباید از یاد برد که الگوهای به یادگار مانده از آن رهبر فرزانه نباید تحت هیچ شرایطی فراموش شده و از یاد برده شود. زیرا در غیر آن صورت، جهان اسلام دچار رنجی خواهد شد که امروزه نمونهی آن را شاهد هستیم.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده