غنی: لطفا از فکر زن ستیزی برآیید!

شورای امنیت سازمان ملل متحد در اکتوبر 2000 میلادی قطع نامه 1325 را تصویب کرد که بر اساس این قطع نامه ,کشورهای عضو این سازمان را ملزم به اجرای برنامه های جامع به منظور حضور بیشتر زنا ن در روند های صلح و امنیت می دانند.در این قطع نامه هم چنان بر تساوی جنسیتی نیز تاکید شده است.

بلند بردن میزان مشارکت زنان در برنامه های تامین صلح و امنیت , اطمینان از مشارکت زنان در نهاد ها و تصمیم گیری های مربوط به فرایند صلح , حمایت از زنان و دختران در چارچوب قوانین انسان دوستانه و حقوق بشر دوستانه ,نگاه جنسیتی یک پارچه و برابر در تامین صلح و امنیت و عملیات بشر دوستانه از جمله اهداف مهم قطع نامه 1325 شورای امنیت سازمان ملل متحد می باشد.

اما دولت افغانستان بعد از 15 سال تازه موفق شده است تا یک برنامه عمل برای دست یابی به چنین اهدافی که چندان دور ازدسترس به نظر نمی رسند را , بسازد.

با توجه به این که هزینه های هنگفتی برای ارتقا و ظرفیت سازی و حضور همه جانبه زنان افغان در سیاست و فرهنگ واقتصاد و اجتماع   مصرف شد, دسترسی به این اهداف دور از انتظار نبود اما ما نتوانستیم به این اهداف در 15 سال گذشته با صرف میلیون ها دالر برسیم. نه برنامه منسجم در این راستا وجود داشت زیرا نهاد های زیادی سمارق گونه دراین سال ها سر برآوردند و کاری نکردند جز برای خود و نه دولت به گونه جدی و واقعی در پی ظرفیت سازی و حضور فعال زن افغان درعرصه اجتماع وباز آفرینی نقش مفید زن حتی در خانه بود. و آن چه که بود شعار بود و حرافی های جذاب و عوام فریبانه مقام ها و مسوولین. این روش ,کاررا برای حضور بی شایبه و پر رنگ زنان سخت تر ساخت .به جای این که زنان با دریافت حمایت های قانونی و دولتی و با انگیزه بیشتر و قوی تردر جامعه حضور یابند, زیرا فرصت های طلایی را باز یافته بودند اما به جای تقویت, به حاشیه بیشتر رانده شدند.

در کنار همه ی چالش های دیگری که در برابر زنان و عرض اندام آن ها وجود داشت و یا به وجود می آمد در این سال های پسین امنیت جانی و تهدیدهای کاری زنان , را از نقش آفرینی موثر باز داشت وهمچنان باز می دارد. با افزایش دامنه نا امنی ها و نبود برنامه های قوی , منسجم و ساختاری دردولت برای حمایت و تقویت زنان , زنان کشور با وضع بد تری مواجه اند.

بخصوص درحکومت وحدت ملی هرچند که شعارها حاکی از حمایت از زنان است ,اما درعمل تا اکنون کاری “راستین “ در سایه قانون صورت نگرفته است.

اما آیا می توان به برنامه ی عملی که برای اجرای قطع نامه 1325 شورای امنیت سازمان ملل متحد که درباره زنان ,صلح و امنیت صادر شده و در کشور ما بعد از 15 سال با حضور داکتر غنی و همسرش رونمایی شد و در واقع کلید خورد امید وار بود؟

باید زمان سپری شود تا بتوان شاهد اجرای قانونی و عملی این قطع نامه که در واقع حمایت های جهانی را نیز در پی دارد , بود. اما تجربه ما در کشور اگر نه همیشه بل , بسیاری از مواقع چیز خلاف انتظار را به اثبات رسانده است.

داکترغنی در مراسم رونمایی از برنامه عمل برای اجرای این قطع نامه که شماری از مقام های دیگر حکومت نیزدر آن حضور داشتند, بر حضور یک زن در تمام وزارت خانه ها تاکیده کرده است و گفته است که هرچند که دولتش به اجرای برنامه برای تحقق اهداف این قطع نامه متعهد است اما جامعه با زن ستیزی مواجه است.و گفته است که تفکر زن سیتیزی در میان نسل نو ریشه دارد. و گویا این تفکربه زعم داکترغنی ریشه تاریخی هیچ نداشته و با تضرع و التماس به همین نسل جدید می گوید:” پیام من به نسل جدید ما بسیا ر مشخص است : لطفا از فکر زن ستیزی برآیید.فکرزن ستیزی در نسل جدید ما بد بختانه هنوز حاکم است .تعلیم یافته ترین افراد ما برخی اوقات زن ستیز ترین هستند و این ضرورت به تغییر بنیادی و بحث بنیادی دارد.”

بلی نیاز به تغییر بنیادی و بحث بنیادی تر دارد اما چگونه و تحت چه شرایطی باید این تغییرات بنیادی ایجاد شود مگرالگو های سنتی جامعه در این بافت خاص اجازه این تغییرات بنیاادی را می دهد؟

آیا برنامه هماهنگی برای اجرای کارهای فرهنگی مستحکم وبنیادی برای اجرای این قطع نامه نیز در نظر گرفته شده است؟ آیا بازهم مانند سال های پیشین صرفا بر حضور نمادین زنان در گفتمان های صلح و امنیت و سیاست تاکید می شود این بحث در همین حد مطرح می گردد؟

قانون اساسی ما که ماده های زیادی درخود, مبنی بر حمایت از زنان درج دارد دراین برنامه تا چه حد دست خوش بازی چه قرار نمی گیرد عملی می گردد؟ و اگر خود قانون اساسی ما به خودی خود و بدون هیچ برنامه ی جانبی و قطع نا مه دیگر, الزام اجرا یی می داشت و تمام افراد و نهادها خود را ملزم به اجرا و احترام به آن می دانست شاید نیاز چندانی به صرف هزینه های هنگفت هم نبود. با کمال تاسف که قانون اساسی به عنوان مادر قوانین کشوردرطاقه های نسیان و فراموشی خاک می خورد و ما برای این که به زنان فرصت های دیگر و دوباره دهیم به دنبال اجرای قطع نامه ها هستیم گویا که در نبردی فرسایشی و طاقت گیربرای احقاق حقوق زنان بند مانده ایم و را ه رهایی از آن را اجرای قطع نامه های بین مللی می دانیم .

تاکید بر حضور یک زن در تمام وزارت خانه به عنوان معاون تاکید بر کمیت است و باید فرهنگ کمیت گرایی مورد نقد قرار گیرد. باید بر حضور موثر و نقش آفرینی زنان به گونه شایسته و مفید تاکید گردد نه حرافی های جذاب و میان تهی و خالی از باورمندی به ارزش و حضور فعال زنان در عرصه های گوناگون اجتماعی!

0 پیام برای این مطلب ثبت شده