فرش سرخ اسلام آباد نشانه چیست؟

نشست قلب آسیا در اسلام‏‌آباد برای بررسی مسائل مهم و مربوط به افغانستان برگزار شد. دستور کار این نشست مبارزه با هراس‏‌افکنی، مواد مخدر و مسئله صلح پایدار در افغانستان بود. این نشست با خوش‏‌بینی‏‌های زیادی همراه شد و دولت افغانستان هم قبل از این نشست اظهار امیدواری کرده بود که نشست قلب آسیا بتواند در راستای تحقق مذاکرات صلح، امنیت و ثبات پایدار در افغانستان نتیجه بدهد. پرسشی که وجود دارد این است که آیا به رغم همه این خوش‏‌بینی‏‌ها نشست قلب آُسیا به نتایج مورد نظر حکومت افغانستان خواهد رسید؟

اگرچه پاکستانی‏‌ها برای استقبال از رئیس‏‌جمهور افغانستان سنگ تمام گذاشتند و برای ورود اشرف غنی به پاکستان 21 توپ شلیک گردید تا نشانه‏‌ای از استقبال کم‏‌نظیر پاکستان از رئیس‏‌جمهور افغانستان باشد، اما همه این زرق و برق‏‌های تشریفاتی دیپلوماتیک سایه بی‏‌اعتمادی میان دو کشور را از سر مذاکرات میان افغانستان و پاکستان و نشست‏‌های سه‏‌جانبه وچهارجانبه برنداشت.

همانگونه که رحمت‏‌الله نبیل، رئیس عمومی امنیت ملی درصفحه فیسبوک خود نوشت: زمانی که نوازشریف، نخست‏‌وزیر پاکستان یک‌بار دیگر اعلام می‏کرد که دشمن افغانستان دشمن پاکستان نیز است در همان زمان حمله بی‏‌رحمانه طالبان مورد حمایت پاکستان خون فرزندان، سربازان و افسران افغانستان را در میدان هوایی قندهار می‏ریخت. به گفته نبیل رنگ سرخ فرش استقبال پاکستان همرنگ خون سربازان ما بود که در میدان هوایی قندهار ریخته شد.

این یادداشت، گذشته از بیان یک واقعیت، فضای حاکم در مذاکرات سیاسی میان افغانستان و پاکستان را نیز برملا می‏سازد و نشان می‏دهد که افغانستان و پاکستان تا رسیدن به یک فضای اعتماد که بتوان حسن نیت در تعامل میان دو کشور را مبنا قرارداد، چقدر فاصله دارد؟ بدون شک حمله به میدان هوایی قندهار از سر تصادف نبود بل حساب‏‌شده و دقیق و برای نشان دادن وضعیت سیاسی حاکم میان دو کشور برنامه‏‌ریزی شده بود. بنابراین نباید امیدوار بود که تشریفات دیپلوماتیک نشان دهنده یخ شدن برف‏‌های سنگین روابط افغانستان و پاکستان باشد.

پاکستانی‏‌ها در چهارده سال گذشته همواره با افغانستان از در تزویر و فریب‏ وارد شده‏‌اند و نخواسته اند که در افغانستان صلح و امنیت پایدار وجود داشته باشد. پرسش این است که چه باید کرد و راه حل همه این مسائل در کجاست؟ در این تردید وجود ندارد که پاکستانی‏‌ها خواهان حکومتی در افغانستان اند که بتواند تضمین‏‌هایی را در سیاست‏‌های خارجی خود به پاکستانی‏‌ها بدهد به‏‌ویژه اینکه پاکستانی‏‌ها به دلیل روابط و مناسبات خصمانه با دشمن قدرتمند خود هندوستان، از نوع مناسبان میان هند و افغانستان هراس دارد. اما مسئاله‏‌ی مهم‏تری که میان افغانستان و پاکستان وجود دارد مسئله تاریخی اختلاف مرزی میان دو کشور است. بحثی که در افغانستان نیز به یک تابو بدل شده است. بنابراین افغانستان باید روزی با پاکستانی‏‌ها در مورد اختلافات مرزی خود واضح و روشن حرف بزند. ما نباید هراسی از طرح مسئله در نشست‏‌های دیپلوماتیک داشته باشیم و اگر راه حلی حقوقی و سیاسی برای حل مسئله اختلاف‏‌های مرزی نیابیم مشکلات همچنان ادامه پیدا خواهد کرد.

بدون شک بخشی از این مشکلات در داخل کشور و در میان سیاست‏مداران و دولت‌مردان افغانستان است. این مشکلات سبب می‏شوند که پاکستان با استفاده از موقعیت و وضعیت بالاتر سیاسی، اقتصادی و نظامی خود بهره برده و در امور افغانستان مداخله نماید. ما نباید همه چیز را از بیرون و متعلق به سیاست‏‌های کشورهای همسایه بدانیم. باید قبول کنیم که بخشی از این مشکلات در نگاه ما و سیاست‏‌های مربوط به مسائل مرزی خود ماست.

بنابراین اگر افغانستان خواهان تغییر رفتار سیاسی پاکستان و یا هر کشور همسایه نسبت به خود است، اولین کار این است که رفتار سیاسی ما هم نسبت به آن‏ها تغییر کند و بتوانیم با این تغییر رفتار سیاسی فضای گفت‏‌وگوی مناسب، جدی و صریح را به وجود آوریم تا این تحولات در داخل کشور صورت نگیرد، ما مشکلات گوناگونی را در عرصه‏‌های مختلف با کشورهای همسایه خواهیم داشت و این به معنای دوام مشکلات و ناامنی در افغانستان خواهد بود.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده