ما ز غفلت، رهزنان را کاروان پنداشتیم

روند صلح یکی از گزینه‌هایی بود که انتظار برده می‌شد تا در جهت تحکیم ثبات و امنیت در کشور و پایان بخشیدن به سال‌ها جنگ و خشونت کمک نماید.

به همین منظور یک نهاد ویژه برای پی‌گیری روند صلح با مخالفان با بودجه هنگفت و حمایت جدی و همه‌جانبه حکومت و جلب توجه دوستان بین‌المللی افغانستان به نام «شورای عالی صلح افغانستان» بنیاد گذاشته شد.

شورای عالی صلح از هنگام برپایی خود در هنگام زمامداری حامدکرزی تا کنون فرازونشیب‌های بسیاری را پشت سرگذاشته است. در آخرین مرحله از تغییرهایی که در شورای عالی صلح به وجود آمد گزینش اعضای جدید از سوی رئیس‌جمهور حکومت وحدت ملی بود. گمان برده می‌شد که شورای عالی صلح با ترکیب جدید در پی آن خواهد بود که با درنظرداشت انتقادها و نقدهای جدی و بی‌شمار از ناکامی‌های گذشته و نبود استراتژی و برنامه روشن، فصل تازه‌ای را در روند فعالیت‌ها و تلاش‌های خود برای پیشبرد اهداف صلح‌طلبانه آغاز نماید.

اعلام آمادگی حزب اسلامی گلبدین حکمتیار برای مذاکره با حکومت جهت پیوستن به روند صلح درآخرین مرحله فعالیت‌های این نهاد، یک نقطه امید و دادن روحیه تازه برای اعضای شورای عالی صلح به شمار می‌رفت. گزارش‌ها حاکی از آن بود که حزب اسلامی حکمتیار برای تحقق این هدف هیاتی را به کابل فرستاده و پس از چندهفته بحث و گفت‌وگو طرح 25 ماده‌ای را برای توافق صلح میان هیات حزب اسلامی و شورای عالی صلح پیشکش نموده است. طبق گزارش‌ها و خوش‌بینی‌های اعضای شورای عالی صلح روند گفت‌وگو با حزب اسلامی گلبدین حکمتیار موفقیت آمیز تلقی گردیده و سخن از ورود زودهنگام گلبدین حکمتیار به کابل به میان آمده و شب‌وروز در رسانه‌ها به تبلیغ آن دامن زده می‌شد.

اما در آخرین لحظه‌ها خبرگزاری‌ها گزارشی را به نشر رساندند مبنی بر این‌که حزب اسلامی گلبدین حکمتیار از موضع مذاکره و تفاهم با حکومت عقب‌نشینی نموده است. اعلام این خبر غیرمنتظره که حیرت بسیاری را موجب گردید بار دیگر ناکامی روند صلح و گفت‌وگو با مخالفین را به اثبات رسانید. هرچند بابت عقب‌نشینی حزب اسلامی از مذاکره توجیهات گوناگونی یاد شده است، اما یک واقعیت اساسی غیرقابل انکار است که شناخت و صداقت لازم برای رسیدن به یک تفاهم و آشتی واقعی هرگز در میان نبوده است.

از سوی دیگر در شرایطی که حکومت در واکنش به عقب‌نشینی حزب اسلامی از موضوع مذاکره اعلام داشته که حکومت هیچ وقت از موضع مذاکره و صلح عقب‌نشینی نخواهد کرد و سعی خواهدورزید که با مخالفان به گفت‌وگو بپردازد، طالبان با نشر اعلامیه‌ای به صراحت هرگونه مذاکره و گفت‌وگو با حکومت را برای رسیدن به صلح نفی نمودند. سخنگوی گروه طالبان در تازه‌ترین اظهارات خویش با انتشار اعلامیه‌ای گفته است تا زمانی که نیروهای خارجی از افغانستان خارج نشوند، گفت‌وگوی صلح معنایی ندارد و تلاش در این راستا وقت ضایع کردن است. این اعلام موضع طالبان و تاکید برآن عامل مضاعفی شمرده می‌شود بر ناکامی روند صلح و گفت‌وگو با مخالفین مسلح. بنابراین انتظار برده می‌شود که با پیش آمدن چنین شرایطی حکومت و شورای عالی صلح از خواب غفلت بیدارشده و نسبت به روش و سیاست‌هایی که برای پیشبرد روند صلح تاکنون در پیش گرفته تجدید نظر نموده و تجارب و آموزه‌های آن را برای دستیابی به ثبات و امنیت کشور به کار بندد.

در آخر شاید طرح این پرسش بی‌موجب نباشد که چرا این همه تلاش و کوشش برای یافتن راه گفت‌وگو و مذاکره با مخالفین به ناکامی منجر شده است؟ چرا در فرجام هرمرحله‌ای ازگفت‌وگو فقط حکومت افغانستان است که بازنده سلسله رفت‌وآمدها و گفت‌وگوها و امیدواری‌ها است؟ چرا در یک مرحله یک دکاندار پاکستانی شورای عالی صلح و ارگ ریاست‌جمهوری افغانستان را بنام پیام و دعوت صلح و آشتی به تمسخر می‌گیرد؟ در دوره دیگر جنایتکاری به نام حکمتیار بازهم شورای عالی صلح و حکومت وحدت ملی را به استهزا می‌گیرد؟ و شگفت‌انگیزتر که سیاستمداران کشور هیچ یک از این ناکامی‌ها و استهزاها را به روی خود نمی‌آورند!

اگر بخواهیم علت این همه ناکامی و نامرادی‌ها را به اختصار بازگو نماییم این است که در قدم نخست موضوع تامین ثبات و امنیت درافغانستان در سرلوحه سیاست جاری در کشور از سوی جامعه بین‌المللی و به تبع آن حکومت نیز نیست.

دوم این که کم از کم در ظاهر قضیه هیچ تعریف و شناخت واقعی از دشمن یا دشمنان نظام سیاسی وجود ندارد. سوم این‌که برنامه‌ها و ساختارها و کوشش‌هایی که برای رسیدن به صلح وجود دارد فاقد وجاهت و اعتبار ملی است و فقط تبارزدهنده اهداف و برنامه‌های حلقه‌های خاص داخلی و خارجی را شامل می‌شود.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده