معتادان، شهروندان بی پناه

رودخانهی پایتخت که زمانی تصویر آن در دوبیتی‌های عاشقانه جا گرفته بود و به صدای آوازخوانان جان میداد، امروزه اما نه میتوان چنین تصویری ارائه کند و نه هم مشاهدهی حال و هوای عاشقانه را در کسی زنده میکند.

جدا از اینکه این رودخانه با آب گندیده و متعفن خود دل هر بیننده را بد نموده و دماغ او را می‌آزارد، موجودهای انسانی که به این رودخانهو پل‌های ساخته شده بر روی آن پناه برده اند نیز به میزان این حال و هوای ناگوار می‌افزاید. معتادانی ‌که طبق آمار رسمی تعدادشان به 500 نفر می‌رسد، بساط به هم ریخته‏شان را در زیر این پل‌ها گسترانده و فراش شباروزی‏شان را در میان زباله‌های سرگردان این رودخانه بر دوش میکشند.

این رودخانه برای معتادان کابلی تنها پناهگاهی است که میتوانند به دور از چشم حقارت‏آمیز سایر شهروندان در آن به سر برده و قواره‌های نامقبول خویشتن را در زیر آن پنهان نمایند.

آنان هرچند گرسنه و تشنه هستند و برای کسب قوت لایموت و به دست آوردن مثقالی تریاک دست به کار نابابی چون سرقت از بازار و خانههای مردم می‏زنند، ولی صمیمیت حاکم در میان آنان تماشایی است. چه بسا معتادی که پس از چند روز به اندکی تریاک دست یافته است، حاضر به تقسیم آن با رفیق هم خانه اش شده و حاضر است برای اشباع احساس یک معتاد دیگر، دست به ایثار و فداکاری نیز بزند.

این شهروندان بی‏سرپناه اما در نگاه دیگران بیمارانی نیستند که خودخواسته یا ناخواسته گرفتار چنین مرضی شده اند، بلکه به عنوان گناهکاران اجتماعی پنداشته میشوند که لایق راندن از محیط و افتادن در کام رودخانهی گندیدهی پایتخت میباشند.

دولت و نهادهای حکومتی نیز به جای اینکه راهکار اساسی و دایمی برای حل این معضل اجتماعی روی دست گیرند، هرازگاهی با مانورهای رسانه‏‌ای دست به جمع‏‌آوری این معتادان زده و با گذشت اندک زمانی نیز بار دیگر معتادان به فراموشی سپرده میشوند. لذا دیده میشود رودخانه بار دیگر با معتادان پُر شده و زیر پل‌ها پناهگاه آنان شده است.

هفته گذشته اما سرپرست وزارت مبارزه با مواد مخدر وعده سپرد که در زمستان پیشِ رو هیچ معتادی زیر پل‌های رودخانه کابل نخواهد خوابید و تمام معتادان از سراسر کشور جمع‌آوری و درمان می‌شوند.

به گفته‌ی وی هرچند آمار رسمی معتادان کشور یک میلیون نفر اعلام شده است، ولی ممکن است این میزان تا دو و نیم میلیون نیز رسیده باشد.

دین محمد مبارز راشدی؛ سرپرست وزارت مبارزه با مواد مخدر که هفته گذشته در برنامه جمع‏‌آوری معتادان در منطقه‌ی پل سوخته، مرکز تجمع معتادان حضور یافته بود به خبرنگاران گفت: «تمام امکانات در شفاخانه‌ها برای معتادان وجود دارد و ما به ترتیب و به‌طور روزانه تعدادی را به شفاخانه انتقال داده و تا شروع زمستان هیچ معتادی را در حاشیه‌ی رودخانه کابل باقی نخواهیم گذاشت

وی معتادان زیر پل و پلچک‌های رودخانه‌ی کابل و حاشیه‌ی آن را به‌صورت تقریبی 500 نفر اعلام نموده گفت: «ما فعلاً ظرفیت انتقال 50 نفر را داشته و ازین پس هفته‏وار تعدادی را انتقال داده و در 28 مرکز تداوی ‌که در شهر کابل وجود دارد تحت درمان قرار می‌دهیم

معین وزارت کار و امور اجتماعی نیز خاطرنشان ساخت که آن‏ها بعد از 45 روز و بعد از ارزیابی، برای افرادی که شوق آموزش حرفه‌ای را داشته باشند برنامه تدریس خواهند شد.

وی همچنان ابراز داشت که آن‏ها قبلاً هم در 9 کمپاینی که انجام داده بودند تعداد 973 نفر را جمع‏‌آوری نموده و به تعداد 300 نفر آن‏ها را به بازار کار معرفی نموده بودند که از آن جمله تنها 26 تن آن افراد مشغول به کار شدند.

در همین حال مسئولان وزارت صحت با اعلام این موضوع که آن‏ها در یک سال می‌توانند 23 هزار معتاد را تداوی نمایند بیان داشت مجموع مراکز آن‏ها در سراسر کشور به 66 مرکز می‌رسید و در حال حاضر این مراکز به 107 مرکز افزایش یافته است.

این تعهدها درحالی سپرده می‌شوند که بارها چنین وعده‌هایی از جانب مسئولان مرتبط ابراز گردیده اما عملی شدن آن‏ها گاهی به گونه‌ای بوده است که گویا عالی‌جنابان برای رسانه‏‌ای ساختن تصویر خویش دست به این کار زده و برنامه‌ی جمع آوری معتادان را به یخ نوشته و در آفتاب گذاشته اند.

با این حال اگر وعده‌ی سرپرست وزارت مبارزه با مواد مخدر عملی گردد، باید گفت که این مسئول تازه‏‌کار، بزرگ‌ترین کار را انجام داده و خدمت شایانی را به این شهروندان بی‏‌پناه انجام داده است.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده