معلم و وعده‏‌هایی که دریافت کرد

روز معلم در بیشتر مکاتب در کشور تجلیل شد و اشرف غنی احمدزی نیز در این روز وعده‌‏های زیادی را به معلمین سپرد. وی هم‏چنین از شورشیان با نام «مخالفان سیاسی» دولتش خواست تا با «دست دادن» در این خاک صلح تأمین شود.

احمدزی در ادامه صحبت‏‌هایش، بهبود کیفیت آموزش را هدف پنچ‏‌ساله حکومتش دانست و تولید دستگاه آموزشی کشور را غیرلازم عنوان کرد و از تغییر بنیادی در دستگاه آموزشی سخن به میان آورد.

احمدزی در این روز گفت افغانستان همه چیز دارد و تنها چیزی که ندارد، سرمایه انسانی است و تنها جایی که می‏‌تواند نیروی انسانی تولید کند، نظام آموزشی است و این نظام برای تامین این هدف باید دچار تغییر بنیادی شود.

احمدزی در بخش دیگری از سخنانش بر فراگیری احکام اسلام و بهبود شرایط زندگی معلمین به منظور ارتقای کیفیت آموزش تاکید کرد.

اصلاح قانون کار، اجرای حقوق منطبق با وضعیت محل کار، توزیع زمین خانه مسکونی، اعطای وام‏‌های درازمدت، اصلاح شیوه استخدام از وعده‌های احمدزی است که قرار است طرف 6 ماه آینده تحقق پیدا کنند.

اما این که چگونه این موارد تا 6 ماه آینده وبا چه دستورالعمل، برنامه و یا شیوه و راهکاری تحقق پیدا خواهد کرد معلوم نیست و رئیس‏‌جمهور که هنوز کابینه خود را ترتیب و تنظیم نکرده چگونه می‏‌خواهد به چنین اهدافی که در این کشور دست نیافتنی به نظر می‏رسند، جامه عمل بپوشاند؟ مگر این که معجزه‏‌ای از آستین دولت وحدت ملی رخ دهد که بتواند ظرف 6 ماه به این اهداف که رئیس‏‌جمهور پیشین نتوانست با جابه‏‌جایی افراد به اصطلاح کارکشته در طول 13 سال دست یابد، برسد.

اما خوش‏‌بینی‏‌های اندکی در بین مردم با اقدامات اندکی شتاب‏‌آلود و اولیه احمدزی به وجود آمده است و امید می‏رود که این خوش‏‌بینی‏‌ها نه در آینده نزدیک بل در آینده دورتر و نه شتاب‏‌آلود بل با شکیبایی و استحکام و مستمر به عینیت و واقعیت بدل شوند.

مردم هنوز نمی‏‌توانند به این گپ‏‌ها و سخن‏‌ها و وعده‏‌ها باورمند شوند؛ سخن‏‌ها و وعده‏‌هایی که همیشه تکرار شده اما کمتر و بسیار کمتر جامه عمل پوشیده‏‌اند.

فساد اداری مشکل اساسی دیگری است که دستگاه دولتی به آن آغشته است و در این آغشتگی مردم نیز دخیل هستند. احمدزی چگونه می‏‌تواند با این حجم زیاد فساد اداری و چالش‏‌های امنیتی به این وعده‏‌ها رسیدگی کند؟

بر اساس آمار ارایه شده از سوی وزارت معارف در سراسر کشور217 هزار معلم و 11ملیون و 500 هزار دانش‏آموز و 297 مرکز تربیت معلم وجود دارد.

روز معلم در کشور در حالی تجلیل می‏شود که تعداد زیادی از مکاتب در مناطق ناامن جنوب هنوز بسته هستند و تعداد زیادی از کودکانی که در سن مکتب قرار دارند در خیابان‏‌ها به کارهای شاقه می‏‌پردازند و از رفتن به مکتب به هر دلیلی بازمانده‏‌اند.

از سوی دیگر تعدادی از افراد سودجو به نام معلم متقاعد، اسناد و مدارکی درست کرده و می‏کنند و از خزانه‏‌ی دولت معاش دریافت می کنند، درحالی که معلمین واقعی و مستحق که سال‏‌ها گرد تباشیر بلعیده‏‌اند و شمع وجود آب کرده‏‌اند در گوشه عزلت و انزوا روزگار می‏‌گذرانند و کسی از آن‏ها خبری هم نمی‏‌گیرد.

رئیس‌‏جمهور برای مبارزه با این پدیده چه برنامه‏‌ای روی دست دارد و آیا ازاین پدیده آگاهی کسب کرده یا هنوز فرصت به دست نیاورده تا روی این موضوعات خرده و ریزه! غور وبررسی و یا «مطالعه» کند؟

0 پیام برای این مطلب ثبت شده