خلای امنیتی در دروازه‌های ورودی کابل

 

 

یک پولیس افغان که در حال ایفای وظیفه در یک پوسته امنیتی است نگاهی به کوهستان‌های پوشیده از برفی که محل بودوباش جنگجویان طالب است انداخته و پیش‌بینی می‌کند در صورت ترک وردک از سوی سربازان ویژه امریکایی، این ولایت دروازه‌ی ورودی به کابل خواهد بود.

محمد جمیل می‌گوید:«طالبان ظرف یک روز، این ولایت را فتح می‌کنند. آن‌ها در همین نزدیکی‌ها هستند.»

از زمانی که رییس‌جمهور حامد کرزی اواخر ماه گذشته حضور نیروهای امریکایی را در این ولایت راهبردی به دلیل اتهام‌های آزار علیه غیرنظامیان، ممنوع کرد، نیروهای افغانی که برای تامین امنیت وردک، قرار است در آن باقی بمانند، روزبه‌روز نگران‌تر می‌شوند.

وردک که در فاصله چهل دقیقه راه از کابل موقعیت دارد، مثال اعلایی از اتفاق‌هایی است که پس از خروج نیروهای امریکایی، در دیگر نقاط افغانستان ممکن است رخ بدهند.

انتظار می‌رود نیروهای ویژه امریکایی، پس از بیرون رفتن بیشتر نیروهای رزمی ناتو تا اواخر سال 2014، نقشی اساسی بازی کنند و تصمیم کرزی، مذاکرات بین ایالات متحده امریکا و افغانستان را درباره آینده همکاری با ایالات متحده پس از خروج این کشور از افغانستان، پیچیده خواهد ساخت.

میرحسین، پولیس افغان دیگری می‌گوید:«این نیروهای ویژه هستند که معمولاً به خط مقدم نبرد می‌روند و با طالبان می‌جنگند. اگر ما از آن‌ها بخواهیم که این ولایت را ترک کنند، در آن صورت، کسی نمی‌ماند که با طالبان بجنگد. مشخص است به محض آن که آن‌ها، ولایت ما را ترک کنند، طالبان به قدرت بازخواهند گشت.»

وردک که از نقطه نظر راهبردی، در مرزهای کابل موقعیت دارد، معمولا از سوی شورشیانی که روستاهای کوهستانی نزدیک را در کنترول دارند، به حیث محلی جهت آماده شدن برای عملیات‌های انتحاری در شهرکابل که محل زیست 5 ملیون باشنده و نمایندگی‌های خارجی است، استفاده می‌شود.

شبه‌نظامیان، پیش از این هم کمین‌ها و حمله‌ها و بم‌گذاری‌های انتحاری را بر نیروهای افغان و امریکایی از این ولایت انجام داده اند.

عزیمت نیروهای ویژه امریکا از وردک این هراس را به وجود آورده که این حرکت، سبب تشجیع شورشیانی شود که با گرم شدن هوا که از لحاظ سنتی، شروع “فصل جنگ” در افغانستان است، فعالیت‌های خود را از سر گیرند.

اوایل هفته گذشته، دو سرباز که گزارش شد از نیروهای ویژه بوده اند، در حمله‌ای در این ولایت کشته شدند.

رابطه توام با عشق و نفرت

کرزی دستور اخراج نیروهای ویژه امریکایی را بعد از شکایت ساکنان این ولایت از شکنجه و کشتار غیرنظامیان از سوی نیروهای ویژه امریکایی و افغان‌هایی که با آن‌ها کار می کنند، صادر کرد، اتهامی که به شدت از سوی امریکایی‌ها رد شد.

حتا بعد از ختم ضرب‌الاجل خروج نیروهای ویژه در روز یکشنبه هفته گذشته، جنرال عبدالرازق، یک بازرس ارشد پولیس به رویترز گفت که این نیروها هنوز در وردک  که مجموعه‌ای از مزرعه‌های سیب و زردآلو در محاصره کوه‌هاست، حضور دارند.نیروهای امریکایی هم از اظهار نظر درباره عزیمت‌شان خودداری کرده اند. رازق به مقام‌های محلی گفت که در صورت خروج نیروهای امریکایی، وزارت داخله، با گسیل نیرو و حمایت توپخانه، از آن‌ها حمایت خواهد کرد.

برخی ساکنان وردک با نفرت درباره نیروهای ویژه امریکایی صحبت می‌کنند و بر این نظرند، جرایمی که آن‌ها مرتکب شده اند، جنایت است. عبدالغفور که 54 سال عمر دارد، بدون آن که شاهدی برای تایید اتهام‌هایش داشته باشد، در حالی که دیگر رفقایش سرشان را به علامت تایید تکان می‌دهند، می‌گوید:«هر روز آن‌ها مردم بیگناه ما را می‌کشند.»

اما دیگران نسبت به خلای امنیتی که احتمال دارد در این ولایت پیش بیاید، بسیار نگران اند. بسیاری از مردم، به خاطر می‌آورند که چگونه وردک، تخته‌خیز طالبان برای فتح کابل و بسیاری از نقاط کشور در سال 1996 شد.

آن‌ها مجبور نیستند جای دوری بروند. ساختمان‌های مخروبه، از جمله یک ساختمان که زمانی مرکز هماهنگی برای نیروهای امنیتی بود، نشانه‌های محکمی از خرابی به بار آمده توسط بم‌گذاران انتحاری طالب اند.حمیده اکبری، یک عضو پارلمان از وردک می‌گوید:« شمار کمی از مردم وردک، پیش رییس‌جمهور کرزی از نیروهای ویژه شکایت کرده اند، اما اکنون همان‌ها می‌دانند که تصمیم‌شان درست نبوده است.»

وی افزود: «آن‌ها می خواهند راهی برای حل این مشکل پیدا کنند و نیروهای ویژه را مدت طولانی‌تری این جا نگه دارند. اگر نیروهای ویژه از وردک بروند، وضع امنیتی بدتر خواهد شد.»

افزایش خطر بر کابل

برخی می‌ترسند که خطر احتمالاً از مرکز این ولایت یعنی میدان‌شهر، جایی که در آن نیروهای پولیس با سرعت از کنار یک محله بازی بچه‌ها به نام پارک صلح با ماشین‌دار می‌گذرند، مناطق فراتر را تهدید کند.

حاجی روخی، یک بزرگ قوم می‌گوید:« به محض این که این نیروها این ولایت را ترک کنند، نه تنها وردک، بل حتا برخی بخش‌های کابل از سوی طالبان اشغال شود و امنیت کابل در خطر قرار گیرد. بنابراین، من امیدوارم که دولت، تصمیم بهتری بگیرد و این نیروها را برای یک دوره طولانی‌تر این جا نگه دارد.»

شیرمحمد کریمی، رییس ستاد مشترک ارتش افغانستان به تازگی به رویترز گفت که بیشتر حمله‌های انتحاری در کابل، درست در 35 کیلومتری این شهر در ولایت وردک سازماندهی می‌شوند. وی گفت:«این یکی از بزرگترین نگرانی‌های ماست.»

نیروهای پولیس افغانستان، پوسته‌های بازرسی متعددی در کنار جاده دوطرفه میدان‌شهر ایجاد کرده اند. ماموران امنیت، پولیس و سربازان، موترهایی را که بر جاده‌های خاک‌آلود حرکت می‌کنند سوال و جواب می‌کنند. یک مامور امنیتی افغان که مصروف تلاشی وسایط بود می‌گوید:«ما گزارش‌هایی دریافت کرده بودیم که طالبان، یک بم‌گذار انتحاری را امروز برای انجام یک حمله به اینجا می‌فرستند.»

زندگی در ترس

این تنها طالبان نیستند که مترصد حمله اند. تصور می‌شود شبکه حقانی مرتبط با القاعده که خونین‌ترین دشمن ایالات متحده درافغانستان محسوب می‌شود و دیگرگروه‌های شورشی مانند حزب اسلامی به رهبری گلبدین حکمتیار هم در این ولایت فعال باشند.در سال 2011، در دهمین سال حمله‌های 11 سپتمبر بر ایالات متحده، یک لاری بم‌گذاری شده در وردک منجر به زخمی شدن 77 سرباز امریکایی شد. یک ماه پیش از آن، طالبان، یک هلی‌کوپتر ترابری را در وردک سرنگون کرده و تمام 34 سرنشین این هلی‌کوپتر از جمله 25 نیروی ویژه امریکا را کشته بودند. با وجود حضور نیروهای ویژه امریکایی و همکاران افغان آن‌ها، طالبان موتورسیکل‌های خود را در خارج  از جاده، می‌رانند در حالی که صورت‌هایشان را با دستمال و عینک‌های آفتابی پوشانده اند.

نیروهای امنیتی افغان که به دلیل نبود آموزش و تجهیزات، دچار ضعف اند، با رفتن امریکایی‌ها موثریت کمتری خواهند داشت.

جمیل، یکی از نیروهای پولیس می‌پرسد:« ما تنها پنج ماشیندار سبک نوع پ. ک در تمام ولسوالی داریم در حالی که طالبان، بیش از پنج ماشیندار، تنها در یک پوسته دارند. بنایا ما چگونه می‌توانیم با آن‌ها بجنگیم یا از مردم خود در برابر جنایات آن‌ها دفاع کنیم؟»

مقام‌های ولایت، هیچ چانسی ندارند. بسیاری از آن‌ها از ترس حمله‌های شبه‌نظامیان، یک شب را در وردک سپری نمی‌کنند.

عصمت‌الله عاصم، رییس شفاخانه میدان‌شهر می‌گوید:« از دفتر من تا خانه ام 15 دقیقه راه نیست اما نمی‌توانم به آنجا بروم. آخرین باری که خانه رفتم، دو سال قبل بود. من در کابل زندگی می‌کنم.»

0 پیام برای این مطلب ثبت شده