نا امنی اود حکومت سکوت

که څه هم د افغانستان خلک ډير زيښت مشکلات او ستونزي لري خو نا امني داسي د خلکو کمر ماتي کړي دي چي ټول خلک په دي انتظار دي چي دوي حد اقل امنيت ولري او د انتحار او انفجار له شره خلاص شي. نا امني او د حکومت د مخالفينو وده ول له تير شوي حکومت څخه تر اوسه پوري په شدت او حدت سره را روان دي او په دي هکله نه حکومت او نه بحرنيو قواوو کوم جدي او مسوولانه اقدام کړي دي.

دا هرچا ته روښانه دي چي نه طالبان او نه نورو مخالفو مسلحو ګوندونو په افغانستان کي د دي توان لري چي حکومت سره داسي مواجهه وکړي بل چي تر اوسه پوري د افغانستان مخکني حکومت او اوسني حکومت جدي او مسوولانه اقدام د ترهګرو د له مينځه وړلو دپاره نه دي کړي دي او مخالفين هم له دي فرصت څخه ښه استفادي کوي.

په داسي يوه حالت کي چي د افغانستان ټول خلک د مخالفو مسلحو ګوندونو پرضد دي او د افغانستان هيڅ سړي نه غواړي چي داسي غير مسوول مسلح کسان په دي خاوره کي فعاليت ولري حکومت قطعا د دي توان لري چي دوي تار و مار کړي ځکه چي دوي د خلکو له حمايت څخه برخوردار نه دي خو اصلي خبره دا دي چي حکومت يا واقعا نه غواړي چي داسي غيرمسوولو ګوندونو سره په جدي مبارزه وکړي او يا هم چي دا حکومت د دي کار توان او اجازه نه لري خو د افغانستان خلک په دي باندي نه پوهيږي.

په دي اواخرو کي د دي ناامني لمني په ټول افغانستان کي ډير هواره شوي دي نه يوازي په کابل بل چي د افغانستان په ټولو ولاياتو کي نا امني ډير شوي دي او حکومت هم په دي هکله سکوت کړي دي.

اوس د خلکو اصلي غوښتني دادي چي حکومت نه بايد د دي مهمي مسالي په خاطر سکوت اختيار کړي او په جدي توګه بايد له ترهګرو سره مبارزه وکړي او دا مخالفو مسلحو کسانو ته اجازه ور نه کړي چي د خلکو ويني تويي کړي او پخپل سر قانوني او جزايي اجراات وکړي.

که حکومت په دي هکله غفلت وکړي او د مخالفو مسلحو ګوندونو مخه و نه نيسي بيا هم يو سياسي انارشيسم رامينځته کيږي او ځيني کسان او احزاب له دي فرصت څخه ناوړه استفاده کوي. حکومت د دي ناوړي استفادي د مخنوي دپاره بايد داسي يوه سياست اتخاذ کړي چي مخ کي له دي نه چي خلک او سياسي احزاب غوښتنه وکړي حکومت د هغه د چمتو کولو په برخه تصميم اتخاذ کړي.

دا حکومت دومره بي کفايته شوي دي چي اصلا د خلکو چيغ او فرياد دا حکومت ته کوم مانا او مفهوم نه لري ځکه چي په نورو هيوادونو کي پس له څو لسيزو هم يو واري تظاهرات نه کيږي خو دلته په افغانستان کي په اوني دا کار تر سره کيږي عامل يي هم دادي چي خلک په تنګ راځي او نور د عملي ګامونو د اوچتولو نه توان لري او نه اجازه نو مجبور کيږي چي مظاهراتو ته اقدام وکړي او په صورت خپلي انزجار له حکومت څخه اظهار کړي. حکومت بايد په دي باندي پوه شي چي که خلک نظامي قدرت او توان درلوده هيڅکله تظاهراتو ته اقدام نه وي کړي بل چي مستقيما له حکومت سره تسويه حساب کړي وه خو حکومت نه بايد دومره ميدان پر خلکو باندي تنګ کړي چي بالآخره له مجبوريت څخه د حکومت پر ضد ولاړ شي.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده