نسترنهایی که در نَفَس اژدها می شکفند

ملت، با بلا و بلاهت گلاویز است. چارسوی آن گند و تاریکی‌ست. سیاست و سیاست‌مدار، اعجوبه‌ی گنده پیری ست که خون می‌نوشد. فضای شرافت مکدّر و تگرگ‌ریز است. جوّ سیاسی، بیشتر به جنگلی می‌ماند که شغالان مکّار و حیلهگر در آن حکم می‌رانند و ننگِ این وضعیت، شیرِ شرافت را سخت خسته و از پا افگنده است و در گوشه‌ای، سکوتِ مرگ‌بار اختیار کرده است. ناخدایان متکبّر و بی‌خیال، این کشتی ورشکسته را به کدام مسیرِ جان‌سِتان می‌کشانند؟ ملت، در گندآب مرگ و تباهی غرق است،‌ هر روز جوانان و نخبه‌گانِ ما همانند نسترن‌هایی، در نَفَسِ اژدها می‌شُکُفند،‌ اژدهایی که برادران مارهای اهلی‌اند. مارهایی که در آستان و آستین ملت خانه کرده‌اند و هر از گاهی نیش کین‌شان جان عزیزی را می‌مکد.

نوشتن در مورد حادثه‌هایی که وحشت آن به اندازه بی‌باکی و بی‌مسوولیتی حکومت بزرگ و طولانی‌ست،‌ توان می‌خواهد،‌ من به عنوان یک شهروند عادی و به اندازه شهدای این حوادث در معرض مرگ،‌ می‌شرمم زیر چتر حکومتی زندگی می‌کنم که از خون ملت حراست و             پاسداری نمی‌تواند. سیاست‌های نادرست و سوءمدیریت دلّالان سیاسی به قیمت جان جوانان و نیروهای دفاعی و امنیتی دلیرمان تمام می‌شود و طعمه پر و پا قرص برادران دولت می‌گردند. برادرانی که با توجه به شواهد و نشانه‌های برخورد حکومت نسبت به آنها،‌ ارزشمندتر از مدافعین نوامیس این ملت‌اند.

در حمله اخیر به هتل انترکانتنینتال،‌ بازهم خونی بدون انتقام کسانی ریخت که بُخل بی‌ترحم زمانه و حکومت بی‌خیال و بی‌برنامه،‌ سال‌هاست پنجه بر گلوی آن‌ها فگنده است. چند سوالی که در رابطه به حادثه هتل انترکانتنینتال و کشته شدن هم‌وطنان‌مان حد اقل ذهن مرا به خود معطوف می‌دارد،‌ این است که: چگونه ممکن است افراد مسلح طالب و هر گروه دهشت‌افگن دیگر از چندین ایستِ بازرسی بدون هیچ زحمتی بگذرند و در مهم‌ترین و استراتژیک‌ترین مرکز همایش‌های ملی و بین‌المللی خودشان را برسانند و ساعت‌ها درگیر جنگ و آدم‌کشی باشند؟ دوم این که سفارت آمریکا یکی دو هفته قبل از این اتفاق،‌ هشدار داده بود که در یکی از هتل‌های شهر کابل حمله انتحاری صورت می‌گیرد،‌ اول این که چگونه می‌توان پذیرفت که نهادهای کشفی و استخباراتی آمریکا از طرح چنین حملاتی آگاهی می‌یابند،‌ اما در امر خنثی کردن آن عاجز می‌مانند؟ آمریکایی‌ها با این بازی موش و گربه به دنبال اثبات چه مساله‌ای هستند؟ با این همه قاطعیتی که ارگ ریاست‌جمهوری از تمام ارگان‌های امنیتی خویش راضی است و به آن‌ها اعتماد کامل دارد،‌ چطور با تجربه هزارها مورد حمله مشابه در شهر کابل و دیگر شهرهای افغانستان،‌ هنوز هم نمی‌توانند قبل از وقوع حادثه به داد مردم برسند؟

ادامه دارد

  • دکتر نصیراحمد آرین

0 پیام برای این مطلب ثبت شده