نشست وارسا؛ تداوم یک نظام مصرف‌گرا

سران ناتو در وارسا، پایتخت کشور پولند توافق کردند تا شمار نیروهای این سازمان در افغانستان را تا سال ۲۰۱۷ در سطح کنونی نگه دارند و تا سال ۲۰۲۰ سالانه ۴.۵ میلیارد دالر به نیروهای امنیتی افغانستان کمک کنند.کشورهای عضو ناتو بار دیگر تعهد کردند تا افغانستان را برای دوام حیات سیاسی‌اش، کمک مالی کنند، اما مشروط بر اینکه جانب افغانستان هم برنامه‌هایی را برای محو فساد اداری، تلاش برای ارتقای اقتصادی، مبارزه علیه خشونت با زنان و اطفال، حمایت از آزادی بیان و حساب‌دهی شفاف روی دست بگیرد. غنی و عبدالله نیز متعهد شده‌اند که شروط ناتو را می‌پذیرند و برای عملی‌سازی آن در افغانستان کار خواهند کرد. حال سئوال اساسی این است، تا چه زمانی افغانستان با تگدی‌گری به حیاتش ادامه خواهد داد؟

یک دهه قبل ناتو به رهبری امریکا حکومت بنیادگرای طالبان را با حمله نظامی مستقیم، مغلوب ساخت، ولی طالبان قدرتمندتر از آن بودند که تصور شده بودند و حکومت نوپای افغانستان ناتوان‌تر از آن که فکر شده بود. گروه طالبان آرام آرام به بازیابی قدرتش پرداخت و بار دیگر برای امنیت و ثبات افغانستان تبدیل به خطر جدی گردید. طالبان روند صلح را هم نپذیرفتند و به تشدید ناامنی در کشور ادامه دادند، فساد اداری در کشور مروّج شد و حالا افغانستان از جمله فاسدترین کشورهای جهان به شمار می‌رود. وضعیت اقتصادی شهروندان هر روز بحرانی‌تر می‌شود، فرار از کشور نیز رونق گرفته است. خلاصه هرچه بیشتر از عمر نظام جدید در کشور می‌گذرد، به فهرست ناکامی‌های آن نیز افزوده می‌شود.

جهان بیش از یک دهه از افغانستان حمایت همه‌جانبه کرد، میلیاردها دالر هزینه شد و انسان‌های بسیاری از نقاط مختلف جهان برای امن‌سازی افغانستان از بین رفتند، اما حکومت افغانستان تحت رهبری آقای کرزی، مصروف تقسیم این دالرهای بادآورده شد و هیچ گاه به فکر ساختن منبع برای رفع نیازهای بزرگ اقتصادی کشور نشد. ارتشا و فساد در ادارات دولتی کشور تبدیل به یک امر معمول و طبیعی شده و ابتدایی‌ترین مشکل مراجعین در ادارات بدون هزینه کردن مبلغی، قابل حل نخواهد بود.

کرزی در دو دوره ریاست‌جمهوری‌اش، با تگدی‌گری حکومت را به سر رساند، و برای خودکفایی افغانستان برنامه مؤثری را طرح و عملی نکرد. حالا حکومت وحدت ملی به همین دلیل نیاز مبرم به کمک اقتصادی کشورهای عضو ناتو دارد. اگر در حکومت قبلی کمک‌های جهانی، پله‌ای برای صعود به قله فساد نمی‌شد، و روی زیربناهای مهم اقتصادی کشور هزینه می‌شد، غنی و عبدالله امروز مجبور نبودند تا برای دوام حیات سیاسی حکومت‌شان دست گدایی به سران کشورهای ناتو دراز کنند.

برای ختم این روند نامطلوب لازم است غنی و عبدالله گام بلندی بردارند، و پول‌هایی که همه ساله از جانب کشورهای عضو ناتو به حساب افغانستان می‌آید، به منابع فساد و خزانه‌های مافیایی دخیل در حکومت و یا خارج از حکومت واریز نشود. مدیریت کمک‌های جهانی برای افغانستان به حدی جدی و ضروری است که می‌توانیم آن را آزمون مرگ و زندگی برای افغانستان بنامیم.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده