نقش “سمبولیک” که محو می‏شود!

همانطوری که دیده شد روز سه شنبه فهرست ابتدایی نامزدان احتمالی انتخابات آینده ریاست‏‌جمهوری ازسوی کمیسیون مستقل انتخابات اعلام گردید که از 26 نامزد، تنها 10 نفر توانستند به این فهرست راه پیدا نمایند.

در میان 27 نفری که یک نفر از آن‏ها در روزهای آغازین ثبت نام حذف گردید، تنها یک نامزد بانو حضور داشت که خانمی به نام خدیجه غزنوی بود؛ اما این بانو نتوانست به فهرست ابتدایی کمیسیون راه پیدا نماید.

نقطه قابل تأملی که در اینجا وجود دارد این است که تا هنوز هم هیچ گونه باورمندی نسبت به حضور زنان در عرصه سیاست کشور وجود ندارد. حتا نامزدانی که به میزانی در میان مردم مطرح هستند و از حمایت بالایی برخوردار می باشند، از بانوان کشور به عنوان معاون شان استفاده نکرده اند.

نه تنها که زنان نتوانسته اند یا اجازه نداشته اند که در عرصه‏‌ی سیاسی کشور به شکل پررنگی از خود نقشی را ایفا نمایند، حضور ثبت نام کنندگان زن نیز در برنامه‏‌هایی که درمرکز، ولایات و شهرستان‏‌های کشور عملی شد، بسیار کمرنگ بود و این پرسش مطرح می‏گردد که زنان در این انتخابات چه جایگاهی می‏توانند داشته باشند: آیا کاملاً نقشی سمبولیک دارند و یا حتا این نقش سمبولیک هم از بین برده خواهد شد؟

همیشه از مواردی چون رسوم و عنعنات ناپسند، جامعه‏‌ی مردسالار، بی‏‌سوادی، سطح پایین درک و فهم سیاسی یا دیگر دلایل به عنوان عوامل اساسی عدم اشتراک زنان در برنامه‏‌های سیاسی بخصوص در روندی چون انتخابات یاد شده است، اما باید دقت نمود که آیا تلاشی برای محو این عوامل شده است یا خیر.

نامزدانی که خود را برای انتخابات ثبت نام کرده اند با درنظرداشت این که این روند در جوامعی به وقوع می‏پیوندد که به ارزش‏های دموکراسی باورمندی داشته باشند، آیا با یک باورمندی به این ارزش‏‌ها خود را وارد کاروزار انتخاباتی نمودند یا به مانند گذشته بدون درنظرداشت این ارزش‏ها وارد شده اند.

در میان این نامزدان، زنان بسیارکمی دیده می‏شوند و حتا در زمانی که اتحادها و ائتلاف‏‌های انتخاباتی شکل می‏گرفتند، زنان کمی به شکل نمادین حضور یافته بودند اما حال می‏توان گفت که این نقش “سمبولیک” هم ازبین برده خواهد شد و با توجه به دستاوردها و مبارزاتی که صورت گرفت، نمی‏توان خوش‏بینی زیادی به بهبود شرایط و دیگر امور داشت.

مدتی پیش برخی از نهادهای جامعه مدنی خواسته بودند که یکی از معاونین رئیس‏‌جمهور آینده یک بانو باشد و همچنین این مسأله باید درقانون نیز قید گردد، اما امروز تمامی این نهادها خاموشی اختیار کرده اند و برنامه‏‌ای که باید دنبال می‏کردند را به فراموشی سپرده اند.

هرچند که عدم پیگیری برنامه‏‌ها و مقطعی بودن این دادخواهی‏‌ها نتیجه‏ی مثبتی را به دنبال ندارد، اما بهتر است که غفلت را کنار گذاشته و از خواب بیدارشویم و ببینیم که به کجا برگشته ایم و چگونه می‏توان خود را از آن نجات داد.

در انتخابات ریاست‏‌جمهوری اول تقریباً 40 درصد رأی از زنان بود، اما مشخص نیست که حضور زنان در این انتخابات چگونه خواهد بود و این درصدی به چند درصد کاهش پیدا می‏کند.

تعهد سیاسی از سوی دولت‏‌مردان، باورمندی به توانایی زنان، یک جا بودن زنان و وجود یک اراده‏‌ی قوی، همه و همه می‏توانند حضور زنان را پررنگ‏‌تر بسازند و جایگاه زنان را در جامعه تثبیت نمایند؛ اما هر گونه غفلت و تداوم این وضعیت می‏تواند زنان را به همان دوران تاریک و سیاه بازگشت دهد که این امر قابل قبول نخواهد بود.

زنان با داشتن همبستگی می‏توانند جایگاه خود را به دست بیاورند و شرایط فعلی را به سوی بهبودی سوق دهند تا این نقش بسیارکمرنگ هم ازبین نرود.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده