نگاهی به رقابت اقتصادی چین و هند در افغانستان

درنتیجه، به گفته ویلیام داریمپل، نویسنده:«پکن اکنون به افغانستان بیشتر به عنوان یک مشکل امنیتی نگاه می‌کند تا یک فرصت اقتصادی

مشکل هند، پاکستان است. دهلی نو به خوبی آگاه است که دستگاه امنیتی پاکستان از فعالیت‏‌های هند در افغانستان ناراحت است. مقام‏‌های هندی، از ترس این که پاکستان تحریک نشود، تمایلی به حضور گسترده در افغانستان ندارند. به عبارت دیگر، هند به‌‏ویژه نمی‌خواهد گروه‌هایی که به نیابت پاکستان در افغانستان می‌جنگند، مانند شبکه حقانی و القاعده، را خشمگین سازد. مقام‏‌های اطلاعاتی امریکا براین باورند که حمله سال ۲۰۰۸ به سفارت هند در کابل را آی‏اس‏آی برنامه‌ریزی و شبکه حقانی اجرا کرد.

آن‌چه مشخص است این است که دیدگاه‌‏های نارندرا مودی، نخست‌وزیر احتمالی بعدی هند، در مورد پاکستان نسبت به مان‏موهان‏ سینگ، نخست‌وزیر فعلی به مراتب تندتر است. براین اساس، مودی به احتمال زیاد، برای جلوگیری از خشم اسلام‌‏آباد، طرفدار مهار فعالیت‌های اقتصادی هند در افغانستان نخواهد بود.

با این حال، منافع ملی هند ایجاب می‌کند که در افغانستان با احتیاط عمل کند، زیرا به احتمال زیاد هندی‏ها پس از امسال با تهدیدهای بیشتری در افغانستان روبرو هستند. با درنظرداشت این‌که نیروهای بین‌المللی از افغانستان خارج می‌شوند، نیروهای امنیتی افغانستان هنوز توانایی رام‌کردن طالبان را ندارند، و طالبان هنوز از حمایت پاکستان برخوردار هستند، در سال ۲۰۱۵ وضعیت امنیتی بدتر خواهد شد.

بیرون ماندن معادن افغانستان از محدوده‌‏ی سرمایه‏‌گذاری خارجی لزوماً چیز بدی نیست. با وجود آن‌که گفته می‌شود بهره‌برداری از ذخایر فراوان افغانستان می‌تواند اشتغال خلق کند، به ایجاد زیرساخت‏‌های مورد نیاز کمک می‌کند، و اقتصاد را تقویت می‌کند، اما هیچ ضمانتی وجود ندارد که مردم افغانستان از آن سود ببرند – یا این که درآمدهای به دست آمده از معادن در میان مردم افغانستان به شکل عادلانه تقسیم شود.

با توجه به فسادگسترده در افغانستان، استفاده عادلانه از منابع طبیعی دور از امکان به نظر می‌رسد. شیوه‏‌های سرمایه‌گذاری مانند استفاده از کارگران چینی، در پروژه‌هایی که این کشور در آن سرمایه‌گزاری کرده است، همچنین نشان می‌دهد که در مورد منافع این پروژه‌ها به مردم در ماه‌های اخیر، پکن و دهلی‌نو گفته‌‏اند که با سرمایه‌گذاری در این کشور بی‌ثبات راحت نیستند. مسئولان و کارگران گروه متالورژی دولتی چین (ام سی سی) در مورد امنیت خود و همچنین در مورد اینکه طالبان از آن‏ها پول خواسته‏‌اند، ابراز نگرانی کرده‏‌اند. ام سی سی در حال حاضر برای تغییر در شرایط قرارداد مس عینک مذاکره می‌کند، طوری که آن‏ها دیگر مجبور به ساخت راه آهن، کارخانه پردازش، و دیگر زیرساخت‌ها نباشند. اکنون، در مس عینک هیچ خبری نیست.

افغانستان اغراق شده است. قانون جدید معادن که می‌تواند جوابگوی برخی از این نگرانی‌ها باشد در پارلمان افغانستان زندانی شده است.

نبود یک فضای مساعد برای سرمایه‌گذاری، منافع چین و هند را به هم گره می‌زند. منافع پکن و دهلی نو در یک افغانستان باثبات بهتر تامین می‌شود. همکاری چین و هند احتمالا زمینه‌ی رشد شبه‌نظامیان ضدهندی و ضدچینی را در افغانستان محدود می‌سازد که در نتیجه هردوکشور می‌توانند با سرمایه‌گذاری در معادن افغانستان منابع طبیعی مورد نیاز جمعیت و اقتصادهای بزرگ خود را فراهم کنند.

به همین دلیل، یک تغییر استراتژیک می‌تواند پس از سال۲۰۱۴ شکل بگیرد: هند دست تفاهم به سوی چین دراز می‌کند.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده