هر شهروند، یک درخت

در کشور ما همه ساله از نیمه دوم حوت نهال‏‌شانی و درخت‏‌کاری رونق می‏گیرد هر نهاد به‏‌خصوص شهرداری بر اساس وظیفه‏‌ای که دارد به این کار اقدام می‏کند.

هر چند کابل در این سال‏‌ها شاهد نهال‏‌شانی‏‌های زیادی بوده است که در زمین غرس شده‏‌اند اما تعداد کمی‏‌از آن‏ها توانسته‏اند‏ در برابر دژخیم درخت‏کش و درخت‏‌کن، اگر سر به فلک کابل نساییده‏اند‏، اما قد کشیده و به کابل خاک‏‌آلود منظره دل‏نشین‏‌تری داده‏اند‏.

ریاست تنظیف کابل همه‏‌ساله چنین برنامه‏‌هایی را دارد. مردم نیز در این کار با شهرداری کابل همکاری و همیاری می‏کنند. ولی این برنامه باید به صورت همگانی در تمام نقاط کشور وسعت پیدا کرده و فراگیر شود.

کاری را که ناهید فرید یکی از نمایندگان هرات باستان انجام داده قابل قدر است. این نماینده در ابتکاری یک کارزار نهال‏‌شانی را در هرات راه‏اند‏ازی کرده به نام «هر هراتی یک درخت» این کار در نفس خود یک برنامه فوق‏‌العاده خوب است.

با توجه به آب و هوایی که شهر هرات دارد، این کارزار یک برنامه بسیار مفید و ارزنده تمام خواهد شد.اگر هر هراتی بتواند یک درخت را غرس کند و بتواند از آن تا زمانی که دیگر دستان دژخیم شهری به آن آسیب نرساند نگهداری و پاسداری کند و از گزند روزگار در امان باشند. هرات گل و گلزارخواهد شد. اگر این درختان قد بکشند. درسال‏‌های نه چندان دور ما شاهد سر سبزی و خرمی‏ و فضای سبزی در هرات خواهیم بود. شهری که می‏تواند به یک نماد و نشانه از همت مردمش در ایجاد فضای سبز تبدیل شود.

این برنامه در ولایت‏‌هایی که از یک‏دستی بیشتری در ترکیب جمعیتی خود برخوردارند زودتر به نتیجه خواهد رسید زیرا مردم در ولایت‏‌ها تعلق خاطر بیشتری به ولایت خود دارند و این کار ساده‏‌تر و راحت‏‌تری به نظر می‏رسد، اما در کابل که دارای ترکیب جمعیتی یک‏دستی نیست و از هر جا و ناکجا مردم به کابل رحل اقامت انداخته‏‌اند، انجام کارهای عام‏‌المنفعه کار راحت و ساده‏‌ای نیست. مردم هر چند در کابل زندگی می‏کنند، اما خود را از کابل نمی‏دانند و کابل برای اکثر ساکنینش «شهر ما و خانه‏‌ی ما» نیست.

روی این حساب شهروندان کابل از کنار مسایلی که منفعت عمومی‏ را در قبال دارند بی‏توجه می‏گذرند. در کنار این مشکل دیگری که وجود دارد، این است که اکثر مردم نظلفت و نگهداری و مراقبت از درختان و نهال‏‌های نورس را کار و وظیفه شهرداری قلمداد می‏کنند و حسی از مسئولیت دراین باره ندارند. این روحیه متاسفانه بدترین روحیه شهرنشینی است و باعث شده کابل که به عنوان پایتخت کشورمطرح است به زباله‏‌دانی بیشتر شبیه باشد تا شهری که مرکز تفکر و رفاه و آسایش است.

اگر برنامه‏‌های درخت‏‌کاری و نهال‏‌شانی در ولایت‏‌های دیگر هم شروع شود، زودتر به نتیجه خواهد رسید. مانند ولایت بلخ اگر این برنامه تعقیب و دنبال شود، کار سازنده‏‌ای صورت خواهد گرفت. مردم ولایت بلخ هم می‏توانند با راه‏اند‏ازی چنین کارزارهای محیط‏‌زیستی به شهر خود جنبه افتخارآمیز دیگری هم بدهند، به‏‌خصوص این که مهد تجلیل از نوروز، مزار شریف است. مردم مزار شریف باید زودتر از این‏ها دست به کار می‏شدند، اما هروقت اقدام به انجام کار نیک شود، نیکو است. مزار شریف باید همان گونه که کانون امنیت کشور است از نظر فضای سبز و داشتن دیدگاه‌های سبز باید کانون و مرکز ابتکار و خلاقیت باشد. اما به امید روزی که هر افغان یک درخت بکارد و در قبال مراقبت از آن حس مسئولیت داشته باشد.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده