هفتمین حکومت ناکام جهان

بنیاد صلح (Fund for Peace) که در زمینه‌‏ی جلوگیری از منازعات خشونت‏‌بار و ترویج امنیت و ثبات پایدار کار می‏کند، به تازگی، فهرستی از حکومت‏‌های شکننده جهان را منتشر کرد که بر بنیاد موفقیت آن‏ها ترتیب شده است.

در این فهرست، سودان جنوبی به عنوان شکننده‏‌ترین حکومت جهان در مقام نخست و حکومت افغانستان در ردیف هفتم قرار گرفته است.

بنیاد صلح (FFP) در این فهرست نوشته که با وصف سرمایه‏‌گذاری ملی و بین‏‌المللی در عرصه‏‌های مختلف، افغانستان به حیث یکی از بی‏‌ثبات ترین کشورهای جهان باقی مانده است.

به نوشته بنیاد برای صلح، فساد، مواد مخدر و بنیادگرایی در سراسر این کشور شایع است.

فهرست حکومت‏‌های شکننده نه تنها یک وسیله مهم در زمینه برجسته ساختن فشارهای عادی که همه حکومت‏‌های جهان با آن مواجه‏‌اند به شمار می‏‌رود؛ بل تشخیص می‏کند که چه زمانی این فشارها یک حکومت را به سوی شکست و ناکامی سوق می‏دهد.

در این فهرست، حکومت‏ پاکستان دهم، عراق سیزدهم، ایران چهل و چهارم، ازبکستان چهل و هشتم، تاجکستان پنجاه و پنجم، قرغیزستان پنجاه و هشتم و گرجستان در ردیف شصت و سوم قرار گرفته‏‌اند.

البته این تنها گزارشی نیست که در زمینه ناکامی‏‌های دولت افغانستان از سوی نهادهای معتبر بین‏‌المللی ارائه می‏شود و سوگوار اینکه با توجه به شرایط جاری، به نظر می‏رسد آخرین آن نیز نخواهد بود.

رئیس‏‌جمهور کرزی به عنوان کسی که نام او در تمام ۱۳ سال عمر حاکمیت کنونی با سیاست و قدرت در افغانستان گرهی ناگسستنی خورده، نخستین کسی است که باید در قبال کامیابی یا ناکامی دولتش، مسئولانه پاسخ دهد.

آقای کرزی رهبری و مدیریت جریانی را به عهده دارد که پس از نزدیک به ۴ دهه، توانست یک حکومت متمرکز با سازوکاری ظاهراً دموکراتیک در افغانستان ایجاد کند؛ هرچند دامنه‏‌ی سلطه، حاکمیت و اقتدار آن به دلیل ناامنی‏‌های روزافزون، هرروز محدود و محدودتر شد و در مواردی نیز با بحران مشروعیت روبرو بود.

با این حساب، رئیس‏‌جمهور باید پاسخ دهد که دلیل ناکامی دولت ۱۳ ساله او چیست. او باید به این مهم، توجه کند که عرصه‏‌هایی که سبب ناکامی دولت او شده کدامند و نقش و سهم او در این ناکامی چه بوده است. تا چه حد تیمی که او برایش برگزیده و در طول سال‏‌های گذشته، غالباً تغییرناپذیر و ثابت باقی مانده و چند مهره‏‌ی محوری و تصمیم‏‌ساز در این ناکامی ننگین، نقش داشته است.

او نباید فراموش کند که از نظر تاریخ، مردم و رسانه‏‌های افغانستان، این ناکامی، ننگین و نابخشودنی است؛ زیرا فرصت طلایی ۱۳ سال اخیر افغانستان، نه در گذشته به دست آمده بود و نه در آینده میسر خواهد شد و او با سوء‏مدیریت، قوم‏‌گرایی، فساد، ناکامی در مبارزه با مواد مخدر و هراس‏‌افکنی و سیاست‏‌های مصلحتی، این فرصت طلایی را عملاً از دست داد و افغانستان را یک بار دیگر، با گذشته شوم آن پیوند داد.

افغانستان فاسدترین کشور جهان، افغانستان ناامن ترین کشور جهان، افغانستان ناکام ترین کشور جهان، افغانستان خطرناک‏ترین کشور جهان، افغانستان بدترین کشور جهان برای زنان و خبرنگاران، افغانستان اولین کشور جهان در تولید مواد مخدر، افغانستان مهاجرفرست‏‌ترین کشور جهان و… این‏ها عناوینی اند که همه به حکومت ۱۳ ساله آقای کرزی مربوط می‏شود و به یک معنا او این قدرت جادویی را داشته است که بالاترین فهرست «ترین‏‌های منفی» را در سطح جهان به افغانستان اختصاص دهد؛ بنابراین، اکنون که پرونده ۱۳ سال ریاست‏‌جمهوری وی در آستانه بسته شدن قرار دارد او باید مسئولانه با این مسایل مواجه شود و با چشمانی باز به گذشته‏‌اش نگاه کند.

اینکه ادعا می‏شود او به هدفش رسیده و یک افغانستان متحد را ایجاد کرده است، ممکن است در مرحله‏‌ی اول، ادعای مهم و بزرگی به حساب نیاید، اما واقعیت این است که وقتی به فهرست «ترین‏‌های منفی» نگاه می کنیم، این ادعا نیز اندکی قابل تامل و بسیار فراتر از حد انتظار، بزرگ و بی‏‌پایه به نظر می‏رسد.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده