واسطهداران، جاده اسفالت، بیواسطه‏هاجاده کاه‏گِلی

سه سال از تخریب خانه‏های مردم کنار جاده‏ی دارالامان – کوته سنگی می‏گذرد و مردم این منطقه که خانه‏هایشان خراب شده و به امید جاده‏ی اسفالت آواره‏گی را پذیرفته اند، به ستوه آمده و کاسه‏ی صبرشان لبریز شده است.

مردمان ساکن این منطقه به جای شهرداری کابل که با تعلل و توجیه و بهانه‏ی نبود هزینه، شاهد خاک خوردن عابران این جاده بود، آستین بالا زده و آب را گِل کردند. این گِل کردن آب اما نه به منظور ایجاد آلودگی صورت گرفت، بلکه به هدف اعتراض به کم‏کاری شهرداری و بی توجهی حکومت به شهروندان بیواسطه انجام شد. چرا که واسطه‏داران مستحق جاده‏ی اسفالت، کوچه‏های پخته و اختصاصی و حتا حویلی و ساختن راهروها و خیابان‏ها به حساب می‏آیند درحالی ‏که افراد بیواسطه سه سال در انتظار جاده‏ی اسفالت آواره‏گی را متحمل می‏شوند. با این وجود، هردو طیف، مالیات یکسان می‏پردازند و چه بسا اشخاص بیواسطه به صورت منظم و واسطه‏داران از این حق حکومتی نیز گریز و فرار را پیشه نمایند.

محمدعارف حیدری، یکی از سازماندهندگان این اعتراض شهروندی، کاه‏گِل جاده را پیام مردم این منطقه به رئیسجمهور، اداره‏های تحت امر وی و نهادهای مجری دانست تا صدای ساکنان بیواسطه‏ی این منطقه را بشنوند. در پلاکارت‏های مردم معترض پیام‏هایی به حکومت مشاهده می‏شد وخطابی به رئیسجمهور که به مردم بیواسطه هم توجه نماید. درعین حال نمایندگان این مردم به دفتر کمیسیون مجلس سنا رفته و شکایت از این داشتند که اگر توانایی ساخت سرک نبوده است، چرا خانه‏های مردم فقیری که روزگارشان به همان کلبه‏ها خلاصه می‏شده، تخریب شده است. رئیس این کمیسیون درحالی این کارکرد شهرداری را نکوهش کرد که رئیس اتاق دیگر پارلمان (مجلس نمایندگان) به شهردار محترم کابل لوح تقدیر اعطا نموده است!

جالب اما این است که معاون شهرداری کابل به جایه پاسخ‏دهی به این صدا و عکس‏العمل اعتراضی، این افراد را حلقه‏ی ماجراجو خواند و بار دیگر وعده‏ی شروع ساخت این جاده را در آینده‏ی نزدیک تکرار کرد؛ وعده‏ای که به گفته‏ی مردم محل طی سه سال گذشته بارها تکرار گردیده و عملی نشده است.

وضعیت نامطلوب این جاده طی سال‏های گذشته برهمگان روشن بوده و هر عابری با یک ‏بار گذر از این منطقه، تن به طولانی شدن راه از مسیر دورتری می‏داد؛ اما نه به گذر از آن. زیرا عبور از آن در زمستان نیاز به پوشش ضد آب داشت و در تابستان هم لباس مقابله با خاک. مبارزه با این وضعیت و آلودگی و تعفن ناشی از گودال‏های ایجاد شده در اطراف آن موجب تحمل فشار بیش از حد مردم شده و زندگی را به کامشان تلخ ساخته بود.

با این وصف، متأسفانه رفتار حکومت کنونی بیش ازآنکه به روش حاکمان مردمی و دموکراتیک نزدیک باشد به عملکرد فرمانروایان سنتی شباهت دارد. چرا که حاکمان دموکراتیک همانگونه که منبع قدرت خویش را، افکارعمومی می‏دانند، هرگونه نارضایتی افکارعمومی را نیز خطری برای ایجاد لرزه در ساختار حکومتشان دانسته و خویشتن را در قبال خواسته‏های مردم پاسخگو تلقی می‏کنند. با این وصف، حکومت کنونی به زعامت آقای کرزی روند حکومت‏داری اش را به نحوی پیش می‏برد که صدای اعتراض مسالمتآمیز را کمتر مورد توجه قرار داده و فریادهای خشونت‏افزا را بیشتر می‏شنود. کسانی‏ که با اجرای پروژه‏ی بازسازی جاده دارالامان نه تنها مقاومت مقاطعهجویانه و مقابله با آن را پیشه نموده اند، بل در برابر آن تمکین نموده و با قیمت تخریب خانه‏هایشان از این پروژه استقبال نموده اند، سزایشان این است که ماجراجو خوانده شوند و چه بسا که اگر آنان اقدام به شورش و خشونت می‏زدند، مستحق اجرای عاجل این پروژه شناخته می‏شدند!

این استدلال نه تنها کار شهرداری را توجیه نموده و مردم را قانع خواهد ساخت، بلکه نهایت غیرمردمی بودن ساختارهای قدرت و حکومت را به نمایش می‏گذارد. باری اگر آن گونه که معاون شهرداری گفته است، این پروژه در اسرع زمان آغاز شده و مردم منطقه از داشتن جاده‏ی معیاری مستفید شوند، بازهم مجالی برای توجیه این سخن باقی خواهد ماند، ولی چشم‏انداز مشخصی وجود ندارد که مردم اطراف این جاده تا چه وقت از شر آلودگی‏های این پروژه‏ی ناتمام نجات پیدا کنند.

بنابراین، اخلاق دموکراتیک ایجاب می‏کند تا شهرداری کابل به این تقاضای شهروندی تن در داده و پاسخ مثبت خویش را در قبال این اعتراض شهروندی اعلام و این پروژه را هرچه سریع‏تر عملیاتی سازد. ورنه میزان نارضایتی مردم از این نهاد بیشتر شده و هرگاه موج نارضایتی‏ها افزایش یابد، اجرای پروژه نیز به حال حکومت فایده نداشته و ترمیم رابطه میان دولت – ملت را موجب نخواهد شد.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده