وزیران سرپرست، تکلیف مردم چیست؟

اعلام نتایج انتخابات و تشکیل دولت جدید یکی از چالش‌ها و نگرانی‌های عمده مردم به شمار می‌رفت. به همین دلیل نیز تا هنگام اعلام حکومت وحدت ملی وضعیت عمومی کشور رو به وخامت نهاده بود. اما با اعلام حکومت وحدت ملی انتظار این بود که با در نظرداشت شرایط اضطراری در جامعه حکومت جدید هرچه زودتر کابینه و ساختار خود را اعلام داشته و آغاز به کار نماید، اما گویا که این مسئله خود بدل به یک نگرانی دیگری گردید. در آخرین مرحله از این وضعیت هفته‏‌ی گذشته بعد از آن‌که رسانه‌ها به نقل قول از تیم‌های تشکیل دهنده وحدت ملی اعلام داشتند که بین رئیس‌جمهور و رئیس اجرایی بر روی تشکیل کابینه جدید توافق صورت گرفته است.مردم بازهم امیدوار شدند که کابینه‌‏ی جدید هرچه زوتر معرفی گردیده و روند اداره کشور و زندگی مردم به روال عادی خود سوق یابد. اما آن چه به صورت عینی شاهد آن هستیم این است که بار دیگر معرفی اعضای کابینه‏‌ی جدید به بعد از برگزاری نشست لندن موکول شده است و قرار است تا زمان معرفی کابینه‏‌ی جدید، وزارتخانه‌های کشور همچنان با سرپرستی اداره شوند. بر بنیاد آخرین تصمیم رئیس‌‏جمهور و موافقت رئیس اجرایی حکومت وحدت ملی اکثر وزرای سرپرست خانه‌نشین گردیده و معینان به‌عنوان سرپرست ایفای مسئولیت می‌کنند. آنچه به نظر می‌رسد این خانه‌نشینی طیف گسترده‏ای از مدیران حکومتی در عرصه‌های گوناگون و در سطوح گوناگون شامل والی‌ها و سفرا نیز خواهد شد. در طی سیزده سال گذشته این نخستین و بزرگ‌ترین تغییر و جابه‌جایی گسترده است که در سطح مدیریت کشور به وقوع می‌پیوندد.

اکنون پرسش این که آیا نفس این تغییرها می‌تواند مفید باشد؟ آیا اداره کشوری که در شرایط سخت و بحرانی امنیتی و وضعیت نابه‏‌سامان اقتصادی و اجتماعی به سر می‌برد، به مدت نیمی از سال، قابل توجیه است یا خیر؟ توجیهاتی که در این باره تراشیده می‌شود تا چه اندازه منطقی می‌باشد؟ آیا درباره پیامدهای ناگوار و جبران‏‌ناپذیر وضعیت سرپرستی اداره کشور هرگز فکری شده است؟ و

اندک ارزیابی از وضعیت خراب و اسفبار کشور در دورانی که حکومت با وزاری مشروع اداره می‌گردید گویای آن است که در شرایط سرپرستی وضعیت یاد شده خراب‌تر و اسفبارتر خواهد بود، چنانچه از لحاظ امنیتی و اقتصادی از نزدیک شاهد قضایا هستیم. موجی از حملات خونین انتحاری و جبه‌ه‏ای مخالفین مسلح و طالبان در ولایات و مرکز کشور و نیز رکود اقتصادی و سرگردانی و بیمی که بر جامعه مستولی شده است نشان از آن دارد که دوره‏ی سرپرستی وزارتخانه‌ها پیامدهای ناگوار و هزینه‌های سنگینی را بر کشور تحمیل نموده است.

این مسئله از آنجا ناشی می‌شود که متاسفانه روحیه مسئولیت‏‌پذیری در مدیران کشور بسیار ضعیف و لرزان می‌باشد. چنانچه گزارش‌هایی که از حیف و میل و کم‌کاری‏ها که به نشر می‌رسد با دقت مطالعه شود عُمق فاجعه به شدت تکان‏‌دهنده است.

حال اگر این وضعیت به سرپرستی کشانده شود به طور قطع هیچ اداره‏ای مسئولیت و وظیفه خود را طبق قانون و مسئولیت خویش ادا نخواهد کرد، چنانچه شاهد آن هستیم.

نقد و انتقادها و حتا اعتراض‌هایی که در این رابطه صورت گرفته همه نشان از آن دارد که جامعه از مسئولیت‌‏ناپذیری حکومت و عدم کارآیی سرپرستی وزارتخانه‌ها و ولایت‏ها به ستوه آمده‏‌اند. چنانچه مجلس سنای کشور در این باره از سفر رئیس‌جمهور و رئیس اجرایی به اروپا انتقاد کرده و گفته‌‏اند که رهبران حکومت وحدت ملی ابتدا باید با معرفی وزرا به دردهای مردم رسید‌گی می‌کردند بعد به خارج از کشور سفر می‌نمودند.

حال نگرانی از آن است که وقتی مقام‌های حکومت وحدت ملی تکمیل کابینه‏‌ی جدید را تا یک ماه پیش‌‏بینی می‌کنند، با توجه به مطالبات پایان‏‌ناپذیر هر دو تیم، مبادا که عمر سرپرست‌های فعلی بیش از حد معمول طولانی شود. به‏‌خصوص برخلاف اظهارنظرهای رسانه‌ای مقام‌های حکومت وحدت ملی، آنان تاکنون به هیچ یک توافق پایدار و قابل اعتمادی در مورد تقسیم قدرت و چهره‌ها دست نیافته‏‌اند، بل به میزانی که زمان سپری می‌شود، این وضعیت با حاشیه و گره‌های بیشتری همراه می‌گردد.

این درحالی است که بر بنیاد شواهد و اطلاعات به دست آمده به طور اغلب چهره‏‌ی شاخص و متفاوتی از گذشته در میان نامزدوزیران تیم‌های حکومت وحدت ملی دیده نمی‌شود که نشان از دقت و رعایت شایسته‏‌سالاری داشته باشند. همان چهره‌های تکراری به نحوی فاقد توانایی و ابتکارند که فقط از حمایت‌های قوی سیاسی و جناحی برخوردار می‌باشند.

بنابراین با قاطعیت می‌توان گفت که تا اینجای کار تعویق اعلام کابینه‏‌ی جدید و استمرار سرپرستی وزارتخانه‌ها توجیه قابل قبول ندارد.

اینک واقعیت هشداردهنده این است که طولانی شدن تشکیل کابینه و ادامه سرپرستی وزارتخانه‌ها بر مشکلات و چالش‌های کشور افزون گردیده و برخلاف روزهای نخست که مردم از حکومت وحدت ملی با امیدهای زیادی استقبال می‏‌نمودند اکنون سرخورده و مایوس گردیده‏‌اند.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده