وضعیت رو به وخامت کودکان کشور

جان آقا غزنوی/ گزارش‌ها و تحقیقات و شواهد عینی نشان می‌دهند که وضعیت کودکان کشور روز به روز وخیم‌تر شده می‌رود. بر بنیاد این منابع ازدواج اجباری کودکان، استخدام آنان در صفوف نیروهای امنیتی و جبهه‌های مخالفین مسلح، محروم بودن شان از آموزش و پرورش چالش‌های جدی در برابر زندگی کودکان کشور می‌باشد. این در حالی است که افغانستان اعلامیه جهانی حقوق بشر و بسیاری از کنوانسیون‌ها و معاهدات حقوق بشری، به‌خصوص کنوانسیون حقوق کودکان را پذیرفته و آن را امضا نموده است. هم چنین در قانون اساسی کشور نیز نسبت درباره بهبود بخشیدن وضعیت زیست شهروندان، از جمله کودکان برای دولت وظایف و و جایبی تعیین نموده است. اما با گذشت چندین سال، به جز مراحل اولیه، متاسفانه در سال‌های اخیر وضعیت کودکان کشور وخیم شده می‌رود.

درباره وضعیت نامطلوب کودکان کشور می‌توان بصورت فهرست‌وار اشاراتی داشت. همانگونه که اشاره شد ازدواج‌های اجباری و قبل از وقت یکی از چالش‌های عمده در برابر کودکان کشور دانسته می‌شود. عواملی چون فقر، عرف‌های ناپسند و عدم آگاهی از حقوق زنان، سبب تحمیل چنین وضعیتی بر کودکان دانسته می‌شود. هم چنین کار اجباری از سوی خانواده‌ها و یا به علت مشکلات اقتصادی از جمله شرایط نامطلوب و غیرانسانی دیگری است که کودکان کشور باید آن متحمل شوند. متاسفانه موارد متعددی نشان می‌دهد که کودکان مجبور شده‌اند که در برابر کارهای سخت و تاقت فرسا با مزد اندک دریافت دارند. بنابراین کودکان نه تنها از لحاظ انسانی به یک کار اجباری کشانیده می‌شوند، بلکه از لحاظ اقتصادی نیز به استثمار آشکار گرفته می‌شوند. متاسفانه در سال‌های اخیر به‌خصوص از آغاز حکومت وحدت ملی این وضعیت تاسف‌بار بیش از پیش شدت یافته است. کودکان کار و کودکان خیابانی از نمادهای آشکار و غیرقابل پنهان شهرهای کشور، به‌ویژه کابل است.

محرومیت از تحصیل یکی از ستم‌های دیگری است که برکودکان کشور تحمیل شده؛ محروم بودن کودکان از حق آموزش وخیم‌ترین آفتی است که زندگی امروز و سرنوشت فردای کودک را نابود می‌سازد. براساس اظهارات آگاهان اجتماعی با گسترش و افزایش جنگ و خشونت، ناامنی و وخیم شدن وضع معیشت خانواده‌ها، شرایط انسانی کودکان وخیم‌تر شده است. هم‌اکنون میلیون‌ها کودک از دسترسی به حق تحصیل و آموزش در سراسر کشور محروم هستند.

 البته جنگ و خشونت و فقر اقتصادی بخشی از عوامل محرومیت کودکان از تحصیل دانسته می‌شود. عامل دیگری که چنین وضعیت نامطلوبی را سبب شده است سوء مدیریت و بی‌توجهی حکومت وحدت ملی در امر آموزش و تربیت می‌باشد. اختصاص ندادن بودجه کافی و عدم حمایت از مربیان آموزشی و معلمان و نیز بی‌تفاوتی در تحقق اصلاحات در نهادهای تعلیمی سبب گردیده است که شمار زیادی از کودکان از حق آموزش و تربیت محروم گردند.

قربانیان جنگ، از واژه‌هایی است که در کشور بیشتر به مردم غیرنظامی و به‌خصوص کودکان بکار برده می‌شود. برخی گزارش‌ها حاکی از آنست که شمار تلفات غیرنظامیان به‌ویژه از میان کودکان روز بروز در حال افزایش است. کودکان کشور نه تنها در میدان‌های جنگ از دو سوی مورد تهدیدند، بلکه در عملیات‌های انتحاری نیز اغلب کودکان اولین قربانی چنین رویدادهایی می‌شوند. انفجار خونین در مراکز آموزشی چون کورس موعود نمونه کوچکی از قربانیان کودک در کشور است.

موضوع دیگری که در ارتباط با وضعیت وخیم کودکان ارتباط دارد، گزارشی است که یونیسف آن را به نشر سپرده است. در گزارش اخیر یونیسف آمده است که خشک‌سالی اخیر در افغانستان، ۵۰۰ هزار کودک را با سوء تغذیه و کم‌آبی در سراسر این کشور روبرو کرده‌است. طبیعی است که مساله سوء تغذیه و کم آبی پیامدهای بسیار ناگواری را در سایر عرصه‌ها و بخش‌ها برای کودکان دربر دارد. چنانچه سازمان یونیسف هشدار داده است که اگر به وضعیت کودکانی که با سوء تغذیه و کم آبی روبرویند، توجه جدی نشود، وضعیت آنان بدتر از گذشته خواهد شد. این نگرانی متاسفانه در سایر زمینه‌ها نیز وجود دارد. بنابراین به بهانه گرامی‌داشت از روزجهانی کودک، باید به مقامات کشور و نهادهای ذیربط یادآور شد که آنان بایستی درباره سرنوشت کودکان مطابق به اعلامیه جهانی حقوق بشر و کنوانسیون حقوق کودکان و قانون اساسی کشور برنامه ریزی دقیق و توجه جدی را نشان دهند.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده