وضع نا به سامان بی‏جا شدگان

کمیسیون حقوق بشر در گزارشی وضع بی‏جاشدگان داخلی را بد اعلام کرده و گفته است که بی‏جاشدگان داخلی نسبت به سال‏‌های گذشته پنج برابر افزایش یافته است. این کمیسیون علت اصلی بیجاشدگی داخلی را ناامنی و ادامه و گسترش ناامنی‏‌ها دانسته و گفته است که دولت باید به وضع بی‏جاشدگان داخلی توجه کند.

بر اساس آمارها در 29 ولایت کشور 62 شهرک برای بی‏جاشدگان داخلی وجود دارد، اما از این تعداد فقط 29 تا از آن‏ها قابل استفاده هستند و تعدادی از بی‏جاشدگان در آن‏ها به سر می‏برند. وضع بی‏جاشدگان در این شهرک‏‌ها نیز خوب نیست. آب آشامیدنی صحی در اختیار بی‏جاشدگان قرار ندارد. خدمات صحی معیاری در این شهرک‏‌ها عرضه نمی‏گردد. میزان بیکاری در این شهرک‏‌ها زیاد است و بی‏جاشدگان داخلی گاهی مجبور می‏شوند که به مراکز شهرها بیایند و حتی دست به تکدی‏گری بزنند.در بیشتر این شهرک‏‌ها تشناب‏‌های جداگانه و مصوون برای زنان وجود ندارد. خدمات آموزشی و پرورشی نیز به گونه‏‌ای که باید باشد، عرضه نمی‏گردد. این کمیسیون در این گزارش گفته است که در ماه جون و جولای گذشته عملا در 22 ولایت کشور جنگ جریان داشته است و این خودش به سیل بی‏امان بی‏جاشدگان داخلی افزوده است. بسیاری از این بی‏جاشدگان از دو سال به این سو در این شهرک‏‌ها به سر برده‏‌اند و دیگر تمایلی به برگشت به محل سکونت‏‌های اصلی خود ندارند زیرا در محل‏ه‌ای اولیه سکونت برای آن‏ها کار و امنیت وجود ندارد.

دراین گزارش براین نکته تاکید شده است که باید به کرامت انسانی این افراد احترام شود و دولت باید درباره اسکان با کرامت این افراد ولو این که موقت باشد توجه کند.

رقم بی‏جاشدگان داخلی در مقایسه با سال 2009 نزدیک به 5 برابر افزایش را نشان می‏دهد. از طرف دیگر مهاجرینی که از کشورهای دیگر به کشور برگشت می‏کردند تا سال 2009 رقم بالایی بوده، اما از آن سال تا اکنون این روند سیر نزولی را نشان می‏دهد.

این کمیسیون در گزارش جداگانه‏‌ای که بر اساس مصاحبه مرزی با بازگشت‏‌کنندگان یا بازگشت‏‌داده شوندگان در مرزهای اسلام‏‌قلعه و زابل تهیه کرده، نوشته است که ماموران امنیتی ایران با این افراد بدرفتاری کرده است. 90 درصد کسانی که در توقیف‏‌گاه‌ها به سر برده‏‌اند، گفته‏‌اند که شرایط در این توقیف‏‌گاه‌ها مناسب نیست. واین افراد در وضع بدی به سر برده‏‌اند.

25 درصد نیز گفته‏‌اند که اموال و وسایل زندگی آن‏ها در ایران باقی مانده زیرا فرصت نداشته‏‌اند تا آن‏ها را جمع و جور کنند.

این گزارش آمار تکان‏‌دهنده‏‌ای از تعداد کودکانی که رد مرزشده‏‌اند را نیز به نشر سپرده و خواهان توجه جدی دولت شده است. در این گزارش آمده است 1772 کودک از ایران رد مرز شده‏‌اند که 55 درصد آن‏ها بدون خانواده می‏‌باشند.از آن جایی که دولت در این زمینه هیچ برنامه‏‌ی مشخص و دوام و منسجمی ندارد سرنوشت این کودکان نامعلوم است. تعدادی از آن‏ها ممکن است در مکان‏‌های امنی به سر ببرند. اما بدون شک تعدادی از آن‏ها با خطرهای زیادی از جمله جذب شدن در باندهای مافیایی مواجه‏‌اند.

در این گزارش روند بازگشت اختیاری و داوطلبانه مهاجرین از کشورهای همسایه سال به سال کاهش چشم‌گیری را نشان می‏دهد. تا سال 2009 این روند با امیدواری همراه بوده اما از آن زمان به بعد روند مایوس‏‌کننده را نشان می‏دهد.

این کمیسیون علت اصلی عدم بازگشت مهاجرین و بی‏جاشدگان داخلی را ناامنی‏‌های فزاینده می‏داند. دولت هم از درون به شاخ به شاخ شدن با هم مصروف هستند. و دامنه‏‌ی ناامنی‏‌ها رو به گسترش است و عملا برنامه‏‌هایی برای رسیدگی به مسایل حقوق بشری شهروندان ندارد. و این موضوع در درجه‏‌بندی اولویت‏‌های دولت در رده‏‌های آخر قرار دارد. و یا در پاره‏ای اوقات هیچ توجهی به این موضوع ندارد و حتی خودش ناقض حقوق بشر می‏باشد.

این گزارش‏‌ها برای این تهیه می‏شوند تا راه گشایی برای حل مشکلاتی باشند که در جامعه ما وجود دارند. دولت که باید حامی و پاسبان ارزش‏‌های حقوق بشری در جامعه باشد ارزش‏‌های حقوق بشری در پرتو امنیت احترام می‏شوند، اما این که چرا دولت به این امر توجه ندارد بحث دیگری است که مجال دیگر می‏‌طلبد.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده