پایان کابوس 2014

سال 2014 در حالی برای مردم ما به پایان رسید که هنوز نگرانی‏‌های جدی درباره امنیت و مبارزه با هراس‏‌افکنی و مبارزه با کشت و تولید و قاچاق موادمخدر ومبارزه با فساد گسترده اداری وجود دارد.

این سال شاید برای بسیاری‏‌ها به معنای پایان کابوس چندین‏‌ساله‏‌ای باشد که مدام با آن درگیر بودند و هزینه‏‌های گزافی را مصرف کردند و طرح و برنامه‏‌ها و راهبردهای کلانی را نیز در راستای پایان مسئولیت‏‌پذیر این کابوس پایان‏‌ناپذیر به کار بستند و از نظر زمانی منتظر گذر ثانیه‏‌ها بودند تا این شب سیه و دراز و پرکابوس به سر آید.

برای مردم ما سال 2014سالی پر هیجان، پرتنش و پرالتهاب بود که اثرات این همه چالش هنوز هم ادامه دارد. سال 2014 را یا تبلیغات داخلی و خارجی به سالی پر از نگرانی، التهاب و تشویش بدل کرده بود یا واقعاً سالی بود که ناامنی‏‌ها با خروج نیروهای خارجی افزایش می‏‌یافت که عملاً ناامنی‏‌ها با شدت باورنکردنی نسبت به سال‏‌های پیشتر از آن افزایش یافت و نمودار ناامنی و با سرعت بالا دست‏ِِکم در چهارماه آخر این سال به شکل حیرت‏‌انگیزی سیر صعودی را پیمود.

در این سال مردم ما برای اولین بارو بدون حضور خارجی‏‌های مسئول و یا ناظر در برگزاری انتخابات ریاست‏‌جمهوری و شوراهای ولایتی به پای صندوق‏‌های رای رفتند تا سرنوشت خود را با انگشتان خود رقم بزنند که در دور اول این سرنوشت با رقم بالایی از حضور باشکوه و تعجب‏‌آور مردم رقم خورد، اما کار در دور دوم به نتیجه نرسید و امیدهای بالای مردم به یاسی ملال‏‌آور و پر از نگرانی بدل شد که تا اکنون اثرات آن باقی است.

انتخابات ریاست‏‌جمهوری بدون اعلام تعداد آرا و با معرفی داکتر غنی به عنوان رئیس‏‌جمهور به پایان رسید، اما نتیجه انتخابات شوراهای ولایتی تا مدت‏ها بعد از آن همچنان دردسرساز باقی ماند.

مراسم تحلیف برگزار گردید و کار رئیس‏‌جمهور جدید با امضای پیمان امنیتی با امریکا و ناتوآغاز شد و دقیقا این زمانی بود که طالبان دست به عملیات گسترده‏‌تری علیه نهادهای داخلی و خارجی و مردم ملکی زدند و تقریباً در هر دو روز یک حمله در پایتخت و در دیگر ولایت‏‌ها نیز وضع امنیت تعریف چندانی نداشت.

اکنون با گذشت سه ماه از مراسم سوگند رئیس‏‌جمهور جدید از کابینه خبری نیست و در دیگ سیاست کشور سرهایی می‏‌جوشد که هنوز پخته نشده‏‌اند وگویا به آب و آتش بیشتری نیاز است تا این دیگ جوشان که تقریباً از زمان‏‌های مشابه در سال گذشته میلادی آمادگی‏‌ها برای آن گرفته شده بود از جوش بنشیند.

این سال برای نیروهایی که بیش از یک دهه در کوچه‏‌پس‏‌کوچه‏‌های قریه‏‌های ما به دنبال شورشیان بودند و آن‏ها نمی‏‌یافتند و به جای آن افراد ملکی را سهواً یا عمداً قرار می‏دادند، به پایان رسید طرح راهبردی مبارزه با هراس‏‌افکنی بعد از گذشت بیش از یک دهه به پایان رسید، اما کابوس ترور و کشتار و هراس‏‌افکنی هنوز به پایان راه خود نرسیده است و آنچه که برای مردم ما از این همه حضور پر رنگ جامعه جهانی ماند خاطره‏‌های دردآوری است که باید از آن درس و پند آموخت نه چیز دیگری!

گزارش‏‌ها حاکی از افزایش رشد منفی توسعه در سرکسازی و ساخت زیربناها و ارتقای کیفیت زندگی اجتماعی مردم است. نرخ بیکاری اجتماعی افزایش یافته است و بیکاری و رکود سرسام‏‌آور اداری که ناشی از معرفی نشدن اعضای کابینه جدید است چالش دیگری است که این روزها گریبان مردم را تنگ فشرده است، اما مقامات و اراکین دولت وحدت ملی سرگرم چانه‏‌زنی‏‌های سیاسی برای تقسیم قدرت به شکل پنجاه پنجاه هستند.

سال 2014 ممکن است برای نیروهای خارجی پایان کابوس حضور و مبارزه رودررو با هراس‏افکنی در افغانستان باشد در حالی که پرسش‏های زیادی از حضور موثر آن‏ها وجود دارد و ناامنی‏ها در گوشه و کنار کشور ادامه دارد. فساد اداری همچنان به شکار قربانی می‏رود و کشت و تولید مواد مخدر همچنان نمودار بالایی را در سطح جهان به خود اختصاص داده است آیا پایان ماموریت ناتو و امریکا درافغانستان با مسئولیت‏پذیری بیشتری به پایان رسیده است؟

آیا پایان سال 2014 می‏تواند پایان هراس‏افکنی در جهان باشد؟ شواهد گویای واقعیت‏های دیگری است. اما امید می‏رود سال نو سال پایان کابوس ناامنی و شورشگری برای مردم ما باشد؟

0 پیام برای این مطلب ثبت شده